Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

Χρονια πολλα ;-)

(Δεν ισχυριζομαι οτι ο σταλινισμος ηταν "καλυτερος" απ' το ναζισμο, αλλά ΣΙΓΟΥΡΑ ο ναζισμος ηταν χειροτερος κι απο ζουγκλα... 

Εξ ου και η αποδοχη της γιορτης, εκ μερους μας!)


Embedded image permalink

Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Σας θυμιζουν τιποτα, ολα αυτα...?

(Αρθρο - αμεταφραστο, ελλειψει χρονου - για την Ισπανια και τους "νταβαδες" της...
Απ' τον Economist:  http://www.economist.com/news/europe/21650176-research-suggests-government-cronyism-may-cripple-spains-economy-inside-jobs?fsrc=scn/tw/te/pe/ed/insidejobs)

SPANIARDS are used to former public officials getting rich from doing business with the state. When news emerged of investigations into a former official in Castile and León who had secured lucrative wind-farm licences from his ex-colleagues and a former official in Andalusia whose companies netted regional contracts for state-subsidised worker-training courses, few were surprised. Corruption and cronyism (the distribution of political favours to businesses) explain much of the Spanish public’s growing disdain for the two parties that have run the country for the past 32 years: the ruling Popular Party (PP) and the opposition Socialists (PSOE).
Distrust reached a nadir with the temporary arrest two weeks ago of Rodrigo Rato, a former PP finance minister who went on to run the IMF in Washington. Police searched Mr Rato’s office and home in an investigation into unexplained income. He was already under scrutiny over freewheeling use of company credit cards during his chairmanship of Bankia, a bank that needed a €22 billion ($27 billion) rescue under his stewardship. Mr Rato was seen as one of the architects of Spain’s economic miracle in the early 2000s. That miracle now seems a distant memory. Unemployment is running at 23%, and the IMF says it will take nine years, until 2017, to return the economy to its pre-crisis size.
Blame has traditionally been pinned on a housing bubble that fostered distorted growth in the construction industry. But a recent paper by a team headed by Manuel García-Santana of the Université Libre de Bruxelles finds that the productivity fall was spread more evenly across all sectors. It had little to do with skills, innovation or debt. “We found that bad [less productive] companies grew faster than the good ones,” says one of the co-authors, Enrique Moral-Benito. Productivity falls were greater when the government was heavily involved, through contracts, licences or regulations. Luis Garicano, the economics adviser of the liberal Ciudadanos party, says this points to an economy dependent on contacts, corruption and cronyism.Researchers are beginning to see links between Spain’s excessively cronyistic and corrupt public administration, and the defects that have made it so hard for the economy to recover. 
The problems may have started well before the crash. From 1995 to 2007, while the Spanish economy was growing at 3.5% per year, productivity declined by 0.7% per year—even as overall EU productivity was growing at an average of 0.4% per year.
Other explanations are possible as well. Banks may have been happier lending to companies with public contracts, and some more productive businesses may have limited their growth to avoid losing fiscal, labour or social-security advantages enjoyed by smaller firms. Either way, those who successfully negotiated their way around the public administration—whether through luck, knowledge, cronies or backhanders—did best.

Popular anger over cronyism helps to explain why the PP government and its prime minister, Mariano Rajoy, seem likely to take a hammering in elections to regional governments and municipalities on May 24th. Over the past year 500,000 jobs have been created and growth is forecast at 2.9% this year, yet the PP has shed half its support. The Socialists are also low in the polls, while Ciudadanos and the left-wing Podemos party have risen. The elections are now a four-way race. A poor result on May 24th could even force Mr Rajoy to bring forward a general election due at the end of the year.
The government is hunting for every bit of positive news. It trumpeted the latest economic-sentiment figures from the European Commission, which put Spain ahead of the other big euro-zone economies. But if voters are less concerned about the latest figures than about the underlying rot of decades of kickbacks and insider dealing, that may not count for much.

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Τα ορια της διαπραγματευσης...

Η επιλογη των, μαλλον φαιδρων, ΑΝ.ΕΛ. ως κυβερνητικου εταιρου - εναντι του, μαλλον κυριλε, Ποταμιου - ειναι μελετημενη, οσο και πολυσημαντη:

Αφ' ενος συμπορευση στη λαϊκιστικη, εθνικιστικη, μανιχαϊκη ρητορεια. "Αρτος και θεαματα", με συλληψη ή/και διαπομπευση ισχυρων παραγοντων του παρτυ διαρκειας ('81 - '15). Η δικομανια των Καμμενων, γνωστη  - οσο και κουφια, καθοτι ατεκμηριωτη...
Αφ' ετερου, η συγκρουσιακη σχεση με την ΕΕ (κι οχι μονο) - σ' ολα τα επιπεδα. Το εκανε ο Ανδρεας και θριαμβευσε εκλογικα, προσελκυοντας φιλους απ' ολο το φασμα αριστεροδεξιου εθνικισμου.
Κατα τριτον, το "τεντωμα" της διαπραγματευσης χρεους, με σαφη μια (αμφιδρομη) απειλη εξοδου μας απ' το Ευρω...

Η αναθεση του αγωνα στο Βαρουφακη, με εξεπληξε θετικα. Ομολογουμενως, τοσο ο ιδιος, οσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, επεδειξαν guts (Για την ακριβεια, θα πονταρα σε θεση "μυστικοσυμβουλου", μεσω Skype, χωρις φυσικη του παρουσια του στο... πατιρντι. Ολα αυτα μεχρι την ανακοινωση του ονοματος στα ψηφοδελτια.)

Η παρουσια Λαπαβιτσα, στη Βουλη, ειναι το δευτερο καμπανακι περι υπαρξης "plan B" κι ετοιμοτητας εξοδου μας   (σσ:  οχι πως εχει "plan B" ο Βαρουφακης, αλλα σαφως θα διαπραγματευθει σθεναρα, έως ακραια. Στη χειροτερη, θα την κανει για Texas, αδειαζοντας απο το πετουμενο φρεσκοτυπωμενες δραχμες, ή "Μηλιώ" - κατα το Ευρω - ή "Ραχηλιαρικα", στο λαουτζικο :-)

Με τουτα κι εκεινα, οι Ελληνες διαλεξαν ροτα. Κι οφειλει ν' ακολουθηθει πιστά:
Ευρω χωρις πλεονασματα, ή επανοδος σ' εθνικο νομισμα, με αμεση αθετηση πληρωμων.

Καιρος, λοιπον, να δουμε και τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ περιθωρια διαπραγματευσης, δικαιωνοντας ειτε την -απαρεγκλιτη- υπακοη των προηγουμενων, ειτε τη σταση του ΣΥΡΙΖΑ (ο οποίος ο,τι κι αν καταφερει, ΑΝ καταφερει, εν ειδει ελαφρυνσης, θα καταστει ο ακλονητος β' πολος της πολιτικης μας σκηνης για δεκαετιες!)

Α, ξεχασα...
Ο Βαρουφακης ΕΙΝΑΙ ο καταλληλοτερος για τη δουλεια. Καμια αντιρρηση επ' αυτου.


Να τα λεμε κι αυτα...

KAI αυτα...

+ ATTACHMENT  (συγκινητικο):


Τσακαλωτος - Sinn Fein, 7/3/2015

Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

Εμπειριες και σκεψεις ενος εμβληματικου... "αποσυναγωγου" του Σαμαρισμου

Είναι συχνό φαινόμενο να προσεγγίζουμε τα ζητήματα εκσυγχρονισμού της χώρας και της οικονομίας της μέσα από μανιχαϊστικές προσεγγίσεις του καλού ιδιωτικού τομέα και της κακής δημόσιας διοίκησης. Με δεδομένη την πρόσφατη εμπειρία μου θα προσπαθήσω να παρουσιάσω μια πιο νηφάλια, ελπίζω, εικόνα.

Δημόσια Διοίκηση. Δύο λέξεις. Δύο... ψέματα. Στη χώρα μας, και οι δύο λέξεις αυτές, είναι ψεύτικες. Κάποιοι το υποψιάζονται, κάποιοι πιστεύουν πως δεν είναι τόσο χάλια τα πράγματα, κάποιοι, πιο απαισιόδοξοι, πως δεν γίνεται στη χώρα μας να λειτουργήσει αξιόπιστα η Δημόσια Διοίκηση.
Ας δούμε όμως μερικά παραδείγματα από τη... Διοίκηση.
Παράδειγμα πρώτο.
Ο διευθυντής έρχεται στον σύμβουλο του Γενικού Γραμματέα και του λέει: «Μπορείς να πεις στον Γενικό να πει το... τάδε στον τμηματάρχη μου, για να το κάνει; Του το λέω εγώ και δεν με ακούει». Εδώ έχουμε την απόλυτη (αυτο)παραδοχή της ανυπαρξίας του Διευθυντή. Δεν ασκεί καμία διοίκηση και δεν μπορεί να κατευθύνει τους υφισταμένους του.
Παράδειγμα δεύτερο.
Ο τμηματάρχης ρωτάται πώς να μοιραστούν οι υπερωρίες. Ποιος έβαλε πλάτη, ποιος βοήθησε στη δύσκολη στιγμή, ποιον πήρε τηλέφωνο το βράδυ ή το Σαββατοκύριακο για να σηκώσει τα συστήματα που δεν δούλευαν. Απαντάει: «Εγώ δεν μπορώ να κάνω διακρίσεις. Όλοι το ίδιο». Εδώ έχουμε την πλήρη αποποίηση στοιχειωδών υποχρεώσεων του ανθρώπου σε θέση ευθύνης. Ενώ ξέρει ποια θα πάρει τηλέφωνο -γιατί το συγκεκριμένο παράδειγμα αφορά γυναίκα εργαζόμενη- όταν τα συστήματα δεν λειτουργούν (ξέρει ποια θα το σηκώσει ακόμη και στις διακοπές της), δεν την επιβραβεύει. Το επίδομα ευθύνης είναι καλό, οι ευθύνες, όχι.
Παράδειγμα τρίτο.
Το νηπιαγωγείο του Δήμου διαθέτει δύο νηπιαγωγούς. Τη μία την αγαπούν όλα τα παιδιά της και όχι μόνο. Στο τέλος της χρονιάς, παιδιά της άλλης νηπιαγωγού, φιλούν και αγκαλιάζουν αυτήν για αντίο, αντί για τη δικιά τους. Στην τάξη της άλλης, ένας μικρός δεν θέλει καν να πάει. Ένας δεύτερος -λίγο άτακτος- όταν παραπονέθηκε πως τον χτύπησε κάποιο τρίτο παιδί της τάξης, τού απαντάει: «Καλά σου έκανε». Εδώ έχουμε την παντελή έλλειψη συστήματος, διαδικασιών, ομοιομορφίας, διασφάλισης ποιότητας, λογοδοσίας. Εθνική λοταρία αν η εφορία σου είναι ήπια ή στριφνή, η πολεοδομία σου ευέλικτη ή τυπολατρική, η δασκάλα σου καλή ή κακή.
Μήπως όμως η... «Δημόσια» είναι καλύτερη; Ας δούμε και εδώ τρία -μάλλον γνωστά σε όλους- παραδείγματα.
Παράδειγμα πρώτο.
Προστατεύουμε τα δάση και τις παραλίες. Συνταγματικά κιόλας. Και έχουμε γεμίσει αυθαίρετα παντού.
Παράδειγμα δεύτερο.
Έχουμε δημόσια παιδεία με κόστος €5,5δις το 2013 και ιδιωτικές δαπάνες....€4,5δις. Σχεδόν ίσες οι δημόσιες με τις ιδιωτικές δαπάνες και με τον ρυθμό μείωσης των δημοσίων δαπανών, ενδεχομένως να εξισωθούν σύντομα. Από αυτά τα €4,5δις, σχεδόν το €1δις το ξοδεύουμε για φροντιστήρια.
Παράδειγμα τρίτο.
Έχουμε δημόσια υγεία για να γίνεται πάρτι ιδιωτών με τις δαπάνες. Εκτοξευμένες πάνω από όλους τους δείκτες των Ευρωπαϊκών χωρών, όχι προς όφελος των πολιτών φυσικά. Η ιδιωτική δαπάνη για το 2012 ήταν €5,6δις. Η δημόσια, €12δις. Σχεδόν το 1/3 της συνολικής δαπάνης για την υγεία στη χώρα μας, είναι ιδιωτική.
Μετά τις παρατηρήσεις, οφείλουμε να καταλήξουμε σε λύσεις και απαντήσεις. Απαντήσεις σε τρία καθοριστικά ερωτήματα που προκύπτουν από τα δεδομένα μας.
Ερώτημα πρώτο:
Μπορούμε να πορευτούμε χωρίς σοβαρή και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση; Στο κάτω-κάτω αυτό κάναμε τόσα χρόνια. Πολλά έχουν αλλάξει με την κρίση, όμως δεν έχουν γίνει τα ουσιαστικά βήματα που θα έπρεπε. Μήπως αντέχουμε κουτσά στραβά;
Η απάντηση είναι αρνητική για τρεις λόγους τουλάχιστον.
Πρώτον, η μη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης έχει σημαντικό οικονομικό και κοινωνικό κόστος. Αυτό το κόστος μπορεί να πληρωθεί από κάποια από τις κοινωνικές τάξεις. Πλούσιοι, μεσαία τάξη, φτωχοί. Για ευνόητους λόγους -από τον νόμο των αριθμών μέχρι τις εναλλακτικές και τους τρόπους αντίδρασης που κάθε τάξη έχει- το μεγαλύτερο κόστος το πληρώνει πάντα η μεσαία τάξη. Αυτό, όμως, τελείωσε. Τελείωσε η ικανότητα της μεσαίας τάξης -όσης απέμεινε- να σηκώσει αυτό το βάρος.
Δεύτερον, πολιτικά και κυρίως εκλογικά μιλώντας, το Βέλγιο ή ακόμη και η Γερμανία δεν είναι μακριά μας. Μπορεί του χρόνου να έχουμε 3 εκλογικές αναμετρήσεις στη σειρά χωρίς κυβέρνηση. Η επόμενη κυβέρνηση μπορεί να σχηματιστεί 3, 6 ή 9 μήνες μετά τις εκλογές. Δεν μπορεί να πορευτούμε με Δημόσια Διοίκηση που περιμένει εντολή από τον πολιτικό προϊστάμενο για να κάνει τη δουλειά της. Ο προϊστάμενος αυτός μπορεί να μην υπάρχει για καιρό.
Τρίτον, αν δούμε το κόστος δυσλειτουργίας από μια άλλη πλευρά, οι ελληνικές επιχειρήσεις έχουν αυξημένα έξοδα λειτουργίας σε σχέση με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές. Ο υπολογισμός δεν είναι απλός. Σύμφωνα με διάφορες μελέτες (μεταξύ άλλων και του παρατηρητηρίου του ΣΕΒ), έχουμε κόστος γραφειοκρατίας μόνο, διπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Το κόστος μας είναι κοντά στο 7% του ΑΕΠ, έναντι 3,5% για την Ε.Ε. Όταν λέμε γραφειοκρατία εννοούμε την καθυστέρηση στις επιστροφές του ΦΠΑ που δικαιούνται οι επιχειρήσεις, τον χρόνο που παίρνει να ανοίξεις επιχείρηση ή να την κλείσεις ή να διεκπεραιώσεις μια υπόθεση. Αν προστεθεί η διαφθορά (μικρή –γρηγορόσημο ή φακελάκι  και μεγάλη – μίζες), αν προστεθεί η αυξημένη φορολόγηση λόγω σπατάλης κτλ. είναι μάλλον συντηρητικό να εκτιμήσουμε το κόστος αυτό από 15% ως και 25%.
Ως τώρα, το κόστος αυτό απαγόρευε τις εξαγωγές αφού οι ανταγωνιστές μας μπορούσαν να κερδίζουν τις συμφωνίες λόγω μειωμένων τιμών. Συνεπώς, οι επιχειρηματίες στρέφονταν στην εγχώρια στρεβλή και πολλαπλά προστατευόμενη αγορά. Πωλούσαν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους με καπέλο για να βγάλουν την χασούρα. Αυτό ήταν εφικτό γιατί φουσκώναμε τους μισθούς με δανεικά στέλνοντας τον λογαριασμό στα παιδιά μας. Και αυτό όμως έφτασε, ελέω λιτότητας, στο τέλος του. Άρα, έχουμε να επιλέξουμε ή σωστή Δημόσια Διοίκηση ή κατεστραμμένη Εθνική Οικονομία.
Γι αυτό οφείλουμε να φτιάξουμε την Δημόσια Διοίκηση τώρα. Δεν θα αντέξουμε αλλιώς.
Ερώτημα δεύτερο: Μπορούμε; Η απάντηση είναι ένα εμφατικό ΝΑΙ.
Ψήγματα βλέπουμε στις αλλαγές των συστημάτων του Υπουργείου Εργασίας (Εργάνη, Ήλιος κτλ.), στην καλύτερη διασύνδεση εφορίας, ΙΚΑ, συντάξεων, στην απλούστερη και ταχύτερη διαδικασία απονομής της σύνταξης, στην συνεχή αναβάθμιση των ΚΕΠ κ.α.
Αναγκαστικά, όμως, θα σας μιλήσω και για την προσωπική μου εμπειρία.

Τι έγινε στην ΓΓΔΕ το 2013 και το πρώτο εξάμηνο του 2014; Αλλάξαμε τα πάντα. Διαδικασίες, πλαίσιο λειτουργίας, τρόπο αξιολόγησης, τρόπο επιλογής προσωπικού σε θέσεις ευθύνης, αρμοδιότητες, κλείσαμε εφορίες (από 250 σε 118) φτιάξαμε νέες υπηρεσίες και άλλα πολλά.
Αλλάξαμε, δηλαδή, σχεδόν κάθε οργανωτική πλευρά της ΓΓΔΕ όπως σε όλους έγινε αντιληπτό. Το κάναμε βιαστικά, άγαρμπα, και πάντως όχι όπως θα θέλαμε. Αυτό ακόμη και αν είναι επένδυση και φέρει αποτελέσματα αργότερα, βραχυπρόθεσμα θα περίμενε κανείς να έχει κόστος. Αντί για αυτό, είχαμε αύξηση αποτελεσματικότητας σε κάθε τομέα.
  • Ο προϋπολογισμός εκτελέστηκε στο σκέλος των εσόδων καλύτερα από τους στόχους, μετά από δεκαετίες.
  • Αυξήθηκαν οι εισπράξεις από ληξιπρόθεσμα πάνω από 30%. Σημειώστε πως η αύξηση των εισπράξεων από μεγάλους οφειλέτες ήταν ακόμη μεγαλύτερη από τον μέσο όρο στο 65%. Συγχρόνως, μειώθηκε το απόθεμα απλήρωτων επιστροφών ΦΠΑ από €1,8δις στα €580εκ.
  • Είχαμε 97% ηλεκτρονικές υποβολές σε όλες τις δηλώσεις ενώ πάνω από τις μισές εισπράξεις έγιναν μέσω τραπεζών
  • Πετύχαμε εντυπωσιακή αύξηση των ελέγχων στις νέες μονάδες για μεγάλες επιχειρήσεις και για φορολογούμενους μεγάλου πλούτου.
  • Το 2014 συνέχισε καλύτερα. Εκλογική χρονιά και αφήσαμε τα έσοδα αυξημένα. Ολοκληρώσαμε 400 ελέγχους εμβασμάτων και offshore μέσα σε 5 μήνες. Άθλος για τα δεδομένα της υπηρεσίας. Βεβαιώσαμε πάνω από 140εκ. και εισπράξαμε σχεδόν 40εκ., ενώ για τα υπόλοιπα έχουν ληφθεί μέτρα.
Βλέπουμε, λοιπόν, στην πράξη πως γίνεται. Χρειάζεται πολιτική βούληση, επιμονή και σκληρή δουλειά.
Ερώτηση τρίτη: Εγώ τι μπορώ να κάνω; Πώς μπορεί ο απλός πολίτης να βοηθήσει;
Ως απάντηση σε αυτό το ερώτημα, θα υποβάλλω τρεις προτάσεις. Συνοψίζονται στο τρίπτυχο: Αγωνιστείτε, Αντισταθείτε, Απαιτείστε.
Πρώτον. Αγωνιστείτε. Ακόμη και αν πιστεύετε πως φταίνε πάντα οι άλλοι· η γενιά της μεταπολίτευσης· οι πολιτικοί· οι δημοσιογράφοι· η διεθνής κλεπτοκρατία· οι μετανάστες· οι σιωνιστές· η Μέρκελ, ο Φούχτελ και οι Γερμανοί·  ακόμη και αν πιστεύετε όλα αυτά, τουλάχιστον πιστέψτε και αυτό: Αν φταίνε, δεν θα αλλάξουν γιατί το σύστημα ως έχει τους βολεύει. Η λύση δεν θα έρθει από αυτούς. Θα έρθει από εσάς. Βρείτε αυτό που αγαπάτε, σηκωθείτε και βοηθήστε κάπου που έχει νόημα για εσάς. Ασχοληθείτε με την πολιτική, νοιαστείτε. Όπως και όπου νιώθετε πιο χρήσιμοι. Και κυρίως σκεφτείτε πριν ψηφίσετε τι και ποιον. Κάντε το σοβαρά και μην πουλάτε την ψήφο σας για ευτελείς λόγους.
Δεύτερον. Αντισταθείτε. Μην ζητάτε το πρόσκαιρο προσωπικό κέρδος. Αυτό είναι κοινωνία εξάλλου. Η εμπιστοσύνη στους γύρω μας και η επιλογή του κοινού καλού αντί του προσωπικού μικρότερου καλού. Μην προτείνετε να μην κοπεί απόδειξη ως επαγγελματίας και ζητήστε την ως πελάτης. Κρίνετε τις λύσεις που σας προτείνουν όχι από το αν λύνουν το πρόβλημά σας αλλά από το αν το λύνουν για τα αγέννητα παιδιά σας. Έτσι μόνο θα είναι στέρεες.
Παράδειγμα: Δεν γίνεται να λυθούν τα αυθαίρετα με τακτοποιήσεις. Γιατί; Γιατί δεν λύνουν το πρόβλημα του αυθαιρέτου του μέλλοντος. Η λύση είναι μία: Αεροφωτογραφίες σήμερα και κάθε αυθαίρετο που θα χτιστεί από αύριο γκρεμίζεται. Τα υπάρχοντα δεν τα αγγίζουμε αρχικά. Αν γίνει για 6 μήνες αυτό· αν πειστούν όλοι πως δεν θα ξαναφτιαχτεί αυθαίρετο· αν λυθεί το πρόβλημα με το αυθαίρετο που θα χτίσει η κόρη μου σε τριάντα χρόνια· τότε μπορούμε εύκολα να βρούμε λύση για τα υπάρχοντα. 6 μήνες διαλόγου είναι αρκετοί.
Τρίτον. Απαιτήστε. Αν νοιαστείτε αρκετά για να αγωνιστείτε· αν νιώσετε δυνατοί και αντισταθείτε στο πρόσκαιρο κέρδος, τότε μπορείτε και να απαιτήσετε. Απαιτήστε σεβασμό. Υπηρεσίες που να λειτουργούν. Όχι μισόλογα και ψέματα. Όχι κρύψιμο των προβλημάτων κάτω από το χαλί, όχι μεταρρυθμίσεις χωρίς πρόνοια για τα θύματα, αλλά και όχι πίσω στις μεταρρυθμίσεις.
Απαιτήστε να γίνουμε κανονικό κράτος. Το οφείλουμε σε μας και τα παιδιά μας.
Επειδή όμως όλα αυτά δεν είναι εύκολα, πρέπει όλοι μας να πάρουμε θάρρος. Πρέπει να πιστέψουμε στον εαυτό μας, στη δύναμη μέσα μας και να δείξουμε εμπιστοσύνη στο μόνο αύριο που μας αξίζει: Αυτό που συνδιαμορφώνουμε εμείς.
Πείτε λοιπόν φωναχτά: ΜΠΟΡΟΥΜΕ!
Ο Χάρης Θεοχάρης είναι πρώην Γενικός Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Ταγκο με το πτωμα ενος -16χρονου- κολλητου...


"Χορευοντας με τον θανατο για 24 μερες"

Προσπαθώ να αποτυπώσω σε ένα κομμάτι χαρτί τα τελευταία υπολείμματα συγκροτημένης σκέψης με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις και την εκ νέου απόρριψη του αιτήματος της εκπαιδευτικής άδειας.
Από τις πρώτες μέρες της απεργίας είχα πει στην παρέμβασή μου στη συνέλευση αλληλεγγύης που είχε γίνει στο Πολυτεχνείο ότι η απορριπτική απάντηση του Νικόπουλου ο οποίος τόσο καιρό δήλωνε αναρμόδιος είναι η αρχή μιας κρατικής στρατηγικής με στόχο την εξόντωσή μου. Αυτή η πολιτική εκτίμηση επιβεβαιώθηκε απολύτως. Αρχικά με την εντολή της εισαγγελέως των φυλακών Κορυδαλλού Ευαγγελίας Μαρσιώνη για αναγκαστική μου σίτιση, πράξη που συνιστά πραγματικό βιασμό και έχει οδηγήσει στο θάνατο μεταξύ άλλων τόσο του Xολγκερ Μαϊνς στην Γερμανία όσο και μελών της GRAPO στην Ισπανία. Προς τιμήν τους οι ιατροί του νοσοκομείου πέταξαν στα σκουπίδια την εισαγγελική εντολή και αρνήθηκαν να διαπράξουν ένα τέτοιο κρατικό έγκλημα.
Εν συνεχεία η προσφυγή μου σε δικαστικό συμβούλιο εκτός φυλακής, (μια νομική κίνηση που επιλέγουν πολλοί κρατούμενοι, όταν το συμβούλιο της φυλακής απορρίπτει τις αιτήσεις τους) απορρίφθηκε με τη δικαιολογία ότι τους δεσμεύει η απόφαση του Νικόπουλου, ίδια ακριβώς απόφαση πάνω στην οποία είχε γίνει προσφυγή.
Για όσους έχουν την στοιχειώδη αντίληψη από πολιτική η παρέμβαση του Υπουργείου Δικαιοσύνης, μια μέρα πριν συνεδριάσει το συμβούλιο ήταν μια ξεκάθαρη εντολή για την απόρριψη του αιτήματος και θα εξηγήσω αμέσως το γιατί.
Στην ανακοίνωση που εξέδωσε το Υπουργείο Δικαιοσύνης αναφέρει τεχνηέντως ότι ο Αθανασίου δεν είναι αρμόδιος για να προσθέσει παρακάτω: «Οι εκπαιδευτικές άδειες χορηγούνται αποκλειστικά από το αρμόδιο συμβούλιο (της φυλακής), στο οποίο προΐσταται ο εισαγγελικός λειτουργός, ενώ για τους υπόδικους απαιτείται και η σύμφωνη γνώμη του δικαστικού οργάνου που διέταξε την προσωρινή κράτηση».

Με λίγα λόγια η εγκυρότητα της προσφυγής ακυρώνεται δια στόματος υπουργού απλά και ξεκάθαρα. Όλο αυτό ντυμένο με την ανυπόστατη πρόταση για μαθήματα μέσω τηλεδιάσκεψης αντί αδειών, η οποία δεν ευσταθεί λόγω των εργαστηρίων που έχουν αναγκαστική παρουσία, ενώ ανοίγει και τον δρόμο στα συμβούλια των φυλακών να τις καταργήσουν εντελώς, αφού είναι γνωστή η ευθυνοφοβία τους και η λύση της τηλεδιάσκεψης θα ισχύσει για όλους τους κρατούμενους.
Με την ίδια ακριβώς λογική σε λίγο καιρό τα επισκεπτήρια με τις οικογένειές μας θα γίνονται μέσα από οθόνες για λόγους ασφαλείας όπως και τα δικαστήριά μας. Η τεχνολογία στην υπηρεσία «του σωφρονισμού» και της δικαιοσύνης. Ανθρώπινη πρόοδος ή εκφασισμός… η ιστορία θα κρίνει.

Σε αυτό το σημείο έχει αξία να αναφέρω και τον ρόλο του ειδικού εφέτη ανακριτή Ευτύχη Νικόπουλου, ο οποίος από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα την απεργία πείνας έχει πάρει σαφείς πολιτικές εντολές από τους πολιτικούς του προϊσταμένους στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, γι’ αυτό άλλωστε και όλοι ρίχνουν την ευθύνη σε αυτόν. Αντάλλαγμα για αυτό του το λειτούργημα θα είναι η προαγωγή του στον Άρειο Πάγο, όπως άλλωστε συνέβη και με τον προκάτοχό του Δημήτρη Μόκα, που είχε πρωτοστατήσει σε δεκάδες αντιαναρχικές, κατασταλτικές εκστρατείες. Τώρα απολαμβάνει τον παχυλό μισθό της δικαστικής ελίτ του Αρείου Πάγου. Τυχαίο; Δεν νομίζω.
Εγώ από την πλευρά μου συνεχίζω, προσπερνάω την οποιαδήποτε πιθανότητα να κάνω πίσω και απαντάω με ΑΓΩΝΑ ΩΣ ΤΗ ΝΙΚΗ Ή ΑΓΩΝΑ ΩΣ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.
Σε κάθε περίπτωση αν το κράτος με δολοφονήσει με την στάση του, ο κύριος Αθανασίου και η παρέα του θα μείνουν στην ιστορία ως μια συμμορία δολοφόνων, ηθικοί αυτουργοί σε βασανισμό και δολοφονία πολιτικού κρατουμένου. Ας ελπίσουμε μόνο να βρεθούν εκείνα τα ελεύθερα πνεύματα που θα δικάσουν το δίκαιο της δικαιοσύνης τους με τον τρόπο τους.
Κλείνοντας θέλω να στείλω την συνενοχή μου και την φιλία μου σε όσους στέκονται δίπλα μου με όλα τα μέσα.Τέλος δύο λόγια για τα αδέρφια μου, τον Γιάννη που βρίσκεται και αυτός στο νοσοκομείο, τον Αντρέα, τον Δημήτρη και αρκετούς ακόμα.
Ο αγώνας κυοφορεί και απώλειες αφού στα μονοπάτια προς μια αξιοπρεπή ζωή πρέπει να πάρουμε από το χέρι τον θάνατο, ρισκάροντας να τα χάσουμε όλα για να κερδίσουμε τα πάντα. Ο αγώνας συνεχίζεται με Γροθιά στο μαχαίρι, ξανά και ξανά.

ΥΣ: Προφανώς και δεν μπορώ να ελέγξω τους κοινωνικούς αυτοματισμούς που προκαλούνται. Πάντως όσοι Συριζέοι και λοιποί έμποροι ελπίδων έχουν εμφανισθεί έχουν φάει πόρτα ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΛΟΓΟ, ενώ ξανατονίζω ότι έχω υπογράψει επισήμως την άρνηση μου για οποιαδήποτε χορήγηση ορού.
Νίκος Ρωμανός

ΥΓ (Δικα μου):
1) Μονο απεχθεια, για το κρεσεντο "αστων", "φιλελευθερων", "νοικοκυραιων", κατα Ρωμανου...
2) Μονο εκτιμηση για τη σταση του - μετα απο ξυλοδαρμους, δικαστηρια κι εγκλεισμους ("Αναρχια, κουφαλες!" https://www.youtube.com/watch?v=y4Z1hMS25CM => συμπυκνωση αξιοπρεπειας, σε χρονο-τοπο σκυφτων, αβουλων, πειθηνιων, κατεξοχην αδρανειακων (μη) πολιτων... Κι ολα αυτα, απο τα "βουτυρα" των Β.Π.!)
3) Δεν ξερω/ασχολουμαι με την "εφικτοτητα" της αδειας. Δεν ξερω αν εχει προηγουμενα - πότε και πώς. Απλα ΛΥΠΑΜΑΙ να σαπιζει μες στη στενη, τοσο νεος, παρασυρμενος απ' την ιδια τη μοιρα (6/12/08). Προτου προλαβει να ζησει πραγματικα, παγιωνοντας ή κι αναιρωντας τα οσα τον ωθησαν στη ληστεια... 
Ουτε εκλογικευση, λοιπον, ουτε εκφορα νομικιστικων "σοφισματων", απο εδω. Μονο αυθορμητη, ακατεργαστη αλληλεγγυη.
4) Κι ενα κουιζ: Σε ποιον, αραγε, θα εμπιστευοσασταν τα τελευταια σας λεφτα (εστω, 20 χιλιαρικα απ' το εφαπαξ - χωρις χαρτια και αποδεικτικα δανεισμου)?  Στο "ληστη" Ρωμανο ή τον, καθ' ολα ευπρεπη γραμματεα ΝΔ, αλλοτε αρχιΔΑΠιτη, Παπαμιμικο? Σκεφτειτε το: Χερι με χερι, διχως χαρτια... Το βιος σας ολακερο!
(Το ερωτημα ΔΕΝ ηταν ρητορικο... Σκεφτειτε το ειλικρινως. 
Παρεα με την υπαρξη, ή μη, ευθυγραμμισης "Δικαίου- Νόμου- Λαού", που ειναι, μεν, συχνη, αλλα οχι αυτονοητη, ή αυταποδεικτη, στα απο-τα-πανω συστηματα, σαν το αστικο/  "Κι οχι παντα για κακο", θα προσθετα...)

2) https://www.youtube.com/watch?v=Qj0huSkfC7E 
3) https://www.youtube.com/watch?v=lpj5a_AmVzw 
4) https://www.youtube.com/playlist?list=PLvTK2MqRaaVkmFVAPYENyuPRVcgNf3kay


Τελος καλο, ολα καλα!
Ο απεργος πεινας ανακηρυττεται ΝΙΚΗΤΗΣ, απ' τα πλεον... απροθυμα χειλη

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Κουραγιο, Προεδρε!

(σσ: Απολογουμεθα για την ατσαλη -έως χυδαια- "καταβαση" απ' τα 2 προηγουμενα ποστ, αλλα... αξιζε ;-)

Οριστε κι αυτο, ως σουβενιρ:

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

"Mankind was born on Earth. It was never meant to die here."

Ελαχιστα... χωροχρονικα κλικ απεχω απ' το στερνοπουλι του Νολαν. Το Επος του, "Interstellar" (σσ ο προσδιορισμος να ληφθει, παρακαλω, ως δηλωτικος - επουδενι εμφατικος, ή επαινετικος, ή προς θαυμασμο.
Και εξηγουμαι:
Επος = Μεγαλης εκτασης διηγηση, για επιτευγματα ηρωων, αδεσμευτη απο τη σχεση αιτιου-αιτιατου για ολα της τα στοιχεία/ Φερ' ειπειν, το Νησι των Λωτοφαγων ειναι αυτονομο και δεν "τρεφει", ως πλοκη, το Σπηλαιο του Πολυφημου. Θα μπορουσε να 'χει, ολοτελα αποφευχθει ΕΑΝ Ο ΟΜΗΡΟΣ ΔΕΝ ΣΚΟΠΕΥΕ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ (ΕΞΙΣΤΟΡΗΣΕΙ) - και οχι μονο για το "μηνυμα" ή το στυλ, ή το feeling του λαου.
Εν αντιθεσει, στο "Δραμα", ή το μυθιστόρημα, καθετι συνδεεται κι επιδρα επι του Ολου, ειδάλλως ειν' άχρηστο!
Σινεμα = "Δραμα", εκτος και αν...
Σαν, καλη ωρα, εδω.)

Και τωρα, καποιες εισαγωγικες παραδοχες:

1) Το Interstellar αφορα ελαχιστους - Αν οχι κανεναν, πλην των ιδιων των εμπνευστων- συντελεστων του. Προνομιο που αποκτουν μοναχα οι ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ (και ζαμπλουτοι) σταρ, του τυπου Νολαν, P.T.A, Coen...

2) Η διαρκεια ευλογως καταπονει (οχι, παντως, τον υποφαινομενο, που τη ρουφηξε μονοκοπανια - μ' εξαιρεση ενα διαλλειμμα του Αθήναιον...)

3) Οι διθυραμβοι κοινου καθως κι η μηνη (ουκ ολιγων) κριτικων, ουδεμια σχεση εχουν με το εργο καθεαυτο. Αφορουν μαλλον την ΜΗ-κατανοησή του - "μισογεματη" για τους μεν, "μισοαδεια" για τους (ετι πιο ηλιθιους, συναμα και επηρμενους, αρα κομπλεξικους), δε.

Για κυριο πιατο, 5-6 σκορπιες ιδεες απ' το φιλμ (κυριολεκτωντας, ξανα: Ισως προκειται για την τελευταια, τετοιας εμβελειας, παραγωγη χτισμενη επι... καρουλιων!)

Εχουμε και λεμε:

- Μοναδα vs Ανθρωποτητας, ητοι Ματ Ντειμον vs Μαθιου Μακοναχυ. Αξιζει η θυσια ενος, δεκα ή εκατο, για καμποσα δισ.; Εχει νοημα ο Ανθρωπος, ως (νεο) ειδος, ξεκομμενο απ' το παρελθον;

- Υπαρχει η "Ανθρωποτητα", ως Ιδεα, περα απο εσενα κι εμενα ("Οι γονεις ζουν (μετα θανατον), ως αναμνηση των παιδιων!", προφερει ο Μακοναχυ, καπου στις αρχες. Τι γινεται, ομως, περα απ' την αναμνηση και τη βιολογικη συνεχεια του καθενος; Αξιζει να πεθανει για κατι πιο ουδετερο, ονοματι "Ειδος";)

- Μπορει η Ανθρωποτητα να υπαρξει επιλεκτικα (και σεμνα), δουλευοντας, πχ, για το "τωρα", για το φαΐ, για το φαρμακο... και οχι τιποτα υπερτερο, οπως το Συμπαν;
Κι ακομα: Υπαρχει φραγμα αναμεσα σε ανθρωπο - μηχανη; (αναφορα περι MRI κλπ...);
"Οριο χρησιμοτητας", για τη Μηχανη; Οριζοντας, στην προοδό της;
Μπορει, ταχα, να διασωθει, ως "κεκτημενο", παυοντας ν' αναπτυσσεται -  ή μηπως η υπαρξη ειναι ενα και το αυτό με την προοδο, σε μια αμείλικτη διελκυστινδα "μπρος-πισω";
Οι θεσεις του Νολαν, σαφεις. Το spoiler περιττευει :-)

- Ειμαστε οι ανθρωποι "υποσυνολο" Γης, ή η Γη "υποσυνολό" μας;
Μας θετει ο Χωρος 4D τ' απολυτο οριο, ή καποιοι μαθαμε να "τεμπελιαζουμε", εντος αυτου; (Και ποιοι ειναι, ταχατες, οι "αλλοι"; Ο Μακοναχυ λεει πως "δεν υπαρχουν αλλοι", βοηθοι...)

Περα απ' αυτα, τα ακρως ρομαντικα ή φιλοσοφικα, η ταινια φλερταρει και ωμη Επιστημη:
Τη Μαυρη Τρυπα, τη Σκουλικοτρυπα, τους Γαλαξιες, τη Στατιστικη, τη Σχετικοτητα, την Τεχνητη Νοημοσυνη, τη Μηχανικη, τη Ρομποτικη... Την εννοια του Χρονου, ως Χωρου - απτά!
Αποδιδοντάς τα, ολα τουτα, στις δύο διαστασεις ενος πανιου - Περιτεχνα, ευφανταστα, πλουσιοπαροχα.
Mε αμπαλαζ πολιτικων - οικολογικων ανησυχιων, πατρικης στοργης, ακομη και μεταφυσικης!

Η Φυγοκεντρος σας ευχεται καλη θεαση, με σεβασμο (και, προπάντων, ανοχη...) στο δημιουργο.

Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Τι μου θυμιζει... Τι μου θυμιζει... (Part 18 - Επικαιρο)

Για πρωτη φορα, ας το παρει το ποταμι:

Ανδρεας, Ακης (και δη,λαμέ!), Αλευρας, Χαραλαμποπουλος, Παπουτσης.
Ετος: 1980.

Η Φυγοκεντρος εκφραζει συλληπητηρια για το χαμο του (πληρους ημερων) Γιαννη Χαραλαμποπουλου, παλαιου αγωνιστη, συνιδρυτη - υπουργου - αντιπροεδρου και πατερα βουλευτη του ΠΑΣΟΚ.

Απ' ο,τι λεγεται, υπηρξε απ' τους πλεον ιδεολογους στο χώρο...


Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

"Κοσμογωνιά" (ετεροχρονισμενο επετειακο, για τον Killah P και τα λημερια του...)


Οργή πηχτή και δίκαιη κοχλάζει κι αναβλύζει σε δεκάδες, ίσως εκανοντάδες κειμένων για τον Παύλο Φύσσα. Εδώ θα αποφύγουμε έναν δεκάρικο ακόμη. «Για την παλιά μου γειτονιά/ είναι αυτή η πενιά»... 

Γέμισε ένα ποτήρι κρασί και πάμε μια βόλτα – να τα πούμε, καλύτερα, για την περιοχή του Φύσσα, εκεί που ίσως σε βγάλει ο δρόμος τις μέρες αυτές.

Λόγω ιδιοσυγκρασίας κυρίως και μετά λόγω γεωγραφίας, το Κερατσίνι, ενωμένο πια με την Δραπετσώνα σε σάρκα μία, ανήκει στον Πειραιά κι έτσι, από την Δραπετσώνα ως τον λόφο του Αγίου Γεωργίου, κι από την παλιά Γέφυρα του Ρεμπέτη και τα πρώην Βούρλα στον Άγιο Διονύση ώς το Ικόνιο ένας τόπος λογίζεται. Η από εδώ πλευρά του Λιμανιού.

Το Κερατσίνι ποτέ δεν διεκδίκησε να γίνει, και δεν έγινε, ούτε κέντρο Πειραιά, Πειραική, ούτε Μικρολίμανο, ούτε Καστέλα ούτε Φρεαττύδα, ούτε και ίσως ούτε κανένα από τα μέρη που δείχνει κανείς στους τουρίστες και τους φίλους μας τους Αθηναίους όταν κατεβαίνουν στον Πειραιά πρώτη φορά.

Μια εργατούπολη είναι το Κερατσίνι κάτω από την σκιά του φουγάρου της ΔΕΗ. Ένας τόπος-Οδός Ονείρων, «...μικρός, ασήμαντος, λυπημένος, τυραννικός μα κι απέραντα ευγενικός», γειτονιές που δρέπουν για πληρωμή την δειλινή φωτιά που καίει, πότε, στην θαλασσινή γραμμή του ορίζοντα απ’την μεριά της Ιχθυόσκαλας.

Με μηχανουργεία στα στενάκια -κατέβα στα Ταμπούρια και ακολούθησε τις παλιές γραμμές του τραμ-, παραδίπλα απ'το Ικόνιο και τον Σκαραμαγκά, με μικρά μαγαζάκια που παραβγαίνουν το ένα το άλλο στην κούρσα για το κλείσιμο. Άνθρωποι περήφανοι και φιλόξενοι, Πειραιώτες του μεροκάματου, του μόχθου και του αγώνα που κυνηγούν την ζωή τους δίπλα στους γείτονές τους. 
Ξέρεις, λίγες οικογένειες εδώ δεν είναι απόγονοι ή συγγενείς προσφύγων από την Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Κωνσταντινούπολη. Πόσοι ξεριζωμένοι έφταναν με καραβιές στην Αμφιάλη, τα Ταμπούρια, τα Λιπάσματα και την Χαραυγή, ολόκληρες οικογένειες από τα Παράλια, την Τραπεζούντα, την Καππαδοκία, την Σινασό, από μέρη βασανισμένα με ονόματα βγαλμένα λες από ανατολίτικο ταξίμι.

Μια και μιλήσαμε για ταξίμια, στην Ανάσταση του Πειραιά έγινε η πρώτη ρεμπέτικη κομπανία από τον πατριάρχη Μάρκο Βαμβακάρη, τον Γιώργο Μπάτη, τον Ανέστη Δελιά από την Σμύρνη και τον Στράτο Παγιουμτζή από το  Αϊβαλί. Εκεί και πιο πέρα, δίπλα στις ξύλινες παράγκες, ανακατεύτηκαν τα ήθη και τα έθιμα, οι ουσίες και τα οινοπνεύματα, οι μουσικές, οι κουλτούρες και τα δάκρυα. Γιατί δεν ήταν εύκολη η συνύπαρξη πάντα: «παστρικές» ανέβαζαν και κατέβαζαν στην αρχή τις Σμυρνιές πρόσφυγες οι ντόπιοι, πόρνες επειδή είχαν συνήθειο την τακτική ατομική καθαριότητα.

Και τα σπίτια για χρόνια συνέχισαν να είναι «...χαμηλά, σαν έρημοι στρατώνες» και τα όνειρα κι οι ζωές να μπερδεύονται και να γίνονται ένα. Οι άνθρωποι σύνθετοι στην ειλικρινή απλότητά τους, φιλότιμοι και τζαναμπέτηδες συνέχισαν να ανταλλάζουν καλημέρες βλέποντας τα άγουστα κτήνη των αντιπαροχών να σκεπάζουν τις αυλές και τα τσιμέντα να σκεπάζουν το χώμα, η ροή των πραγμάτων αναγκαία κι αβάσταχτη.

Και τί έχουν να κάνουν όλα αυτά με την μέρα, θα μου πεις.

Βαθιά οικονομική και ιδεολογική κρίση του κυρίαρχου, το εποικοδόμημα μοιράζει στιλέτα στους φασίστες – στιλέτα που δεν έχουν τίποτα το λογοτεχνικό. Ανοίγουν ανθρώπους, ξεσκίζουν ζωτικά όργανα, βάφονται κόκκινα. Μαύρα φίδια βγαίνουν από το αυγό τους κι επωάζονται και σκοτώνουν κι εμείς κυνηγάμε λεκτικά τεχνάσματα; Γιατί; 

Γιατί στον τόπο αυτό, πριν καν υπάρξει θεσμικά κι αυτόνομα, μάθαιναν οι άνθρωποι ανέκαθεν μεσοτοιχία με τους νέους γείτονες, πρόσφυγες και μετανάστες παλιούς τότε, όψιμους σήμερα, μάθαιναν μ’όλες τις δυσκολίες να μοιράζονται τους στεναγμούς, τα τσιγάρα, την μυρωδιά από τα πατημένα νεράτζια στις γωνίες των δρόμων- που πιο άναρχοι κι ατσούμπαλοι δύσκολα βρίσκονται αλλού, 

Γιατί φυσάει κόντρα και αν από κάπου πρέπει να πιαστείς για να μην σε παίρνει ο άνεμος, πιάσου από την όμορφη κι απλή ιστορία αυτής της αστικής περιοχής του δυτικού Πειραιά αν θέλεις. Μιας περιοχής που φτιάχτηκε από ανθρώπους που ήρθαν από παντού και ρίζωσαν, και έρχονται ακόμη από παντού και ριζώνουν και τραγουδούν και δουλεύουν, αγαπούν και μικροπαρεξηγούνται, πίνουν και φιλιώνουν και το μίσος για τον Ξένο και τον Άλλο δεν χωράνε, τα ξερνάει αργά ή γρήγορα, σαν την «Ακρόπολη» που πέταγε με το ζόρι κάτω από την πόρτα κάποτε ο ρουφιάνος της γειτονιάς. Το νερό θα φταίει... Και τα βράδια, 

Τα βράδια κοιτάζουν την φωτιά στο λιμάνι 

και θυμούνται.

«Κι ο ζών νεκρός της μνήμης μας/ μια πτήση στον αιθέρα/ στο χάος και στο όνειρο.../...απελπισία χορτάτος»;


Δεν σε γνώρισα από κοντά ποτέ και γι’αυτό δεν θα σου απευθυνθώ με το μικρό σου, Παύλο Φύσσα. Το παρανόμι σου το καλλιτεχνικό θα χρησιμοποιήσω Killah P και αν από σένα έμεινε κάτι, πες το και σκόνη αστρική, ένα πράγμα να ξέρεις: 

Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει. 

Κι ας είναι τα μάρμαρα μετρημένα και άφθονο το φτηνό τσιμέντο και κάπου λίγο χώμα, αυτό που πότισες πέρσυ.


(Πηγη: http://www.kaboomzine.com/el/transmetropolitan/cosmo-gonia.html )

Πέμπτη, 14 Αυγούστου 2014

60 χρονια χωρις τον Πλουμπιδη

ΑΥΤΑ εγραφε ο αγωνιστης Νικος Πλουπιδης, ως υστατο χαιρε στη ζωη.
("Κατηγοροί" του, οι ιδιοι για τους οποιους θα πεθαινε, εντος ολιγου! Αυτους αφορα ο χαρακτηρισμος και οχι τους εμμισθους απ' το καθεστως...)
Ο ιδιος, δεν "εδωσε", δεν υπεγραψε, δεν απαρνηθηκε. 
Πεθανε ως ηρωας...

«Αγαπημένοι μου, 

Σας γράφω τις τελευταίες μου γραμμές. Είναι η πρώτη ώρα της 14ης Αυγούστου 1954. Με ξύπνησαν για να με ειδοποιήσουν ότι το πρωί θα γίνει η εκτέλεσή μου. Τις τελευταίες αυτές ώρες που μου απομένουν τις αφιερώνω στους αγαπημένους μου. 

Εκείνο που έχω να σας πω είναι ότι ΠΟΤΕ μου ΔΕΝ υπήρξα προδότης, όπως με αποκαλούν οι κατήγοροί μου. Πάντα υπηρέτησα πιστά την ιδεολογία μου πιστεύοντας ότι εξυπηρετώ το λαό. 

Συγχωρώ τους κατηγόρους μου για τις πίκρες που μου ‘δωσαν την ώρα που χρειαζόμουν συμπάθεια και κατανόηση. Σας παρακαλώ και σας όλους να συγχωρήσετε και σεις τους κατηγόρους μου. Αυτό θα είναι για μένα ανακούφιση. Εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου στον πεθερό μου και πεθερά μου. Στον αγαπητό μου Βρασίδα, Δημοσθένη και γυναίκα του, που μου παραστάθηκαν στοργικά στη φυλάκισή μου. 

Εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου στις αδελφές μου που ταλαιπωρούνταν να με επισκέπτονται κάθε εβδομάδα. Αποχαιρετώ τα’ αδέλφια μου Σπύρο και Γιώργη. Εκφράζω την ευγνωμοσύνη μου σ’ όλους, γνωστούς και αγνώστους, για τη συμπαράστασή τους ή την καλοσύνη που έδειξαν απέναντί μου στις κακές ώρες της ζωής μου. 

Στα ανίψια μου και ιδιαίτερα τη Γεωργία εύχομαι κάθε ευτυχία. 

Στην αγαπημένη μου Ιουλία, που μου στάθηκε αγαπημένη συντρόφισσα στα λίγα χρόνια της ζωής μας, εκφράζω τη βαθιά μου ευγνωμοσύνη για τη στοργή και την αγάπη της. Της εύχομαι να ζήσει τη ζωή της και να ευτυχήσει. Στο αγαπημένο μου παιδί το ΔΗΜΗΤΡΗ εύχομαι να γίνει ΜΕΓΑΛΟΣ και ΧΡΗΣΙΜΟΣ άνθρωπος για το καλό το δικό του και του ελληνικού λαού.     

Σας αφήνω γεια 


Φυλακή – Σανατόριο 

13 προς 14 Αυγούστου 1954 

Υ.Γ. Μη λυπάστε, εγώ τώρα θα ησυχάσω. Σας εύχομαι όλων ευτυχία. Ο θάνατος είναι μια αλλαγή της ύλης. Έτσι είναι.


Παρασκευή, 1 Αυγούστου 2014

Τι μου θυμίζει... τι μου θυμίζει... (Part 17)

( Προς αποφυγήν κακόβουλων σχολίων:
Η παρουσία του -αρχηγού κόμματος- Σαμαρά στην κηδεία του αδικοχαμένου τρομπετίστα Ατίλιο (!), το '94, επ' ουδενί δεν θα 'πρεπε να εκληφθεί ως χυδαίο γλείψιμο στο Νο1 εθνικό μας προμηθευτή και νεκροθάφτη της κυβέρνησης Μητσοτάκη...
Επρόκειτο για άδολη εκδήλωση ολυμπιακών αισθημάτων!
Γνωστός πειραιώτης, γαρ, ο Σαμαράς, πιστός της Θύρας 7 και φιλαράκι του εκλιπόντος. )

Το ενσταντανέ αυτό, θα μπορούσαμε να το τιτλοφορήσουμε "Πανόραμα Δημοκρατικής Παράταξης, 1974 - 2014"
Βέβαια, θα τελειοποιείτο αν συμπτυσσόταν με την τριάδα Μίμη - Παγκάλου - Σωκράτη (κουμπάροι οι τελευταίοι), που εικονίζεται ανωτέρω.

Για περαιτέρω, ΕΔΩ

Τετάρτη, 14 Μαΐου 2014

= Ιδιωτικοποιηση + Συμπιεση κοστους, απο πρωθυπουργικους κολλητους...

The owner of Soma Holding, which controls the Turkish coal mine where an explosion killed at least 245 workers, had said they managed to significantly reduce costs after acquiring the mine from the state, speaking in an interview two years ago.

Alp Gürkan, the owner of the Aegean conglomerate Soma Holding, had told Hürriyet columnist Vahap Munyar that his company managed to reduce the cost of mining coal from $130-140 to $23.8 per ton, “thanks to the operation methods of the private sector,” in an interview that was published on Sept. 30, 2012 by daily Hürriyet.   

Soma Holding, which is today one of biggest coal producers of Turkey with 5.5 million tons of annual production, has been operating the coal mine in the western province of Manisa’s Soma district since 1984. Gürkan said the company had particularly started to grow after the Turkish government’s decision to give all the rights of the coal mines to companies, instead of charging for coal.

The Energy Ministry developed a model of obtaining royalties from electric production instead of charging for coal, as it had previously done for 30 years through the state-run Turkish Coal Enterprises (TKİ). Tenders for the coal mines were therefore opened in 2005. 

Gürkan says in the interview that the process made the coal mining business more lucrative and helped the TKİ record profits after years of losses.

His holding entered the tender for the coal mine and pledged to mine coal for $23.8 per ton, including a royalty rent share of 15 percent for the TKİ, which is far below the previous cost of business.

'Workers didn't come from space'

When asked about if this model earned the holding company money as well, Gürkan said “neither us nor other private companies would enter this business if it didn’t.”

“Our engineers and workers didn’t come from space. Planning business well and the operation method of the private sector only came into play,” he added.

According to the new model, the company sells its production, which has a monthly average of around 250,000 tons, to the TKİ to be put into the market for industrial and heating purposes.

Gürkan is a geology engineer, who has had several businesses in the Aegean mining sector since the 1970s.

He first entered the business by operating a lead-zinc mine in the Bayındır district of İzmir. After shutting down this company due to oil shortages suffered during the end of the 1970s and challenges in machine imports, Gürkan started to operate a Koç Holding-owned mine in Tirebolu as a subcontractor.

With the money he earned with the Tirebolu mine business, Gürkan then established his own company, Soma Holding, to enter the coal mine business in 1984.

In addition to Manisa, the company now has businesses in the Black Sea provinces of Zonguldak and Amasya, as well as in the southern province of Mersin.  

In 2011, the company won the operational rights of a coal field in Zonguldak that was put for tender, according to Turkey’s Mineral Research and Exploration (MTA) institution figures that claimed to show the presence of hard coal reserves in the region. However, the holding reportedly suspended operations after failing to reach the promised reserves.

The company, which has a chrome-production business in Mersin, also acquired a coal field in the Merzifon district of Amasya, where it is constructing a 405-megawatt (MW) coal-fired power plant



Απίστευτο: Έδωσαν επτά μέρες αναρρωτική ά�εια στο νταή σύμβουλο του Ερντογάν!


+ Attachment (Just for the record...)

12.000 εργατες σκοτωνονται καθε χρονο, στην Τουρκια.
1.049 Κινεζοι ανθρακωρυχοι πεθαναν απο ατυχημα, μεσα στο '13.

(Πηγη: Τα Νεα, 16/5/2013)

Σάββατο, 5 Απριλίου 2014

Ελλαδα, 2014...