Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Σε αναζητηση "κυβερνωσας"































Ερώτηση:

Είναι σε θέση να κυβερνήσει (όχι πελαγοδρομήσει, κατέχοντας εξουσία - έως ότου ανατραπεί) η Αριστερά; Κι αν ναι, είναι σε θέση να το πράξει δίχως να εκφυλιστεί σε μπάτσο (Κίνα, ΕΣΣΔ και δορυφόροι αυτής, Μ. Ανατολή – B. Αφρική), ή απλό τσιλιαδόρο μικροσυμφερόντων (Ελλάδα, Λ. Αμερική), ή… neoliberal Δεξιά (μετά-Schröder SPD, Labour Party του 3ου δρόμου και της σταυροφορίας στο Ιράκ);

Και οι τρεις άνωθεν εκδοχές -δυσφήμισης της-  Αριστεράς έχουν κοινό παρανομαστή τους τον αυτοπροσδιορισμό «Σοσιαλ-».
Σεβαστό.

Ας δούμε τι μάθαμε - από πρώτο χέρι - προσφάτως:

Ο πυκνός πολιτικός χρόνος μεταβολίζει «προσαρμογές» (κυβιστήσεις), ωριμάνσεις, συνειδητοποιήσεις - Όχι τόσο για την Κοινωνία, όσο για τους μνηστήρες, ή ασκούντες, την εξουσία και, άρα, την -πεπερασμένη της- λογιστική. Εξ ου και όλα τα στάδια ενός (όχι ακριβώς ευρωπαϊκού - περισσότερο λάτιν, μαζί με «Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης») Σοσιαλιστικού Κόμματος, απ’ το ’74 ως τώρα, συμπυκνώθηκαν στα 3, μόλις, χρόνια ανάβασης της ανανεωτικής - νεοκομμουνιστικής Αριστεράς προς την εξουσία:

 * Η «Επανάσταση», που ’γινε «Αλλαγή», που ’γινε «Μεταρρύθμιση», ή «Προγράμματα Σταθεροποίησης/Προσαρμογής (sic)».

  * Το, πάγιο, υπερκομματικό (αν και εμβληματικότερα εκφρασμένο εν έτει ’09) «Λεφτά υπάρχουν!», σε: «Εάν υπάρχει εναλλακτική (σσ  ως προς το Μνημόνιο), να διώξουμε τους τροϊκανούς!», σε: «Εάν πηγαίναμε στη δραχμή, θα υπέφεραν οι ασθενέστεροι…», και, συνεπώς: «ΔΕΝ - Υπάρχει - Εναλλακτική!»

   * Το «έξω οι βάσεις» (καθότι «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο» κλπ…), που κατέληξε σε «Μεσογειακά Ολοκληρωμένα» (ή «πακέτο Γιούνκερ», αντίστοιχα), με «ευχαριστούμε την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών» για κλου!

Ένα κόμμα που δεν αναγνώριζε το Χρέος και θα το κούρευε μονομερώς, που απέρριπτε τον ισοσκελισμένο προϋπολογισμό (χωρίς, περιέργως ν’ αναφέρεται, σε έξοδο από το Ευρώ – πράγματα ασυμβίβαστα, για το ‘12…), που απέρριπτε, κάπου-κάπου, το αστικό Δίκαιο σαλπίζοντας «Ντου!» (νωπές οι μνήμες από Δεκέμβρη, Κερατέα, Χαλκιδική), ενηλικιώθηκε. Έγινε, και αυτό… κυριλέ!

Βέβαια, ακόμη και τώρα, η πλειονότητα της Κ.Ε, και μια μασίφ κοινοβουλευτική «φράξια», επιζητούν τη ρήξη:  Έξοδο απ’ το πλαίσιο κανόνων της Ε.Ε., της Ευρωζώνης και, εν πολλοίς, της ελεύθερης οικονομίας (σσ: δεν νοείται τέτοια δίχως τράπεζες, με έλεγχο συναλλάγματος, «επιτροπές εισαγωγών», αποκοπή απ’ τον ομολογιακό δανεισμό, δελτία τροφίμων για μεγάλο τμήμα του πληθυσμού… έστω προσωρινά, μέχρι ν’ αντιπαρέλθουμε το υποτιμητικό «U», για να παγιωθεί μία κάποια ισοτιμία). Επιπλέον, αμφισβήτηση της γεωστρατηγικής μας (απ’ την εξόντωση του ΔΣΕ κι εντεύθεν) «ροπής» - ή, για να είμαστε ακριβολόγοι… υποτέλειας.

Ένα Grexit δεν θα ’ταν πανάκεια, ίσως, δε, να συνεπαγόταν και βραχυπρόθεσμο όλεθρο, αλλά, εν πάση περιπτώσει, θα ήταν «αριστερό»!/ Έστω ως αντίσταση σ’ ένα (βάναυσο κι ανορθολογικό) σύστημα μονεταρισμού, προτεσταντικής ηθικής, τιμωρητισμού, που ’χει αγκαλιάσει την Ευρωζώνη - υπονομεύοντας κάθε «σύγκλιση».

Απ’ την άλλη, θα ευνοούσε τη μαύρη αγορά, από συμπολίτες μας μ’ εκπατρισμένα, ή καταχωνιασμένα σε θυρίδες – κήπους – πατάρια…  ευρώ, εις βάρος των αδυνάτων Κάπου εδώ, καταλαβαίνω και σέβομαι τη στάση του ΚΚΕ – την οποία χωλαίνει χαρακτηριστικά να «πουλήσει» (να επικοινωνήσει, δηλαδή, στον κόσμο ότι: Grexit δίχως κρατικομονοπωλιακό έλεγχο, θα συνεπαγόταν (και) πλιάτσικο…), με αποτέλεσμα ν’ ακούγεται αντιφατικό. Και να λοιδορείται/ Απ’ την άλλη, μια δραχμική οικονομία θα δίψαγε για το, άφθονο, συνάλλαγμα που ’χει ρεύσει, εν μέσω κρίσης, από ELΑ και Ευρωσύστημα - Άρα γιατί να εξοριζόταν σε τράπεζες του εξωτερικού, μ’ έναν αντίλογο… ηθικό; Μιλάμε για πάμπολλα δισ. που θα ‘χαμε, ανεπιστρεπτί, αρπάξει απ’ τους (θου Κύριε) «κουτόφραγκους», με το που σήμαινε το κανόνι και φούνταραν οι τράπεζές μας… Άρα, τι θα επέτασσε μια «αριστερή διακυβέρνηση», ως προς αυτά;
Το ερώτημα ΔΕΝ είναι ρητορικό. Απευθύνεται σ’ όλους μας.]

Όπως και να ‘χει, η, πάντοτε συντηρητική, κυρίαρχη μάζα, παρά το ενστικτώδες ΟΧΙ της, ξόρκιζε κάθε υπόνοια περί Δραχμής -  δείχνοντας 80% - 85% προτίμηση στο τωρινό status quo (βέβαια στα ίδια γκάλοπ, το ΝΑΙ προηγείτο οριακά – ας μην το ξεχνάμε κι αυτό).  Η ίδια μάζα, που στραβώνει με ρητορικές «αλληλεγγύης», «ανοιχτών συνόρων», «δημοσίων αγαθών», «αγώνων του Λαού ΜΑΣ (σσ έλεος)», ή «κινημάτων»… και, μπολιασμένη απ’ τα media και την ιδεολογική ηγεμονία (όχι, βέβαια, της Αριστεράς - όπως φαιδρά αναμασάται στα πάνελ - αλλά του κέρδους, του ατομικισμού, του ανταγωνισμού) γυρεύει κάτι σαν «τίμιο ΠΑΣΟΚ» γι’ αποκούμπι της:

Ένα σχήμα ακομπλεξάριστο προς το «επιχειρείν», με minimum αλλά υπαρκτό κράτος πρόνοιας, μετριοπαθές κοινωνικά (συντεχνίες, εκκλησία, δήμοι, άμυνα, μεταναστευτική - μειονοτική πολιτική… όλα στο περίπου, ή στο «βλέπουμε», ή στις καλένδες), προσκολλημένο στην Ευρωζώνη, ημι-αστικό («καταγγελτικό», αλλά με τη ρέγουλα του «μεσαίου χώρου» , θεσμικό και, ει δυνατόν, σε κάποια απόσταση απ’ τα τζάκια), που θα ελέγχει με χρηστό τρόπο τον κορβανά. Που δεν θα υποθάλπει, ξεδιάντροπα, τα κρούσματα διαφθοράς…

Αν ορίζαμε το προαναφερθέν κολλάζ ως «Κυβερνώσα Αριστερά», δεν θ’ απαιτούσαμε παρά μια μέση («τυπική») ευρωπαϊκή διακυβέρνηση! Ακόμη κι αν μεγεθύναμε τις πολιτικές πρόνοιας, εις βάρος του πλουτισμού (άρα, μεγαλύτεροι, κλιμακούμενοι φόροι), δεν θα θίγαμε, καν, την Ευρώπη του ’60, ή τη Σκανδιναβία του σήμερα. Άσε που εκεί προπορεύονται σ’ επίπεδο κοινωνικό άρα - εάν υποτεθεί πως εκχωρούμε τον «κοινωνικό φιλελευθερισμό» και τα δικαιώματα στην (ευρύτερη) Αριστερά - οι τύποι κατατάσσονται… αριστερότερα!

Εν τέλει, τι πάει - και τι μπορεί - να πει «Κυβερνώσα Αριστερά»;

Ολοκληρωτικά, γραφειοκρατικά γρανάζια, που απομονώθηκαν (ποιος ξεχνά το χαφιεδιλίκι του Ceausescu, τα μπούνκερ της Αλβανίας, τις μονομερείς εθνικοποιήσεις της Κούβας, τη… δακρύβρεχτα σουρεαλιστική κηδεία του Kim Jong-il), αντί να ελιχθούν; Που έχασαν το τρένο της οικονομικής, πολιτιστικής, επιστημονικής προόδου;  

Ή μήπως οι φιλότιμες, βραχύβιες φούσκες, τύπου Blum ('36), Azaña ('36), Allende ('70);  
[Μπορείς να ’σαι  χρήσιμος, δίχως ένστικτο αυτοσυντήρησης κι εσωτερική συνοχή; Φιλολαϊκός, με την (ιδιωτική, ή και κρατική) οικονομία σου να παραπαίει;]

Ή μήπως αλχημιστικές νομισματικές πολιτικές, υπερπληθωρισμός, ανορθολογική διαχείριση πόρων - προσωπικού, εν ονόματι της πολιτικής (βλ. PDVSA); Ο Chavez, σ’ αντίθεση με τους προαναφερθέντες, επιβίωσε πολιτικά, ΑΠΟΤΥΓΧΑΝΟΝΤΑΣ οικονομικά.

Ή μήπως, για να ’ρθουμε και στα καθ’ ημάς:

Ανορθόδοξα - ατεκμηρίωτα προεκλογικά «πλάνα», με χάιδεμα των ελίτ (βλ. γιατροί - φαρμακοποιοί – βιομήχανοι του φαρμάκου); Κατάλυση ανεξάρτητων αρχών, αξιοκρατίας (όχι πως προϋπήρχε, για φίλους και συγγενείς…), αξιολόγησης (είχε, εκφυλισμένα, αλλά και χασάπικα, επιχειρηθεί από 3ης γενιάς πολιτευτές) – με τον ερχομό στο γκουβέρνο;  Ή μήπως ερημωμένα παραθαλάσσια φιλέτα και τόνους σκουπιδιών, που – φευ! - δεν βρέθηκαν στα νύχια της «Αγοράς», και μαραζώνουν μ’ αξιοπρέπεια; Ή μήπως ανέξοδο (κι επιζήμιο) εθνικισμό, υπό την ταμπέλα «αδικία»;  Μαζί με μια κυνική, ανιστόρητη, καιροσκοπική, συνύπαρξη με τον απόπατο της Δεξιάς;

Ίσως όλα τα παραπάνω.

Ίσως και τίποτα (Εξουσία = Επιβολή, ιεραρχία/ Αριστερά = Ελευθερία, ισότητα, ισοπολιτεία… Άρα, πράγματα ασύμβατα. Τι καθόμαστε και σκαλίζουμε τώρα;)

Παρεμπιπτόντως, ο νεοφώτιστος βουλευτής -και, νυν, μνημονιακός- Κυρίτσης, ομολόγησε, με γνήσια συντριβή, ότι: «άνθρωποι που αντέχουν στο ξύλο και τα χημικά, που δίνουν τα πάντα για το κίνημα και είναι αλληλέγγυοι, απλώς ΔΕΝ μπορούν να κυβερνάνε.»



ΥΓ:  Ο Λένιν πάντως, εξάσκησε επαναστατική, προοδευτική  (αν και, όχι φιλελεύθερη ή δημοκρατική – έννοιες που, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι, σώνει και καλά, ταυτόσημες) εξουσία, κατά τρόπο βιώσιμο (όχι απλώς δεν τον «έφαγαν», αλλά διαφήμισε το σοσιαλισμό, διεθνώς), αποτελεσματικό (βιομηχανική εκτίναξη που δεν ήρθε επί Τσάρου, και, παρά τις φθορές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, απέδωσε Sputnik, Vostoc 1, Tsar Bomb… σε περίοδο 4 δεκαετιών!), εν πολλοίς αποδοτικό («τεχνοκρατικό»). Ίσως ν’ αποτελεί μεταίχμιο μεταξύ επανάστασης – γραφειοκρατικού ολοκληρωτισμού, μιας και δεν πρόφτασε (;) να εκφυλιστεί όσο ο Λένιν ήταν ζωντανός.   

Παρασκευή, 26 Ιουνίου 2015

2 κοσμοι...





Τα ανωθι tweets ΔΕΝ μπαινουν αντιπαραθετικα...

Απλα, ειναι αποριας αξιο ποιος μπορει ν' ασχολειται με GLBT δικαιωματα και #love_wins οταν, με την ηθικη αυτουργια των υπερδυναμεων, καταπαταται η γη του.
Και, φυσικα, πετιεται στο δρομο, σαν σκυλι. 

ΥΓ: 
Ατυχως, δεν "περασε" στη φορμα του blogspot η πολυχρωμη gay καρδουλα του προεδρικου tweet  :-(



Παρασκευή, 29 Μαΐου 2015

Κι ομως, ΔΕΝ ειναι τρολλιά....





Δειτε κι εδω:
http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_killings_by_law_enforcement_officers_in_the_United_States,_2015

 "Updated estimates from the Bureau of Justice Statistics released in 2015 estimate the number to be around 930 per year, or 1240  if assuming that nonreporting local agencies kill people at the same rate as reporting agencies."



+ ATTACHMENT:

Ζωα και ζωα....
http://www.lifo.gr/team/world/57707 

Σάββατο, 9 Μαΐου 2015

Χρονια πολλα ;-)


(Δεν ισχυριζομαι οτι ο σταλινισμος ηταν "καλυτερος" απ' το ναζισμο, αλλά ΣΙΓΟΥΡΑ ο ναζισμος ηταν χειροτερος κι απο ζουγκλα... 

Εξ ου και η αποδοχη της γιορτης, εκ μερους μας!)




70  ΧΡΟΝΙΑ


Embedded image permalink


Κυριακή, 3 Μαΐου 2015

Σας θυμιζουν τιποτα, ολα αυτα...?


(Αρθρο - αμεταφραστο, ελλειψει χρονου - για την Ισπανια και τους "νταβαδες" της...
Απ' τον Economist:  http://www.economist.com/news/europe/21650176-research-suggests-government-cronyism-may-cripple-spains-economy-inside-jobs?fsrc=scn/tw/te/pe/ed/insidejobs)


SPANIARDS are used to former public officials getting rich from doing business with the state. When news emerged of investigations into a former official in Castile and León who had secured lucrative wind-farm licences from his ex-colleagues and a former official in Andalusia whose companies netted regional contracts for state-subsidised worker-training courses, few were surprised. Corruption and cronyism (the distribution of political favours to businesses) explain much of the Spanish public’s growing disdain for the two parties that have run the country for the past 32 years: the ruling Popular Party (PP) and the opposition Socialists (PSOE).
Distrust reached a nadir with the temporary arrest two weeks ago of Rodrigo Rato, a former PP finance minister who went on to run the IMF in Washington. Police searched Mr Rato’s office and home in an investigation into unexplained income. He was already under scrutiny over freewheeling use of company credit cards during his chairmanship of Bankia, a bank that needed a €22 billion ($27 billion) rescue under his stewardship. Mr Rato was seen as one of the architects of Spain’s economic miracle in the early 2000s. That miracle now seems a distant memory. Unemployment is running at 23%, and the IMF says it will take nine years, until 2017, to return the economy to its pre-crisis size.
Blame has traditionally been pinned on a housing bubble that fostered distorted growth in the construction industry. But a recent paper by a team headed by Manuel García-Santana of the Université Libre de Bruxelles finds that the productivity fall was spread more evenly across all sectors. It had little to do with skills, innovation or debt. “We found that bad [less productive] companies grew faster than the good ones,” says one of the co-authors, Enrique Moral-Benito. Productivity falls were greater when the government was heavily involved, through contracts, licences or regulations. Luis Garicano, the economics adviser of the liberal Ciudadanos party, says this points to an economy dependent on contacts, corruption and cronyism.Researchers are beginning to see links between Spain’s excessively cronyistic and corrupt public administration, and the defects that have made it so hard for the economy to recover. 
The problems may have started well before the crash. From 1995 to 2007, while the Spanish economy was growing at 3.5% per year, productivity declined by 0.7% per year—even as overall EU productivity was growing at an average of 0.4% per year.
Other explanations are possible as well. Banks may have been happier lending to companies with public contracts, and some more productive businesses may have limited their growth to avoid losing fiscal, labour or social-security advantages enjoyed by smaller firms. Either way, those who successfully negotiated their way around the public administration—whether through luck, knowledge, cronies or backhanders—did best.

Popular anger over cronyism helps to explain why the PP government and its prime minister, Mariano Rajoy, seem likely to take a hammering in elections to regional governments and municipalities on May 24th. Over the past year 500,000 jobs have been created and growth is forecast at 2.9% this year, yet the PP has shed half its support. The Socialists are also low in the polls, while Ciudadanos and the left-wing Podemos party have risen. The elections are now a four-way race. A poor result on May 24th could even force Mr Rajoy to bring forward a general election due at the end of the year.
The government is hunting for every bit of positive news. It trumpeted the latest economic-sentiment figures from the European Commission, which put Spain ahead of the other big euro-zone economies. But if voters are less concerned about the latest figures than about the underlying rot of decades of kickbacks and insider dealing, that may not count for much.

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2015

Τα ορια της διαπραγματευσης...





Η επιλογη των, μαλλον φαιδρων, ΑΝ.ΕΛ. ως κυβερνητικου εταιρου - εναντι του, μαλλον κυριλε, Ποταμιου - ειναι μελετημενη, οσο και πολυσημαντη:

Αφ' ενος συμπορευση στη λαϊκιστικη, εθνικιστικη, μανιχαϊκη ρητορεια. "Αρτος και θεαματα", με συλληψη ή/και διαπομπευση ισχυρων παραγοντων του παρτυ διαρκειας ('81 - '15). Η δικομανια των Καμμενων, γνωστη  - οσο και κουφια, καθοτι ατεκμηριωτη...
Αφ' ετερου, η συγκρουσιακη σχεση με την ΕΕ (κι οχι μονο) - σ' ολα τα επιπεδα. Το εκανε ο Ανδρεας και θριαμβευσε εκλογικα, προσελκυοντας φιλους απ' ολο το φασμα αριστεροδεξιου εθνικισμου.
Κατα τριτον, το "τεντωμα" της διαπραγματευσης χρεους, με σαφη μια (αμφιδρομη) απειλη εξοδου μας απ' το Ευρω...

Η αναθεση του αγωνα στο Βαρουφακη, με εξεπληξε θετικα. Ομολογουμενως, τοσο ο ιδιος, οσο και ο ΣΥΡΙΖΑ, επεδειξαν guts (Για την ακριβεια, θα πονταρα σε θεση "μυστικοσυμβουλου", μεσω Skype, χωρις φυσικη του παρουσια του στο... πατιρντι. Ολα αυτα μεχρι την ανακοινωση του ονοματος στα ψηφοδελτια.)

Η παρουσια Λαπαβιτσα, στη Βουλη, ειναι το δευτερο καμπανακι περι υπαρξης "plan B" κι ετοιμοτητας εξοδου μας   (σσ:  οχι πως εχει "plan B" ο Βαρουφακης, αλλα σαφως θα διαπραγματευθει σθεναρα, έως ακραια. Στη χειροτερη, θα την κανει για Texas, αδειαζοντας απο το πετουμενο φρεσκοτυπωμενες δραχμες, ή "Μηλιώ" - κατα το Ευρω - ή "Ραχηλιαρικα", στο λαουτζικο :-)

Με τουτα κι εκεινα, οι Ελληνες διαλεξαν ροτα. Κι οφειλει ν' ακολουθηθει πιστά:
Ευρω χωρις πλεονασματα, ή επανοδος σ' εθνικο νομισμα, με αμεση αθετηση πληρωμων.

Καιρος, λοιπον, να δουμε και τα ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ περιθωρια διαπραγματευσης, δικαιωνοντας ειτε την -απαρεγκλιτη- υπακοη των προηγουμενων, ειτε τη σταση του ΣΥΡΙΖΑ (ο οποίος ο,τι κι αν καταφερει, ΑΝ καταφερει, εν ειδει ελαφρυνσης, θα καταστει ο ακλονητος β' πολος της πολιτικης μας σκηνης για δεκαετιες!)





Α, ξεχασα...
Ο Βαρουφακης ΕΙΝΑΙ ο καταλληλοτερος για τη δουλεια. Καμια αντιρρηση επ' αυτου.




ATTACMENT:


Να τα λεμε κι αυτα...


KAI αυτα...


+ ATTACHMENT  (συγκινητικο):

https://www.youtube.com/watch?v=81zEDqJD7f0&feature=youtu.be

Τσακαλωτος - Sinn Fein, 7/3/2015



Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2014

Εμπειριες και σκεψεις ενος εμβληματικου... "αποσυναγωγου" του Σαμαρισμου



Είναι συχνό φαινόμενο να προσεγγίζουμε τα ζητήματα εκσυγχρονισμού της χώρας και της οικονομίας της μέσα από μανιχαϊστικές προσεγγίσεις του καλού ιδιωτικού τομέα και της κακής δημόσιας διοίκησης. Με δεδομένη την πρόσφατη εμπειρία μου θα προσπαθήσω να παρουσιάσω μια πιο νηφάλια, ελπίζω, εικόνα.

Δημόσια Διοίκηση. Δύο λέξεις. Δύο... ψέματα. Στη χώρα μας, και οι δύο λέξεις αυτές, είναι ψεύτικες. Κάποιοι το υποψιάζονται, κάποιοι πιστεύουν πως δεν είναι τόσο χάλια τα πράγματα, κάποιοι, πιο απαισιόδοξοι, πως δεν γίνεται στη χώρα μας να λειτουργήσει αξιόπιστα η Δημόσια Διοίκηση.
Ας δούμε όμως μερικά παραδείγματα από τη... Διοίκηση.
Παράδειγμα πρώτο.
Ο διευθυντής έρχεται στον σύμβουλο του Γενικού Γραμματέα και του λέει: «Μπορείς να πεις στον Γενικό να πει το... τάδε στον τμηματάρχη μου, για να το κάνει; Του το λέω εγώ και δεν με ακούει». Εδώ έχουμε την απόλυτη (αυτο)παραδοχή της ανυπαρξίας του Διευθυντή. Δεν ασκεί καμία διοίκηση και δεν μπορεί να κατευθύνει τους υφισταμένους του.
Παράδειγμα δεύτερο.
Ο τμηματάρχης ρωτάται πώς να μοιραστούν οι υπερωρίες. Ποιος έβαλε πλάτη, ποιος βοήθησε στη δύσκολη στιγμή, ποιον πήρε τηλέφωνο το βράδυ ή το Σαββατοκύριακο για να σηκώσει τα συστήματα που δεν δούλευαν. Απαντάει: «Εγώ δεν μπορώ να κάνω διακρίσεις. Όλοι το ίδιο». Εδώ έχουμε την πλήρη αποποίηση στοιχειωδών υποχρεώσεων του ανθρώπου σε θέση ευθύνης. Ενώ ξέρει ποια θα πάρει τηλέφωνο -γιατί το συγκεκριμένο παράδειγμα αφορά γυναίκα εργαζόμενη- όταν τα συστήματα δεν λειτουργούν (ξέρει ποια θα το σηκώσει ακόμη και στις διακοπές της), δεν την επιβραβεύει. Το επίδομα ευθύνης είναι καλό, οι ευθύνες, όχι.
Παράδειγμα τρίτο.
Το νηπιαγωγείο του Δήμου διαθέτει δύο νηπιαγωγούς. Τη μία την αγαπούν όλα τα παιδιά της και όχι μόνο. Στο τέλος της χρονιάς, παιδιά της άλλης νηπιαγωγού, φιλούν και αγκαλιάζουν αυτήν για αντίο, αντί για τη δικιά τους. Στην τάξη της άλλης, ένας μικρός δεν θέλει καν να πάει. Ένας δεύτερος -λίγο άτακτος- όταν παραπονέθηκε πως τον χτύπησε κάποιο τρίτο παιδί της τάξης, τού απαντάει: «Καλά σου έκανε». Εδώ έχουμε την παντελή έλλειψη συστήματος, διαδικασιών, ομοιομορφίας, διασφάλισης ποιότητας, λογοδοσίας. Εθνική λοταρία αν η εφορία σου είναι ήπια ή στριφνή, η πολεοδομία σου ευέλικτη ή τυπολατρική, η δασκάλα σου καλή ή κακή.
Μήπως όμως η... «Δημόσια» είναι καλύτερη; Ας δούμε και εδώ τρία -μάλλον γνωστά σε όλους- παραδείγματα.
Παράδειγμα πρώτο.
Προστατεύουμε τα δάση και τις παραλίες. Συνταγματικά κιόλας. Και έχουμε γεμίσει αυθαίρετα παντού.
Παράδειγμα δεύτερο.
Έχουμε δημόσια παιδεία με κόστος €5,5δις το 2013 και ιδιωτικές δαπάνες....€4,5δις. Σχεδόν ίσες οι δημόσιες με τις ιδιωτικές δαπάνες και με τον ρυθμό μείωσης των δημοσίων δαπανών, ενδεχομένως να εξισωθούν σύντομα. Από αυτά τα €4,5δις, σχεδόν το €1δις το ξοδεύουμε για φροντιστήρια.
Παράδειγμα τρίτο.
Έχουμε δημόσια υγεία για να γίνεται πάρτι ιδιωτών με τις δαπάνες. Εκτοξευμένες πάνω από όλους τους δείκτες των Ευρωπαϊκών χωρών, όχι προς όφελος των πολιτών φυσικά. Η ιδιωτική δαπάνη για το 2012 ήταν €5,6δις. Η δημόσια, €12δις. Σχεδόν το 1/3 της συνολικής δαπάνης για την υγεία στη χώρα μας, είναι ιδιωτική.
Μετά τις παρατηρήσεις, οφείλουμε να καταλήξουμε σε λύσεις και απαντήσεις. Απαντήσεις σε τρία καθοριστικά ερωτήματα που προκύπτουν από τα δεδομένα μας.
Ερώτημα πρώτο:
Μπορούμε να πορευτούμε χωρίς σοβαρή και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση; Στο κάτω-κάτω αυτό κάναμε τόσα χρόνια. Πολλά έχουν αλλάξει με την κρίση, όμως δεν έχουν γίνει τα ουσιαστικά βήματα που θα έπρεπε. Μήπως αντέχουμε κουτσά στραβά;
Η απάντηση είναι αρνητική για τρεις λόγους τουλάχιστον.
Πρώτον, η μη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης έχει σημαντικό οικονομικό και κοινωνικό κόστος. Αυτό το κόστος μπορεί να πληρωθεί από κάποια από τις κοινωνικές τάξεις. Πλούσιοι, μεσαία τάξη, φτωχοί. Για ευνόητους λόγους -από τον νόμο των αριθμών μέχρι τις εναλλακτικές και τους τρόπους αντίδρασης που κάθε τάξη έχει- το μεγαλύτερο κόστος το πληρώνει πάντα η μεσαία τάξη. Αυτό, όμως, τελείωσε. Τελείωσε η ικανότητα της μεσαίας τάξης -όσης απέμεινε- να σηκώσει αυτό το βάρος.
Δεύτερον, πολιτικά και κυρίως εκλογικά μιλώντας, το Βέλγιο ή ακόμη και η Γερμανία δεν είναι μακριά μας. Μπορεί του χρόνου να έχουμε 3 εκλογικές αναμετρήσεις στη σειρά χωρίς κυβέρνηση. Η επόμενη κυβέρνηση μπορεί να σχηματιστεί 3, 6 ή 9 μήνες μετά τις εκλογές. Δεν μπορεί να πορευτούμε με Δημόσια Διοίκηση που περιμένει εντολή από τον πολιτικό προϊστάμενο για να κάνει τη δουλειά της. Ο προϊστάμενος αυτός μπορεί να μην υπάρχει για καιρό.
Τρίτον, αν δούμε το κόστος δυσλειτουργίας από μια άλλη πλευρά, οι ελληνικές επιχειρήσεις έχουν αυξημένα έξοδα λειτουργίας σε σχέση με τις αντίστοιχες ευρωπαϊκές. Ο υπολογισμός δεν είναι απλός. Σύμφωνα με διάφορες μελέτες (μεταξύ άλλων και του παρατηρητηρίου του ΣΕΒ), έχουμε κόστος γραφειοκρατίας μόνο, διπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Το κόστος μας είναι κοντά στο 7% του ΑΕΠ, έναντι 3,5% για την Ε.Ε. Όταν λέμε γραφειοκρατία εννοούμε την καθυστέρηση στις επιστροφές του ΦΠΑ που δικαιούνται οι επιχειρήσεις, τον χρόνο που παίρνει να ανοίξεις επιχείρηση ή να την κλείσεις ή να διεκπεραιώσεις μια υπόθεση. Αν προστεθεί η διαφθορά (μικρή –γρηγορόσημο ή φακελάκι  και μεγάλη – μίζες), αν προστεθεί η αυξημένη φορολόγηση λόγω σπατάλης κτλ. είναι μάλλον συντηρητικό να εκτιμήσουμε το κόστος αυτό από 15% ως και 25%.
Ως τώρα, το κόστος αυτό απαγόρευε τις εξαγωγές αφού οι ανταγωνιστές μας μπορούσαν να κερδίζουν τις συμφωνίες λόγω μειωμένων τιμών. Συνεπώς, οι επιχειρηματίες στρέφονταν στην εγχώρια στρεβλή και πολλαπλά προστατευόμενη αγορά. Πωλούσαν τα προϊόντα και τις υπηρεσίες τους με καπέλο για να βγάλουν την χασούρα. Αυτό ήταν εφικτό γιατί φουσκώναμε τους μισθούς με δανεικά στέλνοντας τον λογαριασμό στα παιδιά μας. Και αυτό όμως έφτασε, ελέω λιτότητας, στο τέλος του. Άρα, έχουμε να επιλέξουμε ή σωστή Δημόσια Διοίκηση ή κατεστραμμένη Εθνική Οικονομία.
Γι αυτό οφείλουμε να φτιάξουμε την Δημόσια Διοίκηση τώρα. Δεν θα αντέξουμε αλλιώς.
Ερώτημα δεύτερο: Μπορούμε; Η απάντηση είναι ένα εμφατικό ΝΑΙ.
Ψήγματα βλέπουμε στις αλλαγές των συστημάτων του Υπουργείου Εργασίας (Εργάνη, Ήλιος κτλ.), στην καλύτερη διασύνδεση εφορίας, ΙΚΑ, συντάξεων, στην απλούστερη και ταχύτερη διαδικασία απονομής της σύνταξης, στην συνεχή αναβάθμιση των ΚΕΠ κ.α.
Αναγκαστικά, όμως, θα σας μιλήσω και για την προσωπική μου εμπειρία.

Τι έγινε στην ΓΓΔΕ το 2013 και το πρώτο εξάμηνο του 2014; Αλλάξαμε τα πάντα. Διαδικασίες, πλαίσιο λειτουργίας, τρόπο αξιολόγησης, τρόπο επιλογής προσωπικού σε θέσεις ευθύνης, αρμοδιότητες, κλείσαμε εφορίες (από 250 σε 118) φτιάξαμε νέες υπηρεσίες και άλλα πολλά.
Αλλάξαμε, δηλαδή, σχεδόν κάθε οργανωτική πλευρά της ΓΓΔΕ όπως σε όλους έγινε αντιληπτό. Το κάναμε βιαστικά, άγαρμπα, και πάντως όχι όπως θα θέλαμε. Αυτό ακόμη και αν είναι επένδυση και φέρει αποτελέσματα αργότερα, βραχυπρόθεσμα θα περίμενε κανείς να έχει κόστος. Αντί για αυτό, είχαμε αύξηση αποτελεσματικότητας σε κάθε τομέα.
  • Ο προϋπολογισμός εκτελέστηκε στο σκέλος των εσόδων καλύτερα από τους στόχους, μετά από δεκαετίες.
  • Αυξήθηκαν οι εισπράξεις από ληξιπρόθεσμα πάνω από 30%. Σημειώστε πως η αύξηση των εισπράξεων από μεγάλους οφειλέτες ήταν ακόμη μεγαλύτερη από τον μέσο όρο στο 65%. Συγχρόνως, μειώθηκε το απόθεμα απλήρωτων επιστροφών ΦΠΑ από €1,8δις στα €580εκ.
  • Είχαμε 97% ηλεκτρονικές υποβολές σε όλες τις δηλώσεις ενώ πάνω από τις μισές εισπράξεις έγιναν μέσω τραπεζών
  • Πετύχαμε εντυπωσιακή αύξηση των ελέγχων στις νέες μονάδες για μεγάλες επιχειρήσεις και για φορολογούμενους μεγάλου πλούτου.
  • Το 2014 συνέχισε καλύτερα. Εκλογική χρονιά και αφήσαμε τα έσοδα αυξημένα. Ολοκληρώσαμε 400 ελέγχους εμβασμάτων και offshore μέσα σε 5 μήνες. Άθλος για τα δεδομένα της υπηρεσίας. Βεβαιώσαμε πάνω από 140εκ. και εισπράξαμε σχεδόν 40εκ., ενώ για τα υπόλοιπα έχουν ληφθεί μέτρα.
Βλέπουμε, λοιπόν, στην πράξη πως γίνεται. Χρειάζεται πολιτική βούληση, επιμονή και σκληρή δουλειά.
Ερώτηση τρίτη: Εγώ τι μπορώ να κάνω; Πώς μπορεί ο απλός πολίτης να βοηθήσει;
Ως απάντηση σε αυτό το ερώτημα, θα υποβάλλω τρεις προτάσεις. Συνοψίζονται στο τρίπτυχο: Αγωνιστείτε, Αντισταθείτε, Απαιτείστε.
Πρώτον. Αγωνιστείτε. Ακόμη και αν πιστεύετε πως φταίνε πάντα οι άλλοι· η γενιά της μεταπολίτευσης· οι πολιτικοί· οι δημοσιογράφοι· η διεθνής κλεπτοκρατία· οι μετανάστες· οι σιωνιστές· η Μέρκελ, ο Φούχτελ και οι Γερμανοί·  ακόμη και αν πιστεύετε όλα αυτά, τουλάχιστον πιστέψτε και αυτό: Αν φταίνε, δεν θα αλλάξουν γιατί το σύστημα ως έχει τους βολεύει. Η λύση δεν θα έρθει από αυτούς. Θα έρθει από εσάς. Βρείτε αυτό που αγαπάτε, σηκωθείτε και βοηθήστε κάπου που έχει νόημα για εσάς. Ασχοληθείτε με την πολιτική, νοιαστείτε. Όπως και όπου νιώθετε πιο χρήσιμοι. Και κυρίως σκεφτείτε πριν ψηφίσετε τι και ποιον. Κάντε το σοβαρά και μην πουλάτε την ψήφο σας για ευτελείς λόγους.
Δεύτερον. Αντισταθείτε. Μην ζητάτε το πρόσκαιρο προσωπικό κέρδος. Αυτό είναι κοινωνία εξάλλου. Η εμπιστοσύνη στους γύρω μας και η επιλογή του κοινού καλού αντί του προσωπικού μικρότερου καλού. Μην προτείνετε να μην κοπεί απόδειξη ως επαγγελματίας και ζητήστε την ως πελάτης. Κρίνετε τις λύσεις που σας προτείνουν όχι από το αν λύνουν το πρόβλημά σας αλλά από το αν το λύνουν για τα αγέννητα παιδιά σας. Έτσι μόνο θα είναι στέρεες.
Παράδειγμα: Δεν γίνεται να λυθούν τα αυθαίρετα με τακτοποιήσεις. Γιατί; Γιατί δεν λύνουν το πρόβλημα του αυθαιρέτου του μέλλοντος. Η λύση είναι μία: Αεροφωτογραφίες σήμερα και κάθε αυθαίρετο που θα χτιστεί από αύριο γκρεμίζεται. Τα υπάρχοντα δεν τα αγγίζουμε αρχικά. Αν γίνει για 6 μήνες αυτό· αν πειστούν όλοι πως δεν θα ξαναφτιαχτεί αυθαίρετο· αν λυθεί το πρόβλημα με το αυθαίρετο που θα χτίσει η κόρη μου σε τριάντα χρόνια· τότε μπορούμε εύκολα να βρούμε λύση για τα υπάρχοντα. 6 μήνες διαλόγου είναι αρκετοί.
Τρίτον. Απαιτήστε. Αν νοιαστείτε αρκετά για να αγωνιστείτε· αν νιώσετε δυνατοί και αντισταθείτε στο πρόσκαιρο κέρδος, τότε μπορείτε και να απαιτήσετε. Απαιτήστε σεβασμό. Υπηρεσίες που να λειτουργούν. Όχι μισόλογα και ψέματα. Όχι κρύψιμο των προβλημάτων κάτω από το χαλί, όχι μεταρρυθμίσεις χωρίς πρόνοια για τα θύματα, αλλά και όχι πίσω στις μεταρρυθμίσεις.
Απαιτήστε να γίνουμε κανονικό κράτος. Το οφείλουμε σε μας και τα παιδιά μας.
Επειδή όμως όλα αυτά δεν είναι εύκολα, πρέπει όλοι μας να πάρουμε θάρρος. Πρέπει να πιστέψουμε στον εαυτό μας, στη δύναμη μέσα μας και να δείξουμε εμπιστοσύνη στο μόνο αύριο που μας αξίζει: Αυτό που συνδιαμορφώνουμε εμείς.
Πείτε λοιπόν φωναχτά: ΜΠΟΡΟΥΜΕ!
Ο Χάρης Θεοχάρης είναι πρώην Γενικός Γραμματέας Δημοσίων Εσόδων


Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Ταγκο με το πτωμα ενος -16χρονου- κολλητου...


ρωμανός


                                          
"Χορευοντας με τον θανατο για 24 μερες"

Προσπαθώ να αποτυπώσω σε ένα κομμάτι χαρτί τα τελευταία υπολείμματα συγκροτημένης σκέψης με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις και την εκ νέου απόρριψη του αιτήματος της εκπαιδευτικής άδειας.
Από τις πρώτες μέρες της απεργίας είχα πει στην παρέμβασή μου στη συνέλευση αλληλεγγύης που είχε γίνει στο Πολυτεχνείο ότι η απορριπτική απάντηση του Νικόπουλου ο οποίος τόσο καιρό δήλωνε αναρμόδιος είναι η αρχή μιας κρατικής στρατηγικής με στόχο την εξόντωσή μου. Αυτή η πολιτική εκτίμηση επιβεβαιώθηκε απολύτως. Αρχικά με την εντολή της εισαγγελέως των φυλακών Κορυδαλλού Ευαγγελίας Μαρσιώνη για αναγκαστική μου σίτιση, πράξη που συνιστά πραγματικό βιασμό και έχει οδηγήσει στο θάνατο μεταξύ άλλων τόσο του Xολγκερ Μαϊνς στην Γερμανία όσο και μελών της GRAPO στην Ισπανία. Προς τιμήν τους οι ιατροί του νοσοκομείου πέταξαν στα σκουπίδια την εισαγγελική εντολή και αρνήθηκαν να διαπράξουν ένα τέτοιο κρατικό έγκλημα.
Εν συνεχεία η προσφυγή μου σε δικαστικό συμβούλιο εκτός φυλακής, (μια νομική κίνηση που επιλέγουν πολλοί κρατούμενοι, όταν το συμβούλιο της φυλακής απορρίπτει τις αιτήσεις τους) απορρίφθηκε με τη δικαιολογία ότι τους δεσμεύει η απόφαση του Νικόπουλου, ίδια ακριβώς απόφαση πάνω στην οποία είχε γίνει προσφυγή.
Για όσους έχουν την στοιχειώδη αντίληψη από πολιτική η παρέμβαση του Υπουργείου Δικαιοσύνης, μια μέρα πριν συνεδριάσει το συμβούλιο ήταν μια ξεκάθαρη εντολή για την απόρριψη του αιτήματος και θα εξηγήσω αμέσως το γιατί.
Στην ανακοίνωση που εξέδωσε το Υπουργείο Δικαιοσύνης αναφέρει τεχνηέντως ότι ο Αθανασίου δεν είναι αρμόδιος για να προσθέσει παρακάτω: «Οι εκπαιδευτικές άδειες χορηγούνται αποκλειστικά από το αρμόδιο συμβούλιο (της φυλακής), στο οποίο προΐσταται ο εισαγγελικός λειτουργός, ενώ για τους υπόδικους απαιτείται και η σύμφωνη γνώμη του δικαστικού οργάνου που διέταξε την προσωρινή κράτηση».


Με λίγα λόγια η εγκυρότητα της προσφυγής ακυρώνεται δια στόματος υπουργού απλά και ξεκάθαρα. Όλο αυτό ντυμένο με την ανυπόστατη πρόταση για μαθήματα μέσω τηλεδιάσκεψης αντί αδειών, η οποία δεν ευσταθεί λόγω των εργαστηρίων που έχουν αναγκαστική παρουσία, ενώ ανοίγει και τον δρόμο στα συμβούλια των φυλακών να τις καταργήσουν εντελώς, αφού είναι γνωστή η ευθυνοφοβία τους και η λύση της τηλεδιάσκεψης θα ισχύσει για όλους τους κρατούμενους.
Με την ίδια ακριβώς λογική σε λίγο καιρό τα επισκεπτήρια με τις οικογένειές μας θα γίνονται μέσα από οθόνες για λόγους ασφαλείας όπως και τα δικαστήριά μας. Η τεχνολογία στην υπηρεσία «του σωφρονισμού» και της δικαιοσύνης. Ανθρώπινη πρόοδος ή εκφασισμός… η ιστορία θα κρίνει.


Σε αυτό το σημείο έχει αξία να αναφέρω και τον ρόλο του ειδικού εφέτη ανακριτή Ευτύχη Νικόπουλου, ο οποίος από την πρώτη στιγμή που ξεκίνησα την απεργία πείνας έχει πάρει σαφείς πολιτικές εντολές από τους πολιτικούς του προϊσταμένους στο Υπουργείο Δικαιοσύνης, γι’ αυτό άλλωστε και όλοι ρίχνουν την ευθύνη σε αυτόν. Αντάλλαγμα για αυτό του το λειτούργημα θα είναι η προαγωγή του στον Άρειο Πάγο, όπως άλλωστε συνέβη και με τον προκάτοχό του Δημήτρη Μόκα, που είχε πρωτοστατήσει σε δεκάδες αντιαναρχικές, κατασταλτικές εκστρατείες. Τώρα απολαμβάνει τον παχυλό μισθό της δικαστικής ελίτ του Αρείου Πάγου. Τυχαίο; Δεν νομίζω.
Εγώ από την πλευρά μου συνεχίζω, προσπερνάω την οποιαδήποτε πιθανότητα να κάνω πίσω και απαντάω με ΑΓΩΝΑ ΩΣ ΤΗ ΝΙΚΗ Ή ΑΓΩΝΑ ΩΣ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ.
Σε κάθε περίπτωση αν το κράτος με δολοφονήσει με την στάση του, ο κύριος Αθανασίου και η παρέα του θα μείνουν στην ιστορία ως μια συμμορία δολοφόνων, ηθικοί αυτουργοί σε βασανισμό και δολοφονία πολιτικού κρατουμένου. Ας ελπίσουμε μόνο να βρεθούν εκείνα τα ελεύθερα πνεύματα που θα δικάσουν το δίκαιο της δικαιοσύνης τους με τον τρόπο τους.
Κλείνοντας θέλω να στείλω την συνενοχή μου και την φιλία μου σε όσους στέκονται δίπλα μου με όλα τα μέσα.Τέλος δύο λόγια για τα αδέρφια μου, τον Γιάννη που βρίσκεται και αυτός στο νοσοκομείο, τον Αντρέα, τον Δημήτρη και αρκετούς ακόμα.
Ο αγώνας κυοφορεί και απώλειες αφού στα μονοπάτια προς μια αξιοπρεπή ζωή πρέπει να πάρουμε από το χέρι τον θάνατο, ρισκάροντας να τα χάσουμε όλα για να κερδίσουμε τα πάντα. Ο αγώνας συνεχίζεται με Γροθιά στο μαχαίρι, ξανά και ξανά.
ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΑ !
ΓΙΑ ΟΣΟ ΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΑΝΑΠΝΕΟΥΜΕ ΖΗΤΩ Η ΑΝΑΡΧΙΑ !
6 ΔΕΚΕΜΒΡΗ ΡΑΝΤΕΒΟΥ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΟΡΓΗΣ
Η ΣΚΕΨΗ ΜΟΥ ΘΑ ΤΡΙΓΥΡΝΑΕΙ ΣΤΟΥΣ ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ
ΓΙΑΤΙ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΕΝΑ ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΙ ΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΦΩΤΙΑ ΤΟΥ ΝΑ ΣΕ ΚΑΨΕΙ
ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΔΥΝΑΜΗ.


ΥΣ: Προφανώς και δεν μπορώ να ελέγξω τους κοινωνικούς αυτοματισμούς που προκαλούνται. Πάντως όσοι Συριζέοι και λοιποί έμποροι ελπίδων έχουν εμφανισθεί έχουν φάει πόρτα ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΛΟΓΟ, ενώ ξανατονίζω ότι έχω υπογράψει επισήμως την άρνηση μου για οποιαδήποτε χορήγηση ορού.
Νίκος Ρωμανός

ΥΓ (Δικα μου):
1) Μονο απεχθεια, για το κρεσεντο "αστων", "φιλελευθερων", "νοικοκυραιων", κατα Ρωμανου...
2) Μονο εκτιμηση για τη σταση του - μετα απο ξυλοδαρμους, δικαστηρια κι εγκλεισμους ("Αναρχια, κουφαλες!" https://www.youtube.com/watch?v=y4Z1hMS25CM => συμπυκνωση αξιοπρεπειας, σε χρονο-τοπο σκυφτων, αβουλων, πειθηνιων, κατεξοχην αδρανειακων (μη) πολιτων... Κι ολα αυτα, απο τα "βουτυρα" των Β.Π.!)
3) Δεν ξερω/ασχολουμαι με την "εφικτοτητα" της αδειας. Δεν ξερω αν εχει προηγουμενα - πότε και πώς. Απλα ΛΥΠΑΜΑΙ να σαπιζει μες στη στενη, τοσο νεος, παρασυρμενος απ' την ιδια τη μοιρα (6/12/08). Προτου προλαβει να ζησει πραγματικα, παγιωνοντας ή κι αναιρωντας τα οσα τον ωθησαν στη ληστεια... 
Ουτε εκλογικευση, λοιπον, ουτε εκφορα νομικιστικων "σοφισματων", απο εδω. Μονο αυθορμητη, ακατεργαστη αλληλεγγυη.
4) Κι ενα κουιζ: Σε ποιον, αραγε, θα εμπιστευοσασταν τα τελευταια σας λεφτα (εστω, 20 χιλιαρικα απ' το εφαπαξ - χωρις χαρτια και αποδεικτικα δανεισμου)?  Στο "ληστη" Ρωμανο ή τον, καθ' ολα ευπρεπη γραμματεα ΝΔ, αλλοτε αρχιΔΑΠιτη, Παπαμιμικο? Σκεφτειτε το: Χερι με χερι, διχως χαρτια... Το βιος σας ολακερο!
(Το ερωτημα ΔΕΝ ηταν ρητορικο... Σκεφτειτε το ειλικρινως. 
Παρεα με την υπαρξη, ή μη, ευθυγραμμισης "Δικαίου- Νόμου- Λαού", που ειναι, μεν, συχνη, αλλα οχι αυτονοητη, ή αυταποδεικτη, στα απο-τα-πανω συστηματα, σαν το αστικο/  "Κι οχι παντα για κακο", θα προσθετα...)


 + ATTACHMENTS:
2) https://www.youtube.com/watch?v=Qj0huSkfC7E 
3) https://www.youtube.com/watch?v=lpj5a_AmVzw 
4) https://www.youtube.com/playlist?list=PLvTK2MqRaaVkmFVAPYENyuPRVcgNf3kay



ATTACHMENT (final)

Τελος καλο, ολα καλα!
Ο απεργος πεινας ανακηρυττεται ΝΙΚΗΤΗΣ, απ' τα πλεον... απροθυμα χειλη
https://www.youtube.com/watch?v=B7E0hNlWgVc

Τετάρτη, 19 Νοεμβρίου 2014

Κουραγιο, Προεδρε!


(σσ: Απολογουμεθα για την ατσαλη -έως χυδαια- "καταβαση" απ' τα 2 προηγουμενα ποστ, αλλα... αξιζε ;-)





Οριστε κι αυτο, ως σουβενιρ:
http://fygokentros.blogspot.gr/2012/05/to-light.html

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

"Mankind was born on Earth. It was never meant to die here."





Ελαχιστα... χωροχρονικα κλικ απεχω απ' το στερνοπουλι του Νολαν. Το Επος του, "Interstellar" (σσ ο προσδιορισμος να ληφθει, παρακαλω, ως δηλωτικος - επουδενι εμφατικος, ή επαινετικος, ή προς θαυμασμο.
Και εξηγουμαι:
Επος = Μεγαλης εκτασης διηγηση, για επιτευγματα ηρωων, αδεσμευτη απο τη σχεση αιτιου-αιτιατου για ολα της τα στοιχεία/ Φερ' ειπειν, το Νησι των Λωτοφαγων ειναι αυτονομο και δεν "τρεφει", ως πλοκη, το Σπηλαιο του Πολυφημου. Θα μπορουσε να 'χει, ολοτελα αποφευχθει ΕΑΝ Ο ΟΜΗΡΟΣ ΔΕΝ ΣΚΟΠΕΥΕ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ (ΕΞΙΣΤΟΡΗΣΕΙ) - και οχι μονο για το "μηνυμα" ή το στυλ, ή το feeling του λαου.
Εν αντιθεσει, στο "Δραμα", ή το μυθιστόρημα, καθετι συνδεεται κι επιδρα επι του Ολου, ειδάλλως ειν' άχρηστο!
Σινεμα = "Δραμα", εκτος και αν...
Σαν, καλη ωρα, εδω.)


Και τωρα, καποιες εισαγωγικες παραδοχες:

1) Το Interstellar αφορα ελαχιστους - Αν οχι κανεναν, πλην των ιδιων των εμπνευστων- συντελεστων του. Προνομιο που αποκτουν μοναχα οι ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ (και ζαμπλουτοι) σταρ, του τυπου Νολαν, P.T.A, Coen...

2) Η διαρκεια ευλογως καταπονει (οχι, παντως, τον υποφαινομενο, που τη ρουφηξε μονοκοπανια - μ' εξαιρεση ενα διαλλειμμα του Αθήναιον...)

3) Οι διθυραμβοι κοινου καθως κι η μηνη (ουκ ολιγων) κριτικων, ουδεμια σχεση εχουν με το εργο καθεαυτο. Αφορουν μαλλον την ΜΗ-κατανοησή του - "μισογεματη" για τους μεν, "μισοαδεια" για τους (ετι πιο ηλιθιους, συναμα και επηρμενους, αρα κομπλεξικους), δε.


Για κυριο πιατο, 5-6 σκορπιες ιδεες απ' το φιλμ (κυριολεκτωντας, ξανα: Ισως προκειται για την τελευταια, τετοιας εμβελειας, παραγωγη χτισμενη επι... καρουλιων!)

Εχουμε και λεμε:

- Μοναδα vs Ανθρωποτητας, ητοι Ματ Ντειμον vs Μαθιου Μακοναχυ. Αξιζει η θυσια ενος, δεκα ή εκατο, για καμποσα δισ.; Εχει νοημα ο Ανθρωπος, ως (νεο) ειδος, ξεκομμενο απ' το παρελθον;

- Υπαρχει η "Ανθρωποτητα", ως Ιδεα, περα απο εσενα κι εμενα ("Οι γονεις ζουν (μετα θανατον), ως αναμνηση των παιδιων!", προφερει ο Μακοναχυ, καπου στις αρχες. Τι γινεται, ομως, περα απ' την αναμνηση και τη βιολογικη συνεχεια του καθενος; Αξιζει να πεθανει για κατι πιο ουδετερο, ονοματι "Ειδος";)

- Μπορει η Ανθρωποτητα να υπαρξει επιλεκτικα (και σεμνα), δουλευοντας, πχ, για το "τωρα", για το φαΐ, για το φαρμακο... και οχι τιποτα υπερτερο, οπως το Συμπαν;
Κι ακομα: Υπαρχει φραγμα αναμεσα σε ανθρωπο - μηχανη; (αναφορα περι MRI κλπ...);
"Οριο χρησιμοτητας", για τη Μηχανη; Οριζοντας, στην προοδό της;
Μπορει, ταχα, να διασωθει, ως "κεκτημενο", παυοντας ν' αναπτυσσεται -  ή μηπως η υπαρξη ειναι ενα και το αυτό με την προοδο, σε μια αμείλικτη διελκυστινδα "μπρος-πισω";
Οι θεσεις του Νολαν, σαφεις. Το spoiler περιττευει :-)

- Ειμαστε οι ανθρωποι "υποσυνολο" Γης, ή η Γη "υποσυνολό" μας;
Μας θετει ο Χωρος 4D τ' απολυτο οριο, ή καποιοι μαθαμε να "τεμπελιαζουμε", εντος αυτου; (Και ποιοι ειναι, ταχατες, οι "αλλοι"; Ο Μακοναχυ λεει πως "δεν υπαρχουν αλλοι", βοηθοι...)

Περα απ' αυτα, τα ακρως ρομαντικα ή φιλοσοφικα, η ταινια φλερταρει και ωμη Επιστημη:
Τη Μαυρη Τρυπα, τη Σκουλικοτρυπα, τους Γαλαξιες, τη Στατιστικη, τη Σχετικοτητα, την Τεχνητη Νοημοσυνη, τη Μηχανικη, τη Ρομποτικη... Την εννοια του Χρονου, ως Χωρου - απτά!
Αποδιδοντάς τα, ολα τουτα, στις δύο διαστασεις ενος πανιου - Περιτεχνα, ευφανταστα, πλουσιοπαροχα.
Mε αμπαλαζ πολιτικων - οικολογικων ανησυχιων, πατρικης στοργης, ακομη και μεταφυσικης!


Η Φυγοκεντρος σας ευχεται καλη θεαση, με σεβασμο (και, προπάντων, ανοχη...) στο δημιουργο.


Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Τι μου θυμιζει... Τι μου θυμιζει... (Part 18 - Επικαιρο)



Για πρωτη φορα, ας το παρει το ποταμι:

Ανδρεας, Ακης (και δη,λαμέ!), Αλευρας, Χαραλαμποπουλος, Παπουτσης.
Ετος: 1980.




Η Φυγοκεντρος εκφραζει συλληπητηρια για το χαμο του (πληρους ημερων) Γιαννη Χαραλαμποπουλου, παλαιου αγωνιστη, συνιδρυτη - υπουργου - αντιπροεδρου και πατερα βουλευτη του ΠΑΣΟΚ.

Απ' ο,τι λεγεται, υπηρξε απ' τους πλεον ιδεολογους στο χώρο...


ATTACHMENT:
https://www.youtube.com/watch?v=PgZsH0mQ8X0&list=PLFWvjCPlbScfrUVfdrWlyBEl2bvmmmiPA&index=4 

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

"Κοσμογωνιά" (ετεροχρονισμενο επετειακο, για τον Killah P και τα λημερια του...)



Κοσμογωνιά



Οργή πηχτή και δίκαιη κοχλάζει κι αναβλύζει σε δεκάδες, ίσως εκανοντάδες κειμένων για τον Παύλο Φύσσα. Εδώ θα αποφύγουμε έναν δεκάρικο ακόμη. «Για την παλιά μου γειτονιά/ είναι αυτή η πενιά»... 

Γέμισε ένα ποτήρι κρασί και πάμε μια βόλτα – να τα πούμε, καλύτερα, για την περιοχή του Φύσσα, εκεί που ίσως σε βγάλει ο δρόμος τις μέρες αυτές.



Λόγω ιδιοσυγκρασίας κυρίως και μετά λόγω γεωγραφίας, το Κερατσίνι, ενωμένο πια με την Δραπετσώνα σε σάρκα μία, ανήκει στον Πειραιά κι έτσι, από την Δραπετσώνα ως τον λόφο του Αγίου Γεωργίου, κι από την παλιά Γέφυρα του Ρεμπέτη και τα πρώην Βούρλα στον Άγιο Διονύση ώς το Ικόνιο ένας τόπος λογίζεται. Η από εδώ πλευρά του Λιμανιού.

Το Κερατσίνι ποτέ δεν διεκδίκησε να γίνει, και δεν έγινε, ούτε κέντρο Πειραιά, Πειραική, ούτε Μικρολίμανο, ούτε Καστέλα ούτε Φρεαττύδα, ούτε και ίσως ούτε κανένα από τα μέρη που δείχνει κανείς στους τουρίστες και τους φίλους μας τους Αθηναίους όταν κατεβαίνουν στον Πειραιά πρώτη φορά.

Μια εργατούπολη είναι το Κερατσίνι κάτω από την σκιά του φουγάρου της ΔΕΗ. Ένας τόπος-Οδός Ονείρων, «...μικρός, ασήμαντος, λυπημένος, τυραννικός μα κι απέραντα ευγενικός», γειτονιές που δρέπουν για πληρωμή την δειλινή φωτιά που καίει, πότε, στην θαλασσινή γραμμή του ορίζοντα απ’την μεριά της Ιχθυόσκαλας.

Με μηχανουργεία στα στενάκια -κατέβα στα Ταμπούρια και ακολούθησε τις παλιές γραμμές του τραμ-, παραδίπλα απ'το Ικόνιο και τον Σκαραμαγκά, με μικρά μαγαζάκια που παραβγαίνουν το ένα το άλλο στην κούρσα για το κλείσιμο. Άνθρωποι περήφανοι και φιλόξενοι, Πειραιώτες του μεροκάματου, του μόχθου και του αγώνα που κυνηγούν την ζωή τους δίπλα στους γείτονές τους. 
Ξέρεις, λίγες οικογένειες εδώ δεν είναι απόγονοι ή συγγενείς προσφύγων από την Μικρά Ασία, τον Πόντο και την Κωνσταντινούπολη. Πόσοι ξεριζωμένοι έφταναν με καραβιές στην Αμφιάλη, τα Ταμπούρια, τα Λιπάσματα και την Χαραυγή, ολόκληρες οικογένειες από τα Παράλια, την Τραπεζούντα, την Καππαδοκία, την Σινασό, από μέρη βασανισμένα με ονόματα βγαλμένα λες από ανατολίτικο ταξίμι.

Μια και μιλήσαμε για ταξίμια, στην Ανάσταση του Πειραιά έγινε η πρώτη ρεμπέτικη κομπανία από τον πατριάρχη Μάρκο Βαμβακάρη, τον Γιώργο Μπάτη, τον Ανέστη Δελιά από την Σμύρνη και τον Στράτο Παγιουμτζή από το  Αϊβαλί. Εκεί και πιο πέρα, δίπλα στις ξύλινες παράγκες, ανακατεύτηκαν τα ήθη και τα έθιμα, οι ουσίες και τα οινοπνεύματα, οι μουσικές, οι κουλτούρες και τα δάκρυα. Γιατί δεν ήταν εύκολη η συνύπαρξη πάντα: «παστρικές» ανέβαζαν και κατέβαζαν στην αρχή τις Σμυρνιές πρόσφυγες οι ντόπιοι, πόρνες επειδή είχαν συνήθειο την τακτική ατομική καθαριότητα.

Και τα σπίτια για χρόνια συνέχισαν να είναι «...χαμηλά, σαν έρημοι στρατώνες» και τα όνειρα κι οι ζωές να μπερδεύονται και να γίνονται ένα. Οι άνθρωποι σύνθετοι στην ειλικρινή απλότητά τους, φιλότιμοι και τζαναμπέτηδες συνέχισαν να ανταλλάζουν καλημέρες βλέποντας τα άγουστα κτήνη των αντιπαροχών να σκεπάζουν τις αυλές και τα τσιμέντα να σκεπάζουν το χώμα, η ροή των πραγμάτων αναγκαία κι αβάσταχτη.

Και τί έχουν να κάνουν όλα αυτά με την μέρα, θα μου πεις.

Βαθιά οικονομική και ιδεολογική κρίση του κυρίαρχου, το εποικοδόμημα μοιράζει στιλέτα στους φασίστες – στιλέτα που δεν έχουν τίποτα το λογοτεχνικό. Ανοίγουν ανθρώπους, ξεσκίζουν ζωτικά όργανα, βάφονται κόκκινα. Μαύρα φίδια βγαίνουν από το αυγό τους κι επωάζονται και σκοτώνουν κι εμείς κυνηγάμε λεκτικά τεχνάσματα; Γιατί; 

Γιατί στον τόπο αυτό, πριν καν υπάρξει θεσμικά κι αυτόνομα, μάθαιναν οι άνθρωποι ανέκαθεν μεσοτοιχία με τους νέους γείτονες, πρόσφυγες και μετανάστες παλιούς τότε, όψιμους σήμερα, μάθαιναν μ’όλες τις δυσκολίες να μοιράζονται τους στεναγμούς, τα τσιγάρα, την μυρωδιά από τα πατημένα νεράτζια στις γωνίες των δρόμων- που πιο άναρχοι κι ατσούμπαλοι δύσκολα βρίσκονται αλλού, 

Γιατί φυσάει κόντρα και αν από κάπου πρέπει να πιαστείς για να μην σε παίρνει ο άνεμος, πιάσου από την όμορφη κι απλή ιστορία αυτής της αστικής περιοχής του δυτικού Πειραιά αν θέλεις. Μιας περιοχής που φτιάχτηκε από ανθρώπους που ήρθαν από παντού και ρίζωσαν, και έρχονται ακόμη από παντού και ριζώνουν και τραγουδούν και δουλεύουν, αγαπούν και μικροπαρεξηγούνται, πίνουν και φιλιώνουν και το μίσος για τον Ξένο και τον Άλλο δεν χωράνε, τα ξερνάει αργά ή γρήγορα, σαν την «Ακρόπολη» που πέταγε με το ζόρι κάτω από την πόρτα κάποτε ο ρουφιάνος της γειτονιάς. Το νερό θα φταίει... Και τα βράδια, 

Τα βράδια κοιτάζουν την φωτιά στο λιμάνι 

και θυμούνται.



«Κι ο ζών νεκρός της μνήμης μας/ μια πτήση στον αιθέρα/ στο χάος και στο όνειρο.../...απελπισία χορτάτος»;

Όχι.

Δεν σε γνώρισα από κοντά ποτέ και γι’αυτό δεν θα σου απευθυνθώ με το μικρό σου, Παύλο Φύσσα. Το παρανόμι σου το καλλιτεχνικό θα χρησιμοποιήσω Killah P και αν από σένα έμεινε κάτι, πες το και σκόνη αστρική, ένα πράγμα να ξέρεις: 

Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει. 

Κι ας είναι τα μάρμαρα μετρημένα και άφθονο το φτηνό τσιμέντο και κάπου λίγο χώμα, αυτό που πότισες πέρσυ.




VANGEL DA ROUSSEAU


(Πηγη: http://www.kaboomzine.com/el/transmetropolitan/cosmo-gonia.html )