Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Ταγκο με το πτωμα ενος -16χρονου- κολλητου...


ρωμανός


                                          
"Χορευοντας με τον θανατο για 24 μερες"

Προσπαθώ να αποτυπώσω σε ένα κομμάτι χαρτί τα τελευταία υπολείμματα συγκροτημένης σκέψης με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις και την εκ νέου απόρριψη του αιτήματος της εκπαιδευτικής άδειας.
Από τις πρώτες μέρες της απεργίας είχα πει στην παρέμβασή μου στη συνέλευση αλληλεγγύης που είχε γίνει στο Πολυτεχνείο ότι η απορριπτική απάντηση του Νικόπουλου ο οποίος τόσο καιρό δήλωνε αναρμόδιος είναι η αρχή μιας κρατικής στρατηγικής με στόχο την εξόντωσή μου. Αυτή η πολιτική εκτίμηση επιβεβαιώθηκε απολύτως. Αρχικά με την εντολή της εισαγγελέως των φυλακών Κορυδαλλού Ευαγγελίας Μαρσιώνη για αναγκαστική μου σίτιση, πράξη που συνιστά πραγματικό βιασμό και έχει οδηγήσει στο θάνατο μεταξύ άλλων τόσο του Xολγκερ Μαϊνς στην Γερμανία όσο και μελών της GRAPO στην Ισπανία. Προς τιμήν τους οι ιατροί του νοσοκομείου πέταξαν στα σκουπίδια την εισαγγελική εντολή και αρνήθηκαν να διαπράξουν ένα τέτοιο κρατικό έγκλημα.
Εν συνεχεία η προσφυγή μου σε δικαστικό συμβούλιο εκτός φυλακής, (μια νομική κίνηση που επιλέγουν πολλοί κρατούμενοι, όταν το συμβούλιο της φυλακής απορρίπτει τις αιτήσεις τους) απορρίφθηκε με τη δικαιολογία ότι τους δεσμεύει η απόφαση του Νικόπουλου, ίδια ακριβώς απόφαση πάνω στην οποία είχε γίνει προσφυγή.
Για όσους έχουν την στοιχειώδη αντίληψη από πολιτική η παρέμβαση του Υπουργείου Δικαιοσύνης, μια μέρα πριν συνεδριάσει το συμβούλιο ήταν μια ξεκάθαρη εντολή για την απόρριψη του αιτήματος και θα εξηγήσω αμέσως το γιατί.
Στην ανακοίνωση που εξέδωσε το Υπουργείο Δικαιοσύνης αναφέρει τεχνηέντως ότι ο Αθανασίου δεν είναι αρμόδιος για να προσθέσει παρακάτω: «Οι εκπαιδευτικές άδειες χορηγούνται αποκλειστικά από το αρμόδιο συμβούλιο (της φυλακής), στο οποίο προΐσταται ο εισαγγελικός λειτουργός, ενώ για τους υπόδικους απαιτείται και η σύμφωνη γνώμη του δικαστικού οργάνου που διέταξε την προσωρινή κράτηση».


Με λίγα λόγια η εγκυρότητα της προσφυγής ακυρώνεται δια στόματος υπουργού απλά και ξεκάθαρα. Όλο αυτό ντυμένο με την ανυπόστατη πρόταση για μαθήματα μέσω τηλεδιάσκεψης αντί αδειών, η οποία δεν ευσταθεί λόγω των εργαστηρίων που έχουν αναγκαστική παρουσία, ενώ ανοίγει και τον δρόμο στα συμβούλια των φυλακών να τις καταργήσουν εντελώς, αφού είναι γνωστή η ευθυνοφοβία τους και η λύση της τηλεδιάσκεψης θα ισχύσει για όλους τους κρατούμενους.
Με την ίδια ακριβώς λογική σε λίγο καιρό τα επισκεπτήρια με τις οικογένειές μας θα γίνονται μέσα από οθόνες για λόγους ασφαλείας όπως και τα δικαστήριά μας. Η τεχνολογία στην υπηρεσία «του σωφρονισμού» και της δικαιοσύνης. Ανθρώπινη πρόοδος ή εκφασισμός… η ιστορία θα κρίνει.


Σε αυτό το σημείο έχει αξία να αναφέρω και τον ρόλο του ειδικού εφέτη ανακριτή Ευτύχη Νικόπουλου, ο οποίος από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα την απεργία πείνας έχει πάρει σαφείς πολιτικές εντολές από τους πολιτικούς του προϊσταμένους στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, γι’ αυτό άλλωστε και όλοι ρίχνουν την ευθύνη σε αυτόν. Αντάλλαγμα για αυτό του το λειτούργημα θα είναι η προαγωγή του στον Άρειο Πάγο, όπως άλλωστε συνέβη και με τον προκάτοχό του Δημήτρη Μόκα, που είχε πρωτοστατήσει σε δεκάδες αντιαναρχικές, κατασταλτικές εκστρατείες. Τώρα απολαμβάνει τον παχυλό μισθό της δικαστικής ελίτ του Αρείου Πάγου. Τυχαίο; Δεν νομίζω.
Εγώ από την πλευρά μου συνεχίζω, προσπερνάω την οποιαδήποτε πιθανότητα να κάνω πίσω και απαντάω με ΑΓΩΝΑ ΩΣ ΤΗ ΝΙΚΗ Ή ΑΓΩΝΑ ΩΣ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.
Σε κάθε περίπτωση αν το κράτος με δολοφονήσει με την στάση του, ο κύριος Αθανασίου και η παρέα του θα μείνουν στην ιστορία ως μια συμμορία δολοφόνων, ηθικοί αυτουργοί σε βασανισμό και δολοφονία πολιτικού κρατουμένου. Ας ελπίσουμε μόνο να βρεθούν εκείνα τα ελεύθερα πνεύματα που θα δικάσουν το δίκαιο της δικαιοσύνης τους με τον τρόπο τους.
Κλείνοντας θέλω να στείλω την συνενοχή μου και την φιλία μου σε όσους στέκονται δίπλα μου με όλα τα μέσα.Τέλος δύο λόγια για τα αδέρφια μου, τον Γιάννη που βρίσκεται και αυτός στο νοσοκομείο, τον Αντρέα, τον Δημήτρη και αρκετούς ακόμα.
Ο αγώνας κυοφορεί και απώλειες αφού στα μονοπάτια προς μια αξιοπρεπή ζωή πρέπει να πάρουμε από το χέρι τον θάνατο, ρισκάροντας να τα χάσουμε όλα για να κερδίσουμε τα πάντα. Ο αγώνας συνεχίζεται με Γροθιά στο μαχαίρι, ξανά και ξανά.
ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΑ !
ΓΙΑ ΟΣΟ ΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΝΑΠΝΕΟΥΜΕ ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ !
6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ
Η ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΘΑ ΤΡΙΓΥΡΝΑΕΙ ΣΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΓΙΑΤΙ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΤΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΣΕ ΚΑΨΕΙ
ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΔΥΝΑΜΗ.


ΥΣ: Προφανώς και δεν μπορώ να ελέγξω τους κοινωνικούς αυτοματισμούς που προκαλούνται. Πάντως όσοι Συριζέοι και λοιποί έμποροι ελπίδων έχουν εμφανισθεί έχουν φάει πόρτα ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΛΟΓΟ, ενώ ξανατονίζω ότι έχω υπογράψει επισήμως την άρνηση μου για οποιαδήποτε χορήγηση ορού.
Νίκος Ρωμανός

ΥΓ (Δικα μου):
1) Μονο απεχθεια, για το κρεσεντο "αστων", "φιλελευθερων", "νοικοκυραιων", κατα Ρωμανου...
2) Μονο εκτιμηση για τη σταση του - μετα απο ξυλοδαρμους, δικαστηρια κι εγκλεισμους ("Αναρχια, κουφαλες!" https://www.youtube.com/watch?v=y4Z1hMS25CM => συμπυκνωση αξιοπρεπειας, σε χρονο-τοπο σκυφτων, αβουλων, πειθηνιων, κατεξοχην αδρανειακων (μη) πολιτων... Κι ολα αυτα, απο τα "βουτυρα" των Β.Π.!)
3) Δεν ξερω/ασχολουμαι με την "εφικτοτητα" της αδειας. Δεν ξερω αν εχει προηγουμενα - πότε και πώς. Απλα ΛΥΠΑΜΑΙ να σαπιζει μες στη στενη, τοσο νεος, παρασυρμενος απ' την ιδια τη μοιρα (6/12/08). Προτου προλαβει να ζησει πραγματικα, παγιωνοντας ή κι αναιρωντας τα οσα τον ωθησαν στη ληστεια... 
Ουτε εκλογικευση, λοιπον, ουτε εκφορα νομικιστικων "σοφισματων", απο εδω. Μονο αυθορμητη, ακατεργαστη αλληλεγγυη.
4) Κι ενα κουιζ: Σε ποιον, αραγε, θα εμπιστευοσασταν τα τελευταια σας λεφτα (εστω, 20 χιλιαρικα απ' το εφαπαξ - χωρις χαρτια και αποδεικτικα δανεισμου)?  Στο "ληστη" Ρωμανο ή τον, καθ' ολα ευπρεπη γραμματεα ΝΔ, αλλοτε αρχιΔΑΠιτη, Παπαμιμικο? Σκεφτειτε το: Χερι με χερι, διχως χαρτια... Το βιος σας ολακερο!
(Το ερωτημα ΔΕΝ ηταν ρητορικο... Σκεφτειτε το ειλικρινως. 
Παρεα με την υπαρξη, ή μη, ευθυγραμμισης "Δικαίου- Νόμου- Λαού", που ειναι, μεν, συχνη, αλλα οχι αυτονοητη, ή αυταποδεικτη, στα απο-τα-πανω συστηματα, σαν το αστικο/  "Κι οχι παντα για κακο", θα προσθετα...)

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Κουραγιο, Προεδρε!


(σσ: Απολογουμεθα για την ατσαλη -έως χυδαια- "καταβαση" απ' τα 2 προηγουμενα ποστ, αλλα... αξιζε ;-)





Οριστε κι αυτο, ως σουβενιρ:
http://fygokentros.blogspot.gr/2012/05/to-light.html

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

"Mankind was born on Earth. It was never meant to die here."





Ελαχιστα... χωροχρονικα κλικ απεχω απ' το στερνοπουλι του Νολαν. Το Επος του, "Interstellar" (σσ ο προσδιορισμος να ληφθει, παρακαλω, ως δηλωτικος - επουδενι εμφατικος, ή επαινετικος, ή προς θαυμασμο.
Και εξηγουμαι:
Επος = Μεγαλης εκτασης διηγηση, για επιτευγματα ηρωων, αδεσμευτη απο τη σχεση αιτιου-αιτιατου για ολα της τα στοιχεία/ Φερ' ειπειν, το Νησι των Λωτοφαγων ειναι αυτονομο και δεν "τρεφει", ως πλοκη, το Σπηλαιο του Πολυφημου. Θα μπορουσε να 'χει, ολοτελα αποφευχθει ΕΑΝ Ο ΟΜΗΡΟΣ ΔΕΝ ΣΚΟΠΕΥΕ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ (ΕΞΙΣΤΟΡΗΣΕΙ) - και οχι μονο για το "μηνυμα" ή το στυλ, ή το feeling του λαου.
Εν αντιθεσει, στο "Δραμα", ή το μυθιστόρημα, καθετι συνδεεται κι επιδρα επι του Ολου, ειδάλλως ειν' άχρηστο!
Σινεμα = "Δραμα", εκτος και αν...
Σαν, καλη ωρα, εδω.)


Και τωρα, καποιες εισαγωγικες παραδοχες:

1) Το Interstellar αφορα ελαχιστους - Αν οχι κανεναν, πλην των ιδιων των εμπνευστων- συντελεστων του. Προνομιο που αποκτουν μοναχα οι ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ (και ζαμπλουτοι) σταρ, του τυπου Νολαν, P.T.A, Coen...

2) Η διαρκεια ευλογως καταπονει (οχι, παντως, τον υποφαινομενο, που τη ρουφηξε μονοκοπανια - μ' εξαιρεση ενα διαλλειμμα του Αθήναιον...)

3) Οι διθυραμβοι κοινου καθως κι η μηνη (ουκ ολιγων) κριτικων, ουδεμια σχεση εχουν με το εργο καθεαυτο. Αφορουν μαλλον την ΜΗ-κατανοησή του - "μισογεματη" για τους μεν, "μισοαδεια" για τους (ετι πιο ηλιθιους, συναμα και επηρμενους, αρα κομπλεξικους), δε.


Για κυριο πιατο, 5-6 σκορπιες ιδεες απ' το φιλμ (κυριολεκτωντας, ξανα: Ισως προκειται για την τελευταια, τετοιας εμβελειας, παραγωγη χτισμενη επι... καρουλιων!)

Εχουμε και λεμε:

- Μοναδα vs Ανθρωποτητας, ητοι Ματ Ντειμον vs Μαθιου Μακοναχυ. Αξιζει η θυσια ενος, δεκα ή εκατο, για καμποσα δισ.; Εχει νοημα ο Ανθρωπος, ως (νεο) ειδος, ξεκομμενο απ' το παρελθον;

- Υπαρχει η "Ανθρωποτητα", ως Ιδεα, περα απο εσενα κι εμενα ("Οι γονεις ζουν (μετα θανατον), ως αναμνηση των παιδιων!", προφερει ο Μακοναχυ, καπου στις αρχες. Τι γινεται, ομως, περα απ' την αναμνηση και τη βιολογικη συνεχεια του καθενος; Αξιζει να πεθανει για κατι πιο ουδετερο, ονοματι "Ειδος";)

- Μπορει η Ανθρωποτητα να υπαρξει επιλεκτικα (και σεμνα), δουλευοντας, πχ, για το "τωρα", για το φαΐ, για το φαρμακο... και οχι τιποτα υπερτερο, οπως το Συμπαν;
Κι ακομα: Υπαρχει φραγμα αναμεσα σε ανθρωπο - μηχανη; (αναφορα περι MRI κλπ...);
"Οριο χρησιμοτητας", για τη Μηχανη; Οριζοντας, στην προοδό της;
Μπορει, ταχα, να διασωθει, ως "κεκτημενο", παυοντας ν' αναπτυσσεται -  ή μηπως η υπαρξη ειναι ενα και το αυτό με την προοδο, σε μια αμείλικτη διελκυστινδα "μπρος-πισω";
Οι θεσεις του Νολαν, σαφεις. Το spoiler περιττευει :-)

- Ειμαστε οι ανθρωποι "υποσυνολο" Γης, ή η Γη "υποσυνολό" μας;
Μας θετει ο Χωρος 4D τ' απολυτο οριο, ή καποιοι μαθαμε να "τεμπελιαζουμε", εντος αυτου; (Και ποιοι ειναι, ταχατες, οι "αλλοι"; Ο Μακοναχυ λεει πως "δεν υπαρχουν αλλοι", βοηθοι...)

Περα απ' αυτα, τα ακρως ρομαντικα ή φιλοσοφικα, η ταινια φλερταρει και ωμη Επιστημη:
Τη Μαυρη Τρυπα, τη Σκουλικοτρυπα, τους Γαλαξιες, τη Στατιστικη, τη Σχετικοτητα, την Τεχνητη Νοημοσυνη, τη Μηχανικη, τη Ρομποτικη... Την εννοια του Χρονου, ως Χωρου - απτά!
Αποδιδοντάς τα, ολα τουτα, στις δύο διαστασεις ενος πανιου - Περιτεχνα, ευφανταστα, πλουσιοπαροχα.
Mε αμπαλαζ πολιτικων - οικολογικων ανησυχιων, πατρικης στοργης, ακομη και μεταφυσικης!


Η Φυγοκεντρος σας ευχεται καλη θεαση, με σεβασμο (και, προπάντων, ανοχη...) στο δημιουργο.


Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Τι μου θυμιζει... Τι μου θυμιζει... (Part 18 - Επικαιρο)



Για πρωτη φορα, ας το παρει το ποταμι:

Ανδρεας, Ακης (και δη,λαμέ!), Αλευρας, Χαραλαμποπουλος, Παπουτσης.
Ετος: 1980.




Η Φυγοκεντρος εκφραζει συλληπητηρια για το χαμο του (πληρους ημερων) Γιαννη Χαραλαμποπουλου, παλαιου αγωνιστη, συνιδρυτη - υπουργου - αντιπροεδρου και πατερα βουλευτη του ΠΑΣΟΚ.

Απ' ο,τι λεγεται, υπηρξε απ' τους πλεον ιδεολογους στο χώρο...

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

"Κοσμογωνιά" (ετεροχρονισμενο επετειακο, για τον Killah P και τα λημερια του...)



Κοσμογωνιά



Οργή πηχτή και δίκαιη κοχλάζει κι αναβλύζει σε δεκάδες, ίσως εκανοντάδες κειμένων για τον Παύλο Φύσσα. Εδώ θα αποφύγουμε έναν δεκάρικο ακόμη. «Για την παλιά μου γειτονιά/ είναι αυτή η πενιά»... 

Γέμισε ένα ποτήρι κρασί και πάμε μια βόλτα – να τα πούμε, καλύτερα, για την περιοχή του Φύσσα, εκεί που ίσως σε βγάλει ο δρόμος τις μέρες αυτές.



Λόγω ιδιοσυγκρασίας κυρίως και μετά λόγω γεωγραφίας, το Κερατσίνι, ενωμένο πια με την Δραπετσώνα σε σάρκα μία, ανήκει στον Πειραιά κι έτσι, από την Δραπετσώνα ως τον λόφο του Αγίου Γεωργίου, κι από την παλιά Γέφυρα του Ρεμπέτη και τα πρώην Βούρλα στον Άγιο Διονύση ώς το Ικόνιο ένας τόπος λογίζεται. Η από εδώ πλευρά του Λιμανιού.

Το Κερατσίνι ποτέ δεν διεκδίκησε να γίνει, και δεν έγινε, ούτε κέντρο Πειραιά, Πειραική, ούτε Μικρολίμανο, ούτε Καστέλα ούτε Φρεαττύδα, ούτε και ίσως ούτε κανένα από τα μέρη που δείχνει κανείς στους τουρίστες και τους φίλους μας τους Αθηναίους όταν κατεβαίνουν στον Πειραιά πρώτη φορά.

Μια εργατούπολη είναι το Κερατσίνι κάτω από την σκιά του φουγάρου της ΔΕΗ. Ένας τόπος-Οδός Ονείρων, «...μικρός, ασήμαντος, λυπημένος, τυραννικός μα κι απέραντα ευγενικός», γειτονιές που δρέπουν για πληρωμή την δειλινή φωτιά που καίει, πότε, στην θαλασσινή γραμμή του ορίζοντα απ’την μεριά της Ιχθυόσκαλας.

Με μηχανουργεία στα στενάκια -κατέβα στα Ταμπούρια και ακολούθησε τις παλιές γραμμές του τραμ-, παραδίπλα απ'το Ικόνιο και τον Σκαραμαγκά, με μικρά μαγαζάκια που παραβγαίνουν το ένα το άλλο στην κούρσα για το κλείσιμο. Άνθρωποι περήφανοι και φιλόξενοι, Πειραιώτες του μεροκάματου, του μόχθου και του αγώνα που κυνηγούν την ζωή τους δίπλα στους γείτονές τους. 
Ξέρεις, λίγες οικογένειες εδώ δεν είναι απόγονοι ή συγγενείς προσφύγων από την Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Κωνσταντινούπολη. Πόσοι ξεριζωμένοι έφταναν με καραβιές στην Αμφιάλη, τα Ταμπούρια, τα Λιπάσματα και την Χαραυγή, ολόκληρες οικογένειες από τα Παράλια, την Τραπεζούντα, την Καππαδοκία, την Σινασό, από μέρη βασανισμένα με ονόματα βγαλμένα λες από ανατολίτικο ταξίμι.

Μια και μιλήσαμε για ταξίμια, στην Ανάσταση του Πειραιά έγινε η πρώτη ρεμπέτικη κομπανία από τον πατριάρχη Μάρκο Βαμβακάρη, τον Γιώργο Μπάτη, τον Ανέστη Δελιά από την Σμύρνη και τον Στράτο Παγιουμτζή από το  Αϊβαλί. Εκεί και πιο πέρα, δίπλα στις ξύλινες παράγκες, ανακατεύτηκαν τα ήθη και τα έθιμα, οι ουσίες και τα οινοπνεύματα, οι μουσικές, οι κουλτούρες και τα δάκρυα. Γιατί δεν ήταν εύκολη η συνύπαρξη πάντα: «παστρικές» ανέβαζαν και κατέβαζαν στην αρχή τις Σμυρνιές πρόσφυγες οι ντόπιοι, πόρνες επειδή είχαν συνήθειο την τακτική ατομική καθαριότητα.

Και τα σπίτια για χρόνια συνέχισαν να είναι «...χαμηλά, σαν έρημοι στρατώνες» και τα όνειρα κι οι ζωές να μπερδεύονται και να γίνονται ένα. Οι άνθρωποι σύνθετοι στην ειλικρινή απλότητά τους, φιλότιμοι και τζαναμπέτηδες συνέχισαν να ανταλλάζουν καλημέρες βλέποντας τα άγουστα κτήνη των αντιπαροχών να σκεπάζουν τις αυλές και τα τσιμέντα να σκεπάζουν το χώμα, η ροή των πραγμάτων αναγκαία κι αβάσταχτη.

Και τί έχουν να κάνουν όλα αυτά με την μέρα, θα μου πεις.

Βαθιά οικονομική και ιδεολογική κρίση του κυρίαρχου, το εποικοδόμημα μοιράζει στιλέτα στους φασίστες – στιλέτα που δεν έχουν τίποτα το λογοτεχνικό. Ανοίγουν ανθρώπους, ξεσκίζουν ζωτικά όργανα, βάφονται κόκκινα. Μαύρα φίδια βγαίνουν από το αυγό τους κι επωάζονται και σκοτώνουν κι εμείς κυνηγάμε λεκτικά τεχνάσματα; Γιατί; 

Γιατί στον τόπο αυτό, πριν καν υπάρξει θεσμικά κι αυτόνομα, μάθαιναν οι άνθρωποι ανέκαθεν μεσοτοιχία με τους νέους γείτονες, πρόσφυγες και μετανάστες παλιούς τότε, όψιμους σήμερα, μάθαιναν μ’όλες τις δυσκολίες να μοιράζονται τους στεναγμούς, τα τσιγάρα, την μυρωδιά από τα πατημένα νεράτζια στις γωνίες των δρόμων- που πιο άναρχοι κι ατσούμπαλοι δύσκολα βρίσκονται αλλού, 

Γιατί φυσάει κόντρα και αν από κάπου πρέπει να πιαστείς για να μην σε παίρνει ο άνεμος, πιάσου από την όμορφη κι απλή ιστορία αυτής της αστικής περιοχής του δυτικού Πειραιά αν θέλεις. Μιας περιοχής που φτιάχτηκε από ανθρώπους που ήρθαν από παντού και ρίζωσαν, και έρχονται ακόμη από παντού και ριζώνουν και τραγουδούν και δουλεύουν, αγαπούν και μικροπαρεξηγούνται, πίνουν και φιλιώνουν και το μίσος για τον Ξένο και τον Άλλο δεν χωράνε, τα ξερνάει αργά ή γρήγορα, σαν την «Ακρόπολη» που πέταγε με το ζόρι κάτω από την πόρτα κάποτε ο ρουφιάνος της γειτονιάς. Το νερό θα φταίει... Και τα βράδια, 

Τα βράδια κοιτάζουν την φωτιά στο λιμάνι 

και θυμούνται.



«Κι ο ζών νεκρός της μνήμης μας/ μια πτήση στον αιθέρα/ στο χάος και στο όνειρο.../...απελπισία χορτάτος»;

Όχι.

Δεν σε γνώρισα από κοντά ποτέ και γι’αυτό δεν θα σου απευθυνθώ με το μικρό σου, Παύλο Φύσσα. Το παρανόμι σου το καλλιτεχνικό θα χρησιμοποιήσω Killah P και αν από σένα έμεινε κάτι, πες το και σκόνη αστρική, ένα πράγμα να ξέρεις: 

Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει. 

Κι ας είναι τα μάρμαρα μετρημένα και άφθονο το φτηνό τσιμέντο και κάπου λίγο χώμα, αυτό που πότισες πέρσυ.




VANGEL DA ROUSSEAU


(Πηγη: http://www.kaboomzine.com/el/transmetropolitan/cosmo-gonia.html )

Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014

60 χρονια χωρις τον Πλουμπιδη





ΑΥΤΑ εγραφε ο αγωνιστης Νικος Πλουπιδης, ως υστατο χαιρε στη ζωη.
("Κατηγοροί" του, οι ιδιοι για τους οποιους θα πεθαινε, εντος ολιγου! Αυτους αφορα ο χαρακτηρισμος και οχι τους εμμισθους απ' το καθεστως...)
Ο ιδιος, δεν "εδωσε", δεν υπεγραψε, δεν απαρνηθηκε. 
Πεθανε ως ηρωας...

«Αγαπημένοι μου, 

Σας γράφω τις τελευταίες μου γραμμές. Είναι η πρώτη ώρα της 14ης Αυγούστου 1954. Με ξύπνησαν για να με ειδοποιήσουν ότι το πρωί θα γίνει η εκτέλεσή μου. Τις τελευταίες αυτές ώρες που μου απομένουν τις αφιερώνω στους αγαπημένους μου. 


Εκείνο που έχω να σας πω είναι ότι ΠΟΤΕ μου ΔΕΝ υπήρξα προδότης, όπως με αποκαλούν οι κατήγοροί μου. Πάντα υπηρέτησα πιστά την ιδεολογία μου πιστεύοντας ότι εξυπηρετώ το λαό. 


Συγχωρώ τους κατηγόρους μου για τις πίκρες που μου ‘δωσαν την ώρα που χρειαζόμουν συμπάθεια και κατανόηση. Σας παρακαλώ και σας όλους να συγχωρήσετε και σεις τους κατηγόρους μου. Αυτό θα είναι για μένα ανακούφιση. Εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου στον πεθερό μου και πεθερά μου. Στον αγαπητό μου Βρασίδα, Δημοσθένη και γυναίκα του, που μου παραστάθηκαν στοργικά στη φυλάκισή μου. 


Εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου στις αδελφές μου που ταλαιπωρούνταν να με επισκέπτονται κάθε εβδομάδα. Αποχαιρετώ τα’ αδέλφια μου Σπύρο και Γιώργη. Εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου σ’ όλους, γνωστούς και αγνώστους, για τη συμπαράστασή τους ή την καλοσύνη που έδειξαν απέναντί μου στις κακές ώρες της ζωής μου. 


Στα ανίψια μου και ιδιαίτερα τη Γεωργία εύχομαι κάθε ευτυχία. 

Στην αγαπημένη μου Ιουλία, που μου στάθηκε αγαπημένη συντρόφισσα στα λίγα χρόνια της ζωής μας, εκφράζω τη βαθιά μου ευγνωμοσύνη για τη στοργή και την αγάπη της. Της εύχομαι να ζήσει τη ζωή της και να ευτυχήσει. Στο αγαπημένο μου παιδί το ΔΗΜΗΤΡΗ εύχομαι να γίνει ΜΕΓΑΛΟΣ και ΧΡΗΣΙΜΟΣ άνθρωπος για το καλό το δικό του και του ελληνικού λαού.     

Σας αφήνω γεια 

Νίκος   

Φυλακή – Σανατόριο 

13 προς 14 Αυγούστου 1954 

Υ.Γ. Μη λυπάστε, εγώ τώρα θα ησυχάσω. Σας εύχομαι όλων ευτυχία. Ο θάνατος είναι μια αλλαγή της ύλης. Έτσι είναι.

 (υπογραφή)»  

Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Τι μου θυμίζει... τι μου θυμίζει... (Part 17)


( Προς αποφυγήν κακόβουλων σχολίων:
Η παρουσία του -αρχηγού κόμματος- Σαμαρά στην κηδεία του αδικοχαμένου τρομπετίστα Ατίλιο (!), το '94, επ' ουδενί δεν θα 'πρεπε να εκληφθεί ως χυδαίο γλείψιμο στο Νο1 εθνικό μας προμηθευτή και νεκροθάφτη της κυβέρνησης Μητσοτάκη...
Επρόκειτο για άδολη εκδήλωση ολυμπιακών αισθημάτων!
Γνωστός πειραιώτης, γαρ, ο Σαμαράς, πιστός της Θύρας 7 και φιλαράκι του εκλιπόντος. )










Το ενσταντανέ αυτό, θα μπορούσαμε να το τιτλοφορήσουμε "Πανόραμα Δημοκρατικής Παράταξης, 1974 - 2014"
Βέβαια, θα τελειοποιείτο αν συμπτυσσόταν με την τριάδα Μίμη - Παγκάλου - Σωκράτη (κουμπάροι οι τελευταίοι), που εικονίζεται ανωτέρω.

Για περαιτέρω, ΕΔΩ

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

= Ιδιωτικοποιηση + Συμπιεση κοστους, απο πρωθυπουργικους κολλητους...




The owner of Soma Holding, which controls the Turkish coal mine where an explosion killed at least 245 workers, had said they managed to significantly reduce costs after acquiring the mine from the state, speaking in an interview two years ago.

Alp Gürkan, the owner of the Aegean conglomerate Soma Holding, had told Hürriyet columnist Vahap Munyar that his company managed to reduce the cost of mining coal from $130-140 to $23.8 per ton, “thanks to the operation methods of the private sector,” in an interview that was published on Sept. 30, 2012 by daily Hürriyet.   

Soma Holding, which is today one of biggest coal producers of Turkey with 5.5 million tons of annual production, has been operating the coal mine in the western province of Manisa’s Soma district since 1984. Gürkan said the company had particularly started to grow after the Turkish government’s decision to give all the rights of the coal mines to companies, instead of charging for coal.

The Energy Ministry developed a model of obtaining royalties from electric production instead of charging for coal, as it had previously done for 30 years through the state-run Turkish Coal Enterprises (TKİ). Tenders for the coal mines were therefore opened in 2005. 

Gürkan says in the interview that the process made the coal mining business more lucrative and helped the TKİ record profits after years of losses.

His holding entered the tender for the coal mine and pledged to mine coal for $23.8 per ton, including a royalty rent share of 15 percent for the TKİ, which is far below the previous cost of business.

'Workers didn't come from space'

When asked about if this model earned the holding company money as well, Gürkan said “neither us nor other private companies would enter this business if it didn’t.”

“Our engineers and workers didn’t come from space. Planning business well and the operation method of the private sector only came into play,” he added.

According to the new model, the company sells its production, which has a monthly average of around 250,000 tons, to the TKİ to be put into the market for industrial and heating purposes.

Gürkan is a geology engineer, who has had several businesses in the Aegean mining sector since the 1970s.

He first entered the business by operating a lead-zinc mine in the Bayındır district of İzmir. After shutting down this company due to oil shortages suffered during the end of the 1970s and challenges in machine imports, Gürkan started to operate a Koç Holding-owned mine in Tirebolu as a subcontractor.

With the money he earned with the Tirebolu mine business, Gürkan then established his own company, Soma Holding, to enter the coal mine business in 1984.

In addition to Manisa, the company now has businesses in the Black Sea provinces of Zonguldak and Amasya, as well as in the southern province of Mersin.  

In 2011, the company won the operational rights of a coal field in Zonguldak that was put for tender, according to Turkey’s Mineral Research and Exploration (MTA) institution figures that claimed to show the presence of hard coal reserves in the region. However, the holding reportedly suspended operations after failing to reach the promised reserves.

The company, which has a chrome-production business in Mersin, also acquired a coal field in the Merzifon district of Amasya, where it is constructing a 405-megawatt (MW) coal-fired power plant



http://www.hurriyetdailynews.com


BONUS:

Απίστευτο: Έδωσαν επτά μέρες αναρρωτική ά�εια στο νταή σύμβουλο του Ερντογάν!

http://www.protothema.gr/world/article/379418/tourkia-epta-imeres-adeias-ston-sumvoulo-tou-erdogan-pou-klotsise-diadiloti/ 


+ Attachment (Just for the record...)

12.000 εργατες σκοτωνονται καθε χρονο, στην Τουρκια.
1.049 Κινεζοι ανθρακωρυχοι πεθαναν απο ατυχημα, μεσα στο '13.

(Πηγη: Τα Νεα, 16/5/2013)


Σάββατο, 5 Απριλίου 2014

Ελλαδα, 2014...





   Ήτοι:

Παρασκευή, 21 Φεβρουαρίου 2014

Ανθρωπος - Φυση: Αλλη μια νικη ΜΑΣ, στο ντερμπι αιωνιων...


Κατι τετοιες ωρες, αναδυεσαι απ' το βουρκο της (μικρο)πολιτικης, ξεχνας ισοτιμιες και δεικτες, ξεχνας τα αχθη των εθνικων χρεων, και αφηνεσαι να νιωσεις ΠΕΡΗΦΑΝΟΣ που εισαι, πανω απ' ολα, ανθρωπος.
Δηλαδη, που ανηκεις στην ομαδα που κερδιζει...



Ένα νέο φάρμακο, που δημιουργείται από συστατικά του αίματος του ίδιου του ασθενούς, εμφανίζει ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελέσματα, καθώς εννέα στους δέκα ασθενείς παρουσίασαν πλήρη ύφεση της νόσου. Δηλαδή ο αιματολογικός καρκίνος δεν ήταν ανιχνεύσιμος στις εξετάσεις τους.

Πρόκειται για μια νέα γενιά θεραπειών που ονομάζονται «κυτταρικές θεραπείες». Στη συγκεκριμένη περίπτωση οι ειδικοί πήραν κύτταρα του ανοσοποιητικού συστήματος των ασθενών, τα τροποποίησαν γενετικά και τα εισήγαγαν ξανά στον οργανισμό με στόχο να σκοτώσουν τον καρκίνο του αίματος. Οι πρώτες κλινικές δοκιμές έγιναν στο αντικαρκινικό κέντρο Memorial Sloan-Kettering της Νέας Υόρκης και αφορούσαν τη μορφή λευχαιμίας που ονομάζεται οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία.

ΥΦΕΣΗ ΤΗΣ ΝΟΣΟΥ 
Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της μελέτης, που δημοσιεύονται στην επιστημονική επιθεώρηση «Science Translational Medicine», το 88% των ασθενών - που ήταν μάλιστα με προχωρημένη μορφή της νόσου - μετά τη μεταμόσχευση γενετικά τροποποιημένων Τ-κυττάρων (από το δικό τους ανοσοποιητικό σύστημα) παρουσίασαν πλήρη ύφεση του καρκίνου.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Μισέλ Σαντελέν, εξηγούν ότι «τα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά και καταδεικνύουν ότι η κυτταρική θεραπεία αποτελεί ισχυρή θεραπεία για τους ασθενείς που έχουν εξαντλήσει όλες τις εγκεκριμένες θεραπείες».

Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες που ανακοινώθηκαν, η κλινική δοκιμή έγινε σε 16 άτομα με β-οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία, η οποία είναι δύσκολη στη θεραπεία, καθώς οι περισσότεροι ασθενείς δείχνουν να πηγαίνουν καλά αλλά τελικά ο καρκίνος επανεμφανίζεται (υποτροπιάζουν). Μόνο των 30% των ασθενών ανταποκρίνονται σήμερα θετικά στη θεραπεία. Χωρίς επιτυχή μεταμόσχευση μυελού των οστών το προσδόκιμο επιβίωσης των ασθενών είναι μικρό.

Οι επιστήμονες χορήγησαν στους ασθενείς τα δικά τους Τ-κύτταρα τα οποία προηγουμένως τα είχαν τροποποιήσει γενετικά, ώστε να αναγνωρίζουν και να καταστρέφουν τα καρκινικά κύτταρα. Δηλαδή τα είχαν κάνει πιο δυνατά και έτοιμα για «μάχη».

ΤΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ 
Η κυτταρική ανοσοθεραπεία είναι ένας νέος και πολλά υποσχόμενος τρόπος για την αντιμετώπιση του καρκίνου. Επειδή το ανοσοποιητικό σύστημα δεν αναγνωρίζει τα συγκεκριμένα καρκινικά κύτταρα ως ξένα, αδυνατεί να τους επιτεθεί και άρα να εκριζώσει τη νόσο. Αν όμως εκπαιδευθεί να τα βλέπει ως εχθρούς τότε αποκτά και πάλι το πλεονέκτημα.

Η μέθοδος είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη και αυτός είναι ο λόγος που δοκιμάζεται εδώ και περίπου δέκα χρόνια, αλλά υπήρχαν πολλά προβλήματα. Το 2003, για πρώτη φορά, οι ερευνητές του αντικαρκινικού κέντρου Memorial Sloan-Kettering κατάφεραν να το πετύχουν αυτό σε δοκιμές που έκαναν σε ποντίκια. Δέκα χρόνια αργότερα ανακοίνωσαν ότι έκαναν την πρώτη μικρής κλίμακας κλινική δοκιμή σε πέντε ασθενείς με προχωρημένη β-οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία. Και οι πέντε έκτοτε δεν έχουν επανεμφανίσει καρκίνο.

Οπως όλες τις θεραπείες, έχει και αυτή ανεπιθύμητες ενέργειες για τους ασθενείς. Συνήθως εμφανίζονται συμπτώματα γρίπης, όπως πυρετός και μυϊκοί πόνοι, χαμηλή αρτηριακή πίεση και δυσκολία στην αναπνοή. Οι ερευνητές έχουν ήδη αναπτύξει ένα διαγνωστικό τεστ που εντοπίζει τους ασθενείς οι οποίοι κινδυνεύουν να εμφανίσουν σοβαρές παρενέργειες, ενώ θα ξεκινήσουν να δοκιμάζουν αν η κυτταρική θεραπεία έχει αποτέλεσμα και σε άλλες μορφές καρκίνου.

Πηγη:
http://www.tanea.gr/health/article/5088981/farmako-grothia-sth-leyxaimia/

Πέμπτη, 9 Ιανουαρίου 2014

Γλωσσα λανθανουσα...


Ρεσιταλ Δελαστικ περι ΕΕ - banking union - πορεια ελληνικου χρεους (χτες, σημερα αλλα και εφεξης...)


Μεταξυ Φυγοκεντρου και Δελαστικ μεσολαβει ιδεολογικο χασμα...
Ωστοσο, αξιζει ν' ακουσετε την παρακατω του παρεμβαση, οπου παραθετει ΑΚΡΙΒΗ και ΔΟΜΗΜΕΝΑ αριθμητικα στοιχεια, ενδεικτικα φτωχων επιδοσεων των μνημονιακων πολιτικων.

Ο υποκειμενισμος υπεισερχεται (εμμεσα) κι εδω, με το (δυνητικο) ερωτημα "Υπηρχε αλλη λυση;"
Ειναι γνωστο πως ο Δελαστικ ανηκει στην εξωκοινοβουλευτικη, αντι-ΕΕ αριστερα και αρα δεν θα θρηνουσε για ενδεχομενη αποσχιση της χωρας μας απ' την Ευρωζωνη...



Ειδικο ενδιαφερον, δε, παρουσιαζει η συγκριση των κυβερνητικων περιοδων, ως προς το λογο χρεος - αναπτυξη (Κατα ποσον η κοινωνικη πολιτικη ασκειτο "με δανεικα"...)
Κι εδω η Φυγοκεντρος διατηρει τις αποστασεις της απο το Δελαστικ, αλλα θεωρει σκοπιμο να προβαλλει το αποσπασμα, στην εξης κεντρικη λογικη:

Μπορεις να επιτυχεις ενεργειακη αποδοση Χ, για την προσεχη 5ετια:
- Eιτε αναβοντας στο φουλ το καλοριφερ σου και αγνοωντας τις απωλειες απο κουφωματα, τζαμια κλπ...
- Ειτε επενδυοντας σε "πρασινη" αναβαθμιση του σπιτιου και μειωνοντας δραστικα την καταναλωση πετρελαιου.

Και οι δυο δρομοι οδηγουν σε κοινο οικονομικο αποτελεσμα. Και οι δυο δρομοι εξασφαλιζουν ομοιο επιπεδο ζεστης στο σπιτι. Ομως, ο ενας ειναι φιλικος στο περιβαλλον, ορθολογικος, αειφορος (κερδη στο μελλον/ αμεση επιδραση στο εμπορικο ισοζυγιο), ενω ο αλλος, κοντοφθαλμος και βλαπτικος.

Παρομοιως, τωρα, αν φανταστουμε μια γραφικη παρασταση "Χρεος - ΑΕΠ" (σε δισ. ευρω), και θεσουμε ως αποκλειστικο στοχο μας να μεταβουμε σ' αυτην, απο μια αλλη μη-βιωσιμη καμπυλη, ειναι σημαντικο σε ΠΟΙΟ ακριβως σημειο της θα προσγειωθουμε...
Διοτι, ναι μεν ολοκληρη η καμπυλη ειναι αποδεκτή (εστω η καμπυλη η "1-1"), αλλα ειναι αλλιωτικο να "προσγειωθεις" στο σημειο (50 δισ. Χρεος - 50 δισ. ΑΕΠ), που αναπαρισταται απο την αριστερη κοκκινη κουκιδα, και αλλιωτικο να προσγειωθεις στο σημειο (200 δισ. Χρεος - 200 δισ. ΑΕΠ), που αντιπροσωπευεται απο την επανω - δεξια...
Διοτι μια "εξομαλυνση", ή "εξυγειανση" του κρατους, με συρρικνωση τουλαχιστον πολεμικη, δεν εχει κανενα απολυτως νοημα!
Ηδη, το πρωτογενες πλεονασμα και το (σχεδον) κλεισιμο του ελλειμματος τρεχουσων συναλλαγων εκλεισαν με καθιζηση 25%, εν πολλοι λογω του "ακαμπτου" Ευρω. Οποιαδηποτε προσθετη επιβαρυνση για την αποπληρωμη εξωτερικων τοκοχρεολυσιων, δεν θα εχει ηθικα ερεισματα!

Embedded image permalink

Παρεμπιπτοντως, εμεις, ως Ελλαδα, οχι μονο ΔΕΝ μεταπηδησαμε απο τη μωβ κυρτη, στην ευθεια μπλε καμπυλη (το Χρεος αυξηθηκε αντι να μειωθει, και μαλιστα θα ηταν πολυ μεγαλυτερο χωρις το PSI, την επαναγορα και την επιμηκυνση), αλλα υποχωρησαμε σημαντικα και σε ΑΕΠ, αυξανοντας περαιτερω την κλιση!

Οι Ευρωπαιοι εχουν τους λογους τους να θελουν να μας προσγειωσουν στην ευθεια "1-1", δηλαδη τη μπλε. Εστω οτι, κατοπιν τοσων τροποιησεων (κατα των ιδιωτων δανειστων, μεχρι στιγμης), θα τα καταφερουν. Εμεις, απο την πλευρα μας, δεν πρεπει να υπερασπιστουμε και το σημειο επι της ευθειας, δηλαδη την αντιστοιχιση σε οσο το δυνατο μεγαλυτερο ΑΕΠ; (Οσο το δυνατον δεξιοτερα, οπως υποδηλωνει το κοκκινο βελος). 

Αυτο, βεβαια, δεν πετυχαινεται με μαγικες συνταγες, ή μαγικες "μεταρρυθμισεις"... Θα μπορουσε να επιτευχθει με ενα ελαστικο εθνικο νομισμα, το οποιο θα εριχνε τους εκατονταδες χιλιαδες ανεργους σε παραγωγικες δουλειες!
 Τωρα που το εργαλειο του νομισματος λειπει, ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ να απαιτησουμε επενδυτικα πακετα, τυπου Μαρσαλ, τονωτικα για την Αγορα.

Αυτη (πρεπει να) ειναι, κοντολογις, η επιχειρηματολογια μιας αυριανης κυβερνησης της Αριστερας. Τα ιδια τα γεγονοτα τη στοιχειωθετουν και την προικοδοτουν! 

Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Χρυση Αυγη: Οπτικοακουστικο μωσαϊκο, απο τεφαρικια που εσυρε στο φως η "εξαρθρωση"...

(Το ποστ αποτελει προεκταση του συγκεντρωτικου, http://fygokentros.blogspot.gr/2012/06/xa.html  και, ναι μεν, επεται της τρεχουσας επικαιροτητας, αλλα ενεχει αξια αρχειακη....)


Mια βασικη επισημανση, σε περιπτωση που βαριεστε να παρακολουθησετε ολοκληρο το βιντεο Νο1:

Προχωρηστε στο 04:20 και θαυμαστε!


Επισης, δυο σημειωσεις σχετικα με φωτογραφιες που ακολουθουν:

1) Η παρουσια του δολοφονου Ρουπακια, επικεφαλης (και ενστολου...) σε πορεια της ΧΑ δεν ειναι και δε μπορει να ερμηνευθει ως "συμπτωματικη". Διοτι, σε αντιθεση με τις πορειες της δικης μας φαρας, η ΧΑ οργανωνει events στρατιωτικα, με συγκεκριμενη δομη και παραταξη. Αυτο, εξαλλου, μαρτυραει το πρωτο βιντεο.
Καταρρεει, ετσι, και καθε ελαφρυντικο των ανθρωποειδων που αυτη τη στιγμη κρατουνται...

2) Στη φωτογραφια οπου ο Κασιδιαρης συλλαμβανεται να χαιρετα... "δωρικα", παρατηρηστε την ελλειψη σβαστιγκας στο μπρατσο του - αντιπαραβολη με το lifestyle ξεπλυμα του Πρωτου Θεματος, το οποιο επισης παραθετουμε ακολουθως...
Συμπερασμα: Οι ισχυρισμοι του ιδιου, περι "νεανικης (ναζιστικης) τρελας", καταρριπτονται πανηγυρικα. Και τον εκθετουν!






















Αλλα και....





Και ΑΥΤΟ, για να μην ξεχνιομαστε...

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Ενα ακρως διδακτικο κειμενο περι δημοσιογραφων, δημοσιογραφουντων, Ψυχαρηδων και Καψηδων και λοιπων ΔΟΛίων του σιναφιου...


Η, μακραν, αγαπημενη μου ραδιοφωνικη εκπομπη, εδω και κατι μηνες, ειναι το "Δυο γαΐδαροι μαλωνανε", με τους Γιαννη Ανδρουλιδακη - Βαγγελη Καραγεωργο - και υπο την αιγιδα του ΣΥΡΙΖΑ (μοναδικο μελανο σημειο της ολης φασης)
Ψαχουλευοντας, στο Google 2-3 πληροφοριες περι των εν λογω συμπαθεστατων τυπων (τζιφος), ή παλαιότερά τους γραπτά ή γενικα καποιο οποιοδηποτε ιχνος του προτερου βιου τους, σκονταψα πανω σ' ΑΥΤΟ:


Ξημερώνει Δευτέρα. Δεν θα πάω για δουλειά…

Την Παρασκευή, κατά τις 11 το πρωί, δέχθηκα το τηλεφώνημα που περίμενα εδώ και καιρό από τον διευθυντή στην εφημερίδα. Με κάλεσε στο γραφείο του, όπου μου είπε ότι «βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση». Δε μου είπε σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται κι εγώ δεν μπήκα στον κόπο να τον βγάλω από αυτήν επισημαίνοντάς του εγώ σε ποια δυσάρεστη θέση βρίσκεται. Επειτα μου είπε ότι αυτός δεν ήθελε καθόλου να φύγω από την εφημερίδα και ότι λυπάται πολύ. Τον παρηγόρησα άκεφα για το κακό που τον βρήκε και εκείνος μου σημείωσε ότι ποτέ δεν ξέρουμε τι μπορεί να γίνει στο μέλλον. Συμφώνησα μαζί του ότι το μέλλον είναι για όλους άδηλο, του είπα ότι δεν υπογράφω την απόλυση και έφυγα από το γραφείο του με την ψευτοπερηφάνεια εκείνου που είπε την καλύτερη ατάκα σε μια αμήχανη κουβέντα.

Στο δικό μου γραφείο δεν πήγα. Δεν είχα προσωπικά αντικείμενα να μαζέψω, τα μάζεψα όλα τον Ιούνιο όταν μας ενημέρωσαν ότι επίκειται αναδιάρθρωση τμημάτων για μείωση του κόστους –δεν ήξερα που θα με έβρισκε η «αναδιάρθρωση» ούτε αν θα έχει μείνει κανείς πια να μαζέψει τα πράγματά μου, όπως είχαμε μαζέψει εμείς του Θοδωρή. Πήρα την κόρη μου και της είπα ότι θα τηρήσω την υπόσχεσή μου να μην πηγαίνω κάθε απόγευμα στη δουλειά. Στο γιο μου δε χρειάστηκε να πω κάτι, δεν καταλαβαίνει ακόμα: απλά του επιβεβαίωσα ότι για τα γενέθλιά του θα του πάρω έναν εκσκαφέα ή ένα ποδήλατο και βγήκα για τσιγάρο.

Στο τσιγάρο άρχισαν να φτάνουν και τα επόμενα ονόματα της λίστας: Ο Κώστας… Η Αννα… Η Ηρώ…Ο Γιώργος… Η Πέννυ που την ενοχλούσε συνέχεια ο καπνός από το τσιγάρο μου και μου φώναζε να το σβήσω- ειρωνεία, κανείς από τους δύο δεν θα βρει την ησυχία του από την απόλυση του άλλου.

Τα τελευταία τρία χρόνια, οι αναδιαρθρώσεις στον ΔΟΛ μοιάζουν με πολεμικά ανακοινωθέντα από το Ιράκ. «Σήμερα Παρασκευή χάσαμε 32 καλούς στρατιώτες». Από τον Σεπτέμβριο του 2010 είμαστε πάνω από 350 που πέσαμε. Αλλοι βρήκαν δουλειά, άλλοι παλεύουν ακόμα, μερικοί δουλεύουν απλήρωτοι, ο Κώστας πέθανε γιατί έσκασε το ανεύρυσμα…

Στην αρχή έδιωξαν τους διοικητικούς –πολλές δεκάδες διοικητικούς. Οι διοικητικοί είναι η πλέμπα των εφημερίδων, δεν βλέπουν το όνομά τους τυπωμένο πουθενά ούτε κι ελπίζουν να το δουν ποτέ, δε μιλάνε με υπουργούς, μεγαλογιατρούς και πρυτάνεις, δε μπορούν να καμαρώσουν στη μάνα τους. Το σωματείο έκανε απεργία και τότε είδαμε για πρώτη φορά πόσο αποφασισμένα είναι τα αφεντικά στην κρίση. Μας τραμπούκισαν, μας έβγαλαν πιστόλια κι έπειτα μας έβγαλαν και μια κάλπη για να καταδικάσουμε την απεργία αλλιώς θα έκλεινε η καθημερινή έκδοση και θα απολυόταν κόσμος. Και πήγαμε στην κάλπη και καταδικάσαμε την απεργία, όχι όλοι μας, αλλά οι περισσότεροι. Και έπειτα, ωστόσο, η καθημερινή έκδοση έκλεισε. Κι ο κόσμος απολύθηκε. 35 συνάδελφοι, που μια στιγμή ενωθήκαμε και τους φέραμε πίσω κι ύστερα τους έδιωξαν πάλι μια Παρασκευή μεσημέρι, μόλις έκλεισαν το κυριακάτικο φύλλο. Όχι πλέμπα πια. Δημοσιογράφους. Ναι, ύστερα έδιωξαν κι εμάς.

Οι δημοσιογράφοι είναι περίεργα ζώα. Σαν τους ξιπασμένους μπάτλερ, νομίζουν ότι έχουν κάτι από την ευγένεια των κυρίων τους, ότι αποκτούν κάτι από την αύρα εκείνων στους οποίους σερβίρουν το Ντραμπουί. Δεν αισθάνονται εργαζόμενοι, αισθάνονται κουκλοπαίχτες που κινούν νήματα. Αρέσκονται να υποτιμούν τον λογαριασμό τους, δεν είναι δα και ο μικρότερος, δεν νιώθουν εργαζόμενοι, αγαπάνε λένε αυτό που κάνουν, δεν είναι λειτούργημα είναι κάτι πιο έξυπνο. Συχνά βέβαια, καταλήγουν αλκοολικοί, φυλάνε μποτίλιες και αντικαταθλιπτικά στα γραφεία τους, πεθαίνουν από εμφράγματα από το καθισιό, την τρυφηλότητα, το κακό ωράριο και το άγχος της κακομοιριάς και του υπηρέτη, αλλά δε νιώθουν εργαζόμενοι –αυτοί ξέρουν, οι άλλοι δεν ξέρουν. Δεν ασχολούνται με τις παραγωγικές σχέσεις, αυτό είναι μπανάλ, νομίζουν πως ο κόσμος είναι ένας διαγωνισμός δύναμης κι επιρροής που υπάρχει από μόνη της. Στο μεταξύ το ποσοστό της υπεραξίας τους χάνεται στο σύμπαν αγνοημένο από όλους, σαν τα χτυπήματα τηλεφώνου σε ένα άδειο σπίτι. Πιστέψτε με, οι δημοσιογράφοι είμαστε πιο νάρκισσοι από τις μπαλαρίνες και σίγουρα πιο αφελείς από τους ανειδίκευτους εργάτες. Η ιδέα ότι ο κόσμος είναι κάτι άλλο από αυτό που λέμε εμείς, δεν μας περνάει από το μυαλό και καμιά φορά τη βρίσκουμε να υπογράφουμε ατομικές συμβάσεις με μειώσεις, γραμμένες σε διατυπώσεις που αποδεικνύουν την ανωτερότητα του είδους μας. Επειτα, μόλις μας πάρουν ένα ακόμα κομμάτι από το μισθό που τους δουλέψαμε, συζητάμε σοβαρά – σοβαρά για το «ντηλ».

Την Παρασκευή με τις απολύσεις, είδα ξανά μερικούς από εμάς να έχουν έναν αέρα της τάξης μας. Τα παιδιά του in.gr μαζεύτηκαν στις σκάλες και συζητούσαν τι θα κάνουν: συζητούσαν με αυτό το είδος της αλληλεγγύης που σε κάνει να πιστεύεις, κόντρα στις προκαταλήψεις, ότι οι εργάτες δε μπορούν μόνο να κάνουν τον κόσμο πιο δίκαιο, μπορούν να τον κάνουν και πιο όμορφο. Ο φωτογράφος από τον 4ο, ο πιο ήσυχος άνθρωπος που γνώρισα ποτέ στη ζωή μου, που ήρθε συστημένος από το Μάριο να με βρει για να μου πει πως ούτε εκείνος υπέγραψε την ατομική σύμβαση και ήθελε να είναι σε επαφή μαζί μας, με την ηρεμία του ινδιάνου από τη Φωλιά του Κούκου, μου έλεγε πώς δεν έχει γυναίκα και παιδιά και θα τα καταφέρει για λίγο. Η Ηρώ με αγκάλιασε: τόσα χρόνια στη δουλειά, τσακωνόταν με όλους μα δεν κάρφωσε ποτέ κανέναν. Σε αντάλλαγμα δεν την έβαλαν ποτέ στο μισθολόγιο: έζησε και πέθανε μπλοκάκι κι ένας θεός ξέρει με ποιους όρους την απολύσανε. Η κοπέλα από τα βίντεο, η Στεφανία, είχε βουρκώσει κι όταν μας είδε όλους μαζί κατάπιε τα δάκρυά της και χαμογέλασε. Γύρισε πριν λίγους μήνες στη δουλειά από άδεια λοχείας. Μου είπαν μετά πως κι ο άνδρας της είναι άνεργος χρόνια, ότι τους ζήτησε κλαίγοντας να την κρατήσουν με λιγότερα και της το αρνήθηκαν –εύχομαι να στουκάρουν το καινούριο τους αμάξι σε κολώνα της ιδιωτικοποιημένης ΔΕΗ και να ζήσουν για να δουν τα μεγάλα βαθουλώματα στις πόρτες του. Είμαι βέβαιος πως δεν έκλαιγε για την απόλυση, έκλαιγε γιατί κατηγορούσε τον εαυτό της που τους το ζήτησε. Αν την ξαναδώ, θα της πω να μην το σκέφτεται: έτσι κι αλλιώς είμαστε πάντα στην ανάγκη τους.

Πάει καιρός που χα να νιώσω εκεί μέσα πως ήμουν ανάμεσα σε ανθρώπους της τάξης μου, αυτούς που δουλεύουν για να ζήσουν και νικούν τον φόβο με την αξιοπρέπεια. Ημασταν 21, πριν από τρία χρόνια, που σηκώσαμε τα χέρια μας, μπροστά στους διευθυντές και ψηφίσαμε ξανά την απεργία κι ας κλείσει η εφημερίδα και τα κρατήσαμε σηκωμένα ώρα, γιατί δεν ξέραμε πότε θα έρθει ξανά η στιγμή να νιώσουμε πάλι τόσο περήφανοι. Από την Παρασκευή, μόνο τρεις από αυτούς είναι ακόμα στην εφημερίδα. Οι υπόλοιποι απολυθήκαμε μήνα το μήνα, ο ένας μετά τον άλλον ή σπρωχτήκανε στην έξοδο. Ο Δημήτρης ο Ζακχαίος. Ο Θοδωρής ο Βαρβάρης. Η Μαρινίκη η Αλεβιζοπούλου. Ο Τάσος ο Αναστασιάδης. Και οι υπόλοιποι. Στάθηκαν απέναντι στον Πρετεντέρη και τον Παντελή Καψή, που λίγες μέρες πριν κλαψούριζε ότι αν δεν κόψει τους μισθούς δεν θα χει να σπουδάσει το παιδί του κι έπειτα πήρε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ αποζημίωση για να γίνει υπουργός και να απολύσει όλη την ΕΡΤ. Και τους θύμισαν τον βασικό νόμο της συνείδησης στον καπιταλιστικό κόσμο: το να καταλαβαίνεις πως είσαι εργάτης είναι η προϋπόθεση για να μην είσαι δούλος. Με καμάρι τρυπώνω στη λίστα τους.

Και δεν είναι μόνο αυτοί. Είναι όλοι εκείνοι που σε κοιτάζουν συνωμοτικά την ώρα που ουρλιάζει ο προϊστάμενος. Αυτοί που δε γελάσανε στο κρύο αστείο του διευθυντή. Εκείνοι που πήγαν να υπογράψουν τις ατομικές συμβάσεις λίγα λεπτά πριν τελειώσει η προθεσμία –κι ας το χαν αποφασίσει μέρες πριν- για να ανησυχήσει ο οικονομικός διευθυντής. Είναι οι άλλοι που δε μιλούν στις συνελεύσεις και σε αγαπάνε γιατί όταν μιλάς εσύ είναι το ίδιο –γιατί είστε το ίδιο. Είναι ο Κωστής, που αφού πέρασε ώρες πολλές με εμάς τους απολυμένους χωρίς να μας πει τίποτα, πήγε και άφησε ένα χαρτί και ζήτησε να συμπεριληφθεί στις απολύσεις, γιατί δε θέλει να ξαναπατήσει το πόδι του εκεί.

Είναι μια πελώρια δύναμη, σαρκαστική, κρυφή, πανίσχυρη, που όταν ενωθεί θα καταστρέψει έναν κόσμο που πάσχει από έλλειψη δικαιοσύνης κι από έλλειψη χιούμορ. Μα δεν έχει ενωθεί ακόμη.

***

Ξημερώνει Δευτέρα. Δεν θα πάω για δουλειά. Στις 12 έχουμε συνέλευση –δεν περιμένω πολλά. Οι πιο πολλοί ανάμεσά μας, φοβήθηκαν νωρίς, πάει καιρός που στις συνελεύσεις μας είμαστε οι λιγότεροι. Ολοένα και λιγότεροι. Αυτοί που απολύουν έχουν βρει έναν αλγόριθμο για να μειώνεται σταθερά το ιξώδες της γενναιότητας. Στις 3 θα είμαστε έξω από τον ΔΟΛ. Για 6 χρόνια κάθε μέρα, σήμερα ίσως τελευταία φορά. Θα είμαστε. Δεν ξέρω πόσοι, ξέρω ποιοι: οι πιο όμορφοι ανάμεσά μας, αυτοί που πουλάμε τη δουλειά μας για να ζήσουμε. Λίγο αδύναμοι και καμία φορά λίγο περίγελοι.

Μα γράφει ο Μπρεχτ:
«Όταν για την αδυναμία μας μας περιγελούν
Δεν πρέπει πια να χάνουμε καιρό
Πρέπει έτσι να το φροντίσουμε
Που όλοι οι αδύναμοι να βαδίσουμε μαζί
Και τότε κανείς πια δεν τολμά να μας περιγελάει»

Με λένε Γιάννη Ανδρουλιδάκη, είμαι δημοσιογράφος και κοστίζω περίπου 1500 ευρώ το μήνα μαζί με την ασφάλιση. Πριν δυο χρόνια φώναζα σε μια συνέλευση του Βήματος: «Κατεβήκαμε κάτω 140, θα ανεβούμε πάλι 140, ούτε ένας λιγότερος». Νομίζω πια, θα έχουν μείνει 70. Εγώ είμαι πάλι στη γύρα και σας πουλάω την εργατική μου δύναμη. Αλλά να ξέρετε ότι κάποτε, σύντομα, αυτό θα πάψει να γίνεται και τα δάκρυα της Στεφανίας θα τα πληρώσετε.

Γιατί, ξέχασα να σας το πω: Εμείς θα νικήσουμε.

Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013

ΑΥΤΟΥΣ ψηφιζετε, ΑΥΤΟΥΣ θελετε, ΑΥΤΟΥΣ παιρνετε (5)

(Επι του προκειμενου, ο τιτλος θα επρεπε να αλλαξει σε: "Αυτους ψηφιζατε..." κλπ κλπ
Διοτι, οι τελευταιες δημοσκοπησεις επιβαλλουν αυτη την αλλαγη χρονου.)


Παλιο αλλα καλο, λοιπον!
Βενιζελος σε ρολο ΚΑΝΟΝΙΚΟΥ δοσιλογου (κι ας μην συμπαθω/χρησιμοποιω τον ορο...):




Βonus:





 + ATTACHMENT 

 Σε αντιδιαστολη με τον τετραπαχο, αδιστακτο Ιανο, ο κεφαλαιοκρατης (απο τους μεγαλυτερους στη χωρα) Μυτιληναιος, καθησυχαζει τους ξενους περι του ΣΥΡΙΖΑ, και εξηγει πως ειναι ενα "πατριωτικο κομμα" που θελει το καλο της Ελλαδας!!!!
https://www.youtube.com/watch?v=k7iZH9Fswzk (σσ ΔΕΝ ειναι η μονη του παρεμβαση σε ξενα ΜΜΕ)


+ (Ασχετο, αλλα...)
Ας εξετασουμε, επι τη ευκαιρια, κι ενα ακομη κοντραστ:

- Αεργος κοσμικος, μ' ανοιχτα μισανθρωπικα/αντικοινωνικα δειγματα γραφης (και ΕΔΩ, ή ΕΔΩ), που κατηγορει την "κανονικη" νεολαια ως αργοσχολη και μη-παραγωγικη(!!!), διακηρυττει υπερφιλελευθεροποιηση, και, φυσικα, δυσφημει παντοιοτροπως τη χωρα, στην πλεον κρισιμη, γι' αυτην, καμπη... 
https://www.youtube.com/watch?v=Ymkrkdznhaw
Χ. Βαφειας, Al Jazeera

- Εκπροσωπος πολυεθνικης, αστικης ταξης μ' αισθημα ευθυνης, που ΕΠΕΝΔΥΕΙ στη χωρα, τη διαφημιζει αλλα, συγχρονως, μιλαει για κοινωνικη συνοχη κι αναγκη συμπλευσης δημοσιου - ιδιωτικου τομεα! Ενας τυπος που ουδολως εξαρταται απο το Δημοσιο, καθως ειναι (σχεδον) αυτοφυης στα 38 του, εξωστρεφης, με χρηματα οσα του (2ης γενιας) Λατσέικου, ή 2-3 ελληνικων μακροχρονων δυναστειων (τις αλλες τις περασε προ πολλου...)
 https://www.youtube.com/watch?v=itHGbpFweF4
Γιωργος Λογοθετης, Annual Concordia Summit

Διδακτικο;

Ισως.

Το βεβαιο ειναι πως, υπαρχουν καλοι και κακοι ανθρωποι ολων των ταξεων, ιδεολογιων, θρησκειων (περα, φυσικα, απ' τους φασιστες και τους φονταμενταλιστες). Συχνα, δε, οι επιγονοι ειναι ευγενεστεροι των παλαιων, λογω καλυτερης μορφωσης, περισσοτερης "επιεικειας" προς τους αλλους (μη εχοντας ζησει στη "ζουγκλα" της ζωης), διαθεσης προσφορας (βλεποντας πως τα χρηματά τους ειναι δυσκολο να... καταναλωθουν!)
Και οι τρεις ανωθι μεγαλοεπιχειρηματιες, ανηκουν σε 2η, ή παραπερα, γενια.
Ωστοσο, τα μεγαλα ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ επιτευγματα του τελευταιου, κι η αισθηση αυτοεκτιμησης, τον διαχωριζουν απ' τον μικροψυχο, προκλητικο αληταρα...

ΥΓ:
Παρτε κι αυτο
http://www.skai.gr/player/tv/?mmid=249288 (Πετρακης - Εβερτ)

Δευτέρα, 8 Ιουλίου 2013

Τι μου θυμιζει.... τι μου θυμιζει... (15)


Ημερες '93.... Ο ΜΕΓΑΣ Γεροντοπουλος (θυμηθηκε την αποστασια του '65, κι ενω ο ιδιος ειχε περασει 3 χρονια ως κυβερνητικος βουλευτης ΝΔ!), η ευθεια αναφορες Μαγγινα/ Μητσοτακη σε "μεγαλα διαπλεκομενα συμφεροντα" που χρηματοδοτουν Σαμαρα (και η μηνυση!), οι κραυγες περι "προδοτων", οι γιουχες, οι τραμπουκισμοι, οι ζεϊμπεκιες, ο Αη-Γιωργης Καρατζαφερης απανω στ' αλογο...



Ο (ακομα πιο) ΜΕΓΑΣ, σχεδον ανυπερβλητος... Συμπιλιδης!!!! Εμφαση στο σημειο (13.40'') οπου λεει: "Εμενα δεν με ενδιεφερε η Ελλαδα- δεν πηγαινα για πρωθυπουργος! Με ενδιεφερε να περναν καλα οι Κιλκισιωτες!"
Εμφαση, φυσικα, και στη σουρεαλιστικη, trash-TV παρουσιαση, εν γνωση του ιδιου του (εξεφτελιζομενου) Συμπιλιδη!  Ιδιαιτερη εμφαση στο σημειο οπου η εκπομπη γινεται "Οικογενειακες Ιστοριες" (10.45'')

Εξτραδακι:
http://www.youtube.com/watch?v=WO-DGMKWsPI


Ας θυμηθουμε, ομως, και την αντιπερα οχθη εκεινης της περιοδου....



DEMOCRACY FACTS


Ποιος θα πληρωσει τα σπασμενα; (Part 2)


Εδω το Part 1:
http://fygokentros.blogspot.gr/2012/08/blog-post.html




Ο πόλεμος ξεκίνησε και σίγουρα θα έχει μεγάλη διάρκεια. Το δε διακύβευμά του είναι απίθανο. Από τη μια μεριά υπάρχουν οι δυτικές χώρες, που έχουν συνολικό δημόσιο χρέος κάπου 50 τρισεκατομμύρια δολάρια και, από την άλλη, υπολογίζεται ότι στους ανά τον κόσμο φορολογικούς παραδείσους «αναπαύονται» κάπου 40 τρισ. δολάρια -αν όχι περισσότερα.
Συμβαίνει όμως και κάτι άλλο, εξαιρετικά ενδιαφέρον. Ενώ για την περίοδο 1985-2006 οι παγκόσμιες κινήσεις -ροές κεφαλαίων-των συναλλαγματικών πράξεων συμπεριλαμβανομένων- αντιπροσώπευαν κάπου 300 τρισ. δολάρια ετησίως, μετά την κρίση του 2007 στις ΗΠΑ το ποσό αυτό σταδιακά μειώθηκε αισθητά και σήμερα η Παγκόσμια Τράπεζα το εκτιμά σε 115 τρισ. δολάρια περίπου.
Η μείωση αυτή παίζει καθοριστικό ρόλο στις δυνατότητες δανεισμού των δυτικών κρατών, τα οποία βλέπουν να καταρρέουν στο εσωτερικό τους και τα ποσοστά της αποταμίευσης σε σχέση με το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν τους. Χωρίς αμφιβολία δε, η εξέλιξη αυτή επηρεάζει αρνητικά και την παγκόσμια διατραπεζική αγορά -με ό,τι αυτό σημαίνει για την υγεία του παγκόσμιου τραπεζικού συστήματος.
Το φάντασμα της Δύσης
Στο πλαίσιο της κατάστασης αυτής, οι δυτικές τράπεζες δύσκολα μπορούν να δανείσουν, διότι προσπαθούν να μειώσουν το χρέος τους, τα δε κράτη δεν μπορούν να δράσουν, λόγω έλλειψης ρευστότητας, άρα δεν μπορούν να δανειστούν. Ετσι, όπως υπογραμμίζει και ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος Ζακ Αταλί, σταδιακά η Δύση γίνεται φάντασμα του εαυτού της. Σε μεγάλο δε βαθμό, ο δανεισμός της εξαρτάται από το ύψος της αποταμίευσης στις φτωχές και αναπτυσσόμενες χώρες.


Αθανάσιος Χ. Παπανδρόπουλος.
«Πρόκειται για μια παράξενη κατάσταση, όπου οι Κινέζοι, που κερδίζουν λιγότερα από 1.000 ευρώ το μήνα, διαθέτουν τα μισό εισόδημά τους για να πληρώνονται οι μισθοί των Αμερικανών δημοσίων υπαλλήλων, στρατιωτικών και ερευνητών, οι οποίοι τελικά κερδίζουν δέκα φορές παραπάνω από το μέσο Κινέζο εργαζόμενο. Εχουμε, επίσης, το φαινόμενο οι αποταμιεύσεις των αναπτυσσομένων χωρών να χρηματοδοτούν την κατανάλωση των πλούσιων, ενώ οι ηλικιωμένοι ζουν εις βάρος των νέων και οι οργανωμένες συντεχνίες της Δύσης εκμεταλλεύονται την εργασία των φτωχών του αναπτυσσόμενου κόσμου…», γράφει ο Ζακ Αταλί.
Ενας κόσμος, ωστόσο, που σήμερα θέλει και αυτός να ενισχύσει την εσωτερική του ζήτηση και έτσι έχει αρχίσει να περιορίζει τις δανειοδοτήσεις του προς τη Δύση. Συνεπώς, για το δυτικό κόσμο ήδη υπάρχει σοβαρό πρόβλημα χρηματοδότησης της ευημερίας του, δεδομένου ότι ο πλούτος που παράγεται στις χώρες του είναι χαμηλότερος από τη δυνητική κατανάλωσή του.
Θεωρείται έτσι βέβαιον ότι, ακόμα και χωρίς άνοδο των επιτοκίων, οι τόκοι που θα κληθούν να καταβάλουν οι υπερχρεωμένες δυτικές χώρες, μέχρι το 2017, θα είναι υπερδιπλάσιοι από τους σημερινούς. Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, αυτό σημαίνει ότι οι πολίτες των ανεπτυγμένων χωρών, μέσα στα τρία προσεχή χρόνια, θα πρέπει να διαθέσουν το ετήσιο εισόδημά τους για να χρηματοδοτήσουν το δημόσιο χρέος.
Δεν χρειάζεται να έχει κανείς υψηλό δείκτη ευφυΐας για να καταλάβει ότι η κατάσταση αυτή είναι κοινωνικά εκρηκτική και απειλεί ευθέως και τους δημοκρατικούς θεσμούς τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Βόρεια Αμερική, χωρίς, βεβαίως, να ξεχνάμε και την από δεκαετίας προβληματική Ιαπωνία.
Το... ατού της Δύσης
Παρ’ όλα αυτά, η Δύση έχει στα χέρια της ένα σοβαρό ατού: αυτό της αποταμίευσης δικών της πολιτών στους φορολογικούς παραδείσους. Πρόκειται δε για αποταμίευση, η οποία, μεταξύ άλλων, αποσταθεροποιεί και το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, παράλληλα όμως τροφοδοτεί και το ήδη παγκοσμιοποιημένο οικονομικό έγκλημα. Την ώρα, λοιπόν, που οι δυτικές κυρίως κυβερνήσεις θέλουν να ενισχύσουν την εξουσία τους έναντι των αγορών, ένας τρόπος για να πετύχουν το στόχο τους, είναι να «βάλουν χέρι» στις καταθέσεις που βρίσκονται στους φορολογικούς παραδείσους -ή, πιο επιστημονικά, σε υπεράκτιες περιοχές.
Από καιρό, έτσι, ορισμένες δυτικές κυβερνήσεις, με πρώτες τη Γερμανία και τη Γαλλία, ετοιμάζουν ένα σχέδιο αντιμετώπισης του υπεράκτιου συστήματος, στο οποίο εκτιμάται ότι υπάρχουν περί τα 35 τρισ. δολάρια, ήτοι το 45% του παγκόσμιου ακαθάριστου προϊόντος. Στο πλαίσιο αυτό, λοιπόν, όπως λένε έγκυρες πληροφορίες μας, εντάσσεται η μεγαλύτερη συλλογή στοιχείων στην ιστορία.

Οι Κινέζοι, που κερδίζουν λιγότερα από 1.000 ευρώ το μήνα, διαθέτουν τα μισό εισόδημά τους για να πληρώνονται οι μισθοί των Αμερικανών δημοσίων υπαλλήλων, στρατιωτικών και ερευνητών, οι οποίοι τελικά κερδίζουν δέκα φορές παραπάνω από το μέσο Κινέζο εργαζόμενο.

Ανώνυμοι πληροφοριοδότες παρέδωσαν σε δίκτυο δημοσιογράφων 2,5 εκατομμύρια αρχεία για τους φορολογικούς παραδείσους του κόσμου. Οπως αναφέρει σε δημοσίευμά της η «Deutsche Welle», τα στοιχεία αποκαλύπτουν 120.000 «εταιρείες-γραμματοκιβώτια», offshore λογαριασμούς και άλλες σκοτεινές επιχειρηματικές δραστηριότητες σε περισσότερες από 170 χώρες του κόσμου, όπως επίσης τα ονόματα 130.000 προσώπων που έχουν τα χρήματά τους σε φορολογικούς παραδείσους. Μεταξύ αυτών πολιτικοί, επώνυμες προσωπικότητες, έμποροι όπλων και ολιγάρχες.
Στόχος του εγχειρήματος, όπως τονίζεται σε ρεπορτάζ της «Deutsche Welle», είναι να αποκαλυφθούν οι απόκρυφοι μηχανισμοί της υπεράκτιας οικονομίας, αλλά και οι πραγματικοί ιδιοκτήτες των offshore εταιρειών που κρύβονται πίσω από την ανωνυμία που προσφέρει ο μηχανισμός των φορολογικών παραδείσων. Η έρευνα θα δώσει την ευκαιρία να εξακριβωθεί ποιες από αυτές τις εταιρείες και τους ιδιοκτήτες τους επιδίδονται σε παράνομες δραστηριότητες.
«Οι έρευνες αυτές ξεδιπλώνουν το πέπλο του offshore συστήματος και το μυστικό κόσμο των φορολογικών παραδείσων», σημείωσε ο Τζέραρντ Ράιλ, διευθυντής της Διεθνούς Σύμπραξης Ερευνητών Δημοσιογράφων (International Consortium of Investigative Journalists -ICI), η οποία διηύθυνε τη διεθνή αξιολόγηση των στοιχείων. «Γνωρίζαμε ότι η υπεράκτια οικονομία είναι δύσκολα προσβάσιμη, εντούτοις μας εξέπληξε πόσο μεγάλη και εκτενής είναι», σημείωσε.
Η ICI διεξήγαγε τη 15μηνη έρευνα-μαμούθ σε στενή συνεργασία με 86 δημοσιογράφους από 46 χώρες. Ανάμεσα στα μέσα ενημέρωσης που συνεργάστηκαν, βρίσκονται το BBC, η «Guardian», η «Washington Post», η «Le Monde», η ελβετική «Sonntagszeitung», η γερμανική «Suddeutsche Zeitung», το επίσης γερμανικό NDR, ενώ από την Ελλάδα συμμετείχε η εφημερίδα «Τα Νέα».
Τα αρχεία που δόθηκαν στη σύμπραξη των δημοσιογράφων αφορούν σε χρονικό διάστημα 30 ετών και αποκαλύπτουν αριθμούς και στοιχεία για κινήσεις κεφαλαίων, λόγους ίδρυσης υπεράκτιων εταιρειών, καθώς και διασυνδέσεις μεταξύ επιχειρήσεων και φυσικών προσώπων. Επίσης, μέρος των αρχείων παραδόθηκε και στην Ιντερπόλ -που σημαίνει ότι θα υπάρξει πλέον και διεθνής παρέμβαση στο χώρο του οικονομικού εγκλήματος, που εκτιμάται ότι από μόνος του αντιπροσωπεύει τζίρο άνω του 1 τρισ. δολαρίων ετησίως.
Υπεράκτιο δίκτυο με 3 στρώματα
Το πρόβλημα που υπάρχει, όμως, με τις υπεράκτιες περιοχές έχει και πολλές θεσμικές πτυχές, οι οποίες, αν δεν αντιμετωπισθούν και αυτές επίσης, ο θόρυβος που γίνεται σήμερα δεν θα καταλήξει πουθενά -ειδικά δε στην Ευρώπη όπου υπάρχουν και οι ισχυρότεροι πολιτικά φορολογικοί παράδεισοι. Οπως επισημαίνει ο Νικολά Σαζόν στο βιβλίο του για τα υπεράκτια κέντρα, οι ευρωπαϊκοί φορολογικοί παράδεισοι είναι από τους ισχυρότερους παγκοσμίως, με το Σίτυ του Λονδίνου να κατέχει την πρώτη και πιο ισχυρή θέση.
Το υπεράκτιο δίκτυο του Σίτυ περιλαμβάνει τρία στρώματα. Δύο εσωτερικοί δακτύλιοι -τα Εξαρτημένα Εδάφη του Βρεταννικού Στέμματος: Τζέρσεϊ, Γκέρνσεϊ και Νήσος του Μαν και τα Υπερπόντια Εδάφη της Βρετανίας, όπως τα Νησιά Κεϊμάν- ελέγχονται ουσιαστικά από την Βρετανία και συνδυάζουν φουτουριστικά υπεράκτια μέσα χρηματοδότησης με μεσαιωνική πολιτική.
Ο εξωτερικός δακτύλιος αποτελεί μία διάταξη από διαφορετικούς μεταξύ τους παραδείσους, όπως το Χονγκ Κονγκ, που βρίσκονται έξω από τον άμεσο έλεγχο της Βρετανίας, αλλά, παρ’ όλα αυτά, είχαν και έχουν ισχυρούς ιστορικούς δεσμούς με τη χώρα και το Σίτι. Σύμφωνα με έγκυρη ανάλυση, σε αυτόν το βρετανικό σχηματισμό αναλογεί συνολικά πάνω από το ένα τρίτο του διεθνούς τραπεζικού ενεργητικού. Αν προσθέσουμε σε αυτά και το Σίτι, το εν λόγω μέγεθος ξεπερνά το ένα δεύτερο.
Είναι, λοιπόν, σαφές ότι το Λονδίνο, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, θα αντιδράσει σθεναρά σε οποιαδήποτε ευρωπαϊκή πρωτοβουλία που θα έχει ως αντικείμενο ουσιαστικές θεσμικές αλλαγές στα καθεστώτα των υπεράκτιων κέντρων.
Ετσι, κατά την εκτίμησή μας, μπορεί σήμερα να γίνεται πολύς θόρυβος για τα αποκαλούμενα «νησιά των θησαυρών», πλην όμως τα αποτελέσματα που θα έχει προαναγγέλλονται περιορισμένα. Εκτός και αν ασκήσουν ισχυρή πίεση προς την κατεύθυνση αυτή οι αναδυόμενες οικονομίες, οι οποίες διαθέτουν πανίσχυρα κρατικά επενδυτικά ταμεία και, στην ουσία, μάλλον πλήττονται από την χρηματοπιστωτική δύναμη του υπεράκτιου χρήματος. Το όλο θέμα, συνεπώς, αναμένεται να έχει πολύ ενδιαφέρουσα συνέχεια.
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Χ. ΠΑΠΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ
Πηγη: 


ATTACHMENT (Απο Ναυτεμπορικη 8/4/2013)

Υπάρχει συνημμένο αρχείο τύπου Acrobat . Κάντε κλικ εδώ για να το δείτε 

Γενικευμένη επίθεση στα offshore κέντρα «ξεπλύματος» χρήματος και φοροδιαφυγής πραγματοποιείται τους τελευταίους μήνες σε ολόκληρο τον κόσμο, προσπάθεια που δεν φαίνεται να είναι καθόλου αποκομμένη από τη δεινή θέση της παγκόσμιας οικονομίας και τα εξασθενημένα δημοσιονομικά.

Η Κύπρος, που έχει μπει στο στόχαστρο τον τελευταίο καιρό και κατέληξε τελικά πριν από μερικές ημέρες σε πακέτο διάσωσης με δυσβάσταχτους όρους, αποδεικνύει τα μέγιστα ότι επιχειρείται μια διεθνής συμφωνία σε επίπεδο υψηλών του πλανήτη, για να καθαρίσει το τοπίο σε μια περίοδο που τα δημοσιονομικά των περισσοτέρων χωρών έχουν χτυπήσει «κόκκινο».

Και αυτό, διότι η συντονισμένη επίθεση κατά των φορολογικών παραδείσων σημαίνει συλλογή των χρημάτων που χάνονται σε Ευρώπη και ΗΠΑ, τα οποία θα μπορούσαν να γίνουν φορολογικά έσοδα και να καλύψουν κατά συνέπεια δημοσιονομικές «τρύπες», ενώ παράλληλα θα μπορούσαν να εκτονώσουν τις πιέσεις στους «τεντωμένους» ισολογισμούς των μεγάλων συστημικών τραπεζών.

Αρκεί να σημειωθεί ότι οι πλουσιότεροι 92.000 άνθρωποι του πλανήτη κρύβουν σε φορολογικούς παραδείσους ανά τον κόσμο περισσότερα από 21 τρισ. δολάρια (ποσό αντίστοιχο με το συνολικό ΑΕΠ των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας), σύμφωνα με έρευνα της βρετανικής οργάνωσης Tax Justice Network. Μάλιστα, ο Τζέιμς Χένρι, πρώην οικονομολόγος της McKinsey, θεωρεί ότι το παραπάνω ποσό είναι αρκετά συντηρητικό και πιστεύει ότι η πραγματική του κλίμακα θα μπορούσε να φθάσει ακόμη και τα 32 τρισ. δολάρια, χωρίς βεβαίως να μπορεί κάποιος να υπολογίσει με ασφάλεια το συνολικό ύψος των κεφαλαίων.

Με βάση στοιχεία από την Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών, το
Διεθνές Νομισματικό Ταμείο την Παγκόσμια Τράπεζα και εθνικές κυβερνήσεις, ο κ. Χένρι εκτιμά ότι στα τέλη του 2010 οι 50 κορυφαίες τράπεζες παροχής υπηρεσιών προς εύπορους ιδιώτες διαχειρίζονταν από κοινού περισσότερα από 12,1 τρισ. δολάρια σε διασυνοριακά επενδυμένο ενεργητικό για λογαριασμό εύπορων πελατών τους. Οι τρεις private banks που διαχειρίζονται το περισσότερο υπεράκτιο ενεργητικό είναι, σύμφωνα πάντα με τον κ. Χένρι, οι UBS Credit Suisse και Goldman Sachs Σύμφωνα επίσης με την εφημερίδα «Guardian», κεφάλαια ύψους 8,19 έως 12,6 δισ. δολαρίων έχουν μεταφερθεί από διάφορες χώρες σε offshore κέντρα.

Αρχή με τα Κέιμαν

Ο Ασκός του Αιόλου άνοιξε στις αρχές του 2013, με τα Νησιά Κέιμαν, τα οποία υπέστησαν τις πιο σφοδρές επιθέσεις από πολιτικούς των ΗΠΑ και της Ε.Ε., καθώς δεν προσαρμόστηκαν στους ταχύρυθμα εξελισσόμενους νέους παγκόσμιους κανόνες. Η επίθεση αυτή «έσπασε» το απόρρητο και οδήγησε σε μεγαλύτερη διαφάνεια και εξονυχιστικό έλεγχο χιλιάδες επιχειρήσεις και αντισταθμιστικά ταμεία (hedge funds) που είχαν μεταφέρει την έδρα τους στην Καραϊβική.

Η φοροδιαφυγή «καίει» τη Μόσχα

Μετά την επίθεση στα νησιά Κέιμαν, τη σκυτάλη πήρε η Ρωσία, της οποίας μία από τις βασικές πρωτοβουλίες που ανέλαβε στην τελευταία σύνοδο κορυφής του G20 στη Μόσχα ήταν η πάταξη της φοροδιαφυγής και η προώθηση της διαφάνειας. Πρόκειται για μια πρωτοβουλία ιδιαίτερα σημαντική, δεδομένου ότι επιχειρήσεις όπως Apple και Starbucks ενέχονται σε διεθνείς συναλλαγές, οι οποίες, μέσω νόμιμων μέσων, τους επιτρέπουν να αποφεύγουν φόρους.

Σύμφωνα με στοιχεία του Bloomberg, τα αφορολόγητα offshore κέρδη των 83 μεγαλύτερων επιχειρήσεων στις ΗΠΑ έχουν εκτιναχθεί σήμερα στο 1,46 τρισ. δολάρια -ποσό αυξημένο κατά 183 δισ. δολάρια σε σχέση με ένα χρόνο νωρίτερα. Η φοροδιαφυγή είναι ένα θέμα που «καίει» τους Ρώσους, επειδή παρατηρείται ετησίως εκροή κεφαλαίων από τη χώρα, κάτι που η Μόσχα θέλει να σταματήσει.

Σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της ρωσικής κεντρικής τράπεζας, οι καθαρές εκροές κεφαλαίων από τη Ρωσία τριπλασιάστηκαν στο πρώτο τρίμηνο σε σχέση με το τέταρτο τρίμηνο του 2012, φθάνοντας τα 25,8 δισ. δολάρια έναντι 7,9 δισ. δολάρια στο τέταρτο τρίμηνο του 2012 και τα 33,6 δισ. δολάρια στο πρώτο τρίμηνο του 2012. Συνολικά, το 2012 οι εκροές ανήλθαν σε 54,1 δισ. δολάρια.

Η Κύπρος o τελευταίος στόχος

Ο τελευταίος σταθμός αυτής της ενορχηστρωμένης επίθεσης είναι η Κύπρος, της οποίας το τραπεζικό σύστημα είναι οκτώ φορές μεγαλύτερο από την οικονομία της, κυρίως λόγω των καταθέσεων που προέρχονται κατ’ εξοχήν από εύπορους Ρώσους, οι οποίοι φοροδιαφεύγουν.

Η υπόθεση της Κύπρου έφερε στο προσκήνιο και το τραπεζικό σύστημα του Λουξεμβούργου που είναι 22 φορές μεγαλύτερο από την οικονομία του και της Μάλτας που είναι οκτώ φορές μεγαλύτερο από την οικονομία της, ενώ παράλληλα αποτέλεσε το έναυσμα για να δοθεί φως στο σκοτεινό κόσμο των offshore, όπως έδειξε και η μεγαλύτερη διαρροή εμπιστευτικών αρχείων στη σύγχρονη ιστορία.

Τα αρχεία αυτά, που επεξεργάστηκε διεθνές δίκτυο δημοσιογράφων υπό την ομπρέλα του αμερικανικού ινστιτούτου ICIJ, παρέχουν στοιχεία για 130.000 άτομα από 170 χώρες που διατηρούσαν περιουσιακά στοιχεία αμφιβόλου προελεύσεως σε offshore εταιρείες, συμπεριλαμβανομένων πολιτικών και μεγαλοεπενδυτών.

Εμπλοκή συνεργάτη του Ολάντ

Αίσθηση προκάλεσε και η παρουσία του ονόματος του ταμία της προεκλογικής εκστρατείας του Γάλλου προέδρου Φρανσουά Ολάντ, Ζαν-Ζακ Οζιέ, ο οποίος διατηρούσε offshore εταιρείες στα νησιά Κέιμαν.

Αμέσως μετά τη δημοσίευση των στοιχείων για τις offshore εταιρείες, το γερμανικό υπουργείο Οικονομικών δεσμεύθηκε ότι θα εξετάσει το υλικό, ενώ η
Κομισιόν υπενθύμισε ότι η φοροδιαφυγή κοστίζει πάνω από 1 τρισ. ετησίως στην Ε.Ε. και κάλεσε τις κυβερνήσεις να υιοθετήσουν κοινή στάση όσον αφορά στον ορισμό του φορολογικού παραδείσου ως ένα πρώτο βήμα για το στενότερο έλεγχό τους.

ΕΦΗ ΤΡΙΗΡΗ - ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΚΟΤΣΟΒΟΥ