Γάζα: Τα εγκλήματα πολέμου από πρώτο χέρι

 

Ουκρανία: όλο το χρονικό, υπό το πρίσμα του Jeffrey Sachs. Μια ομιλία για την ειρήνη.

Κορνήλιος Καστοριάδης - Chris Marker, 1989

Ας υπάρχει αυτό εδώ:

"Αγαπητό 2016,

Aν ήσουν χρώμα θα ήσουν σάπιο μήλο.

Αν ήσουν μήλο θα ήσουν και πάλι σάπιο μήλο.

Αν ήσουν φαγητό θα ήσουν το δεν-ξέρω-τι-πράγμα-είναι-αυτό-αλλά-δεν-το-βάζω-στο-στόμα-μου.

Αν ήσουν συμμαθητής θα ήσουν αυτός που πήρε πολύ σοβαρά τη δουλειά του απουσιολογίου δίνοντάς μας άλλοθι να σε σιχαινόμαστε (κάτι το οποίο συνέβαινε έτσι κι αλλιώς). Δικαιωθήκαμε όταν πήγες στη Βουλή των Εφήβων και μίλησες για την πατρίδα, την εκκλησία και πάνω απ’ όλα υγεία. Είσαι ο θείος που πάντα υποψιαζόμαστε, αυτός που λέει «εγώ θα κάτσω εδώ με τη νεολαία».

Αν ήσουν στιγμή της ημέρας θα ήσουν η στιγμή που ανάβουμε το τελευταίο τσιγάρο μέχρι με την πρώτη ρουφηξιά να ανακαλύψουμε πως το ανάψαμε από το φίλτρο.

Αν ήσουν καθημερινή κουβέντα θα ξεκίναγες με το «Εγώ δεν είμαι ρατσιστής αλλά…».

Αν ήσουν ποίημα σίγουρα θα είχες γραφτεί στο facebook, αν ήσουν όχημα θα ήσουν καμένο τρόλεϊ για πολιτικούς λόγους.

Αν ήσουν γενέθλια σίγουρα θα έπεφτες 29 Φεβρουαρίου και θα γιόρταζες μία κάθε 4 χρόνια.

Αν ήσουν τραγούδι θα σε παίζαμε ανάποδα για να ανακαλύψουμε τα σατανιστικά σου μηνύματα, αλλά το μόνο που θα ακουγόταν εκεί θα ήταν η Μαρινέλλα να τραγουδάει κανονικά.

Αν ήσουν ποτό ήδη έχουμε τυφλωθεί εξαιτίας σου, αν ήσουν αμαρτία σε θάψαμε κάπου στη Σιβηρία και αν είσαι το τελευταίο κομμάτι πίτσας ήδη μου έπεσες από τα χέρια.

Ω 2016, και η χειρότερη στιγμή σου είναι η διαπίστωση πως είσαι μια χρονιά από το μέλλον μας και όχι από το παρελθόν μας."

Θωμάς Τσαλαπάτης

[σσ αντι Υστερογραφου, ας παραθεσω μια ευστοχη παρατηρηση του Τσαλαπατη - απ' το ιδιο αρθρο - για το "πλαστικο πενθος" των  (ουκ ολιγων)  επωνυμων εκλιποντων του 2016:

"Είναι αυτή η μονομερής οικειότητα που ακόμα και στον μονόδρομό της παύει, αυτή η αμήχανη θλίψη που βασίζεται σε μια φαντασιακή σχέση η οποία τώρα αποκαλύπτεται και ταυτόχρονα μεταμορφώνεται –χωρίς να αλλάζει– σε παρελθόν."]

Facts are facts...

Οι αληθειες που αρνουνται ν' αποδεχθουν/ να εκφερουν στο δημοσιο λογο τους/ ν' αλλαξουν, ως κυβερνηση, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Οχι επειδη ειναι "αριστεροι", μα επειδη ειναι ψευτες, καιροσκοποι κι ανευθυνοι.

ΗΠΑ: Οταν η ονειρωξη των μικροαστων βγαζει προεδρο...

   [Κι ενα ενδιαφερον "εγχειριδιο" (για να γινετε πλανηταρχης), εδω:

   https://www.youtube.com/watch?v=_aFo_BV-UzI&t=1s]

Οταν ολοι οι παλιοφιλοι σoύ φωναζουν απο μακρια:

                [Ηταν ενα ποστ για τον, προωρο, χαμο του ταξιαρχου Παττακου - και επ' ευκαιρια της    
                αναδειξης της αντιχουντικης δρασης της Εκκλησιας, εκ μερους του μακαριοτατου Ιερωνυμου...
                RIP!]

Η Φυγοκεντρος ποσταρει Αδωνι...

    Enjoy!!

[Παρεμπιπτοντως, δειτε κι αυτο. Ειναι αποκαλυπτικο για τη φυση (και τις παθογενειες) της Πολιτικης:
https://www.youtube.com/watch?v=J0OBkdcUcQ4]

(Αναδημοσιευση απο Athens Voice)

Η Ελλάδα είναι μια χώρα με τεράστια παραγωγή παραμυθιών. Είναι δηλαδή μια χώρα παραμυθένια. Κάποιοι λένε ότι είναι μια χώρα για τα πανηγύρια, αλλά αυτές τις ανθελληνικές απόψεις δεν θα ήθελα να τις συζητήσω, παρότι η παραγωγή πανηγυριών είναι όντως τεράστια, όχι όμως τόσο μεγάλη όσο η παραγωγή πανηγυρτζήδων.

Το θέμα είναι πως εξαιτίας της υπερπαραγωγής παραμυθιών δεν υπάρχει αρκετός χώρος για την πραγματικότητα που −δυστυχώς− είναι λιγότερο γοητευτική και προσφέρει και λιγότερες δικαιολογίες για παπαριές, όπως χυδαία κάποιοι χαρακτηρίζουν τους αγώνες του αδούλωτου λαού μας για θέση στο δημόσιο.

Επιτρέψτε μου να σας παρουσιάσω μερικά από τα παραμύθια που κυκλοφόρησαν με αφορμή τη διαδικασία ελέγχου της ενημέρωσης από τον Νικόλαο Παππακό, γνωστή και ως διαδικασία αδειοδότησης. Καθώς θα διαβάζετε παρακαλώ να έχετε στο νου σας πως, όσο χυδαίος και αδίστακτος κι αν είναι ένας παραμυθάς, δεν έχει αυτός τη μεγαλύτερη ευθύνη. Τη μεγαλύτερη ευθύνη την έχουν αυτοί που ψάχνουν παραμύθια να πιστέψουν.

Το κλείσιμο των καναλιών είναι αντίστοιχο με το μαύρο στην ΕΡΤ 

Πρόκειται για ένα ενδιαφέρον παραμύθι που επαναλαμβάνουν διαρκώς οι παρατρεχάμενοι του Νικολάου του Παππακού, αν και κάποιος θα πρέπει να τους πει πως η προσπάθεια ταύτισης με την κυβέρνηση Σαμαρά ίσως να μην είναι η καλύτερη δυνατή επικοινωνιακή τακτική.

Στην πραγματικότητα, το «μαύρο στην ΕΡΤ» δεν έχει καμία σχέση με το κλείσιμο των ιδιωτικών καναλιών ή με κανένα άλλο κλείσιμο γενικότερα. Η κυβερνητική τηλεόραση ποτέ δεν έκλεισε. Απλώς σταμάτησε να εκπέμπει. Για να το πω διαφορετικά και να κάνω και μια μικρή αναφορά στις χτεσινές αποκαλύψεις, η ΕΡΤ σταμάτησε να παίζει αλλά όχι να τον παίζει. Μετά από λίγο ξαναξεκίνησε τις εκπομπές της, έχοντας περιορίσει κάπως (πολύ λίγο) το κτηνώδες μέγεθός της. Αντιθέτως, το κλείσιμο των ιδιωτικών καναλιών είναι κανονικό κλείσιμο και για πάντα.

Το «μαύρο» στην ΕΡΤ, που τόσο συγκλόνισε τη Ζωή την Κωνσταντοπούλου και τη Ραχήλ την Μακρή, το αποφάσισαν τα αφεντικά της. Το κλείσιμο των ιδιωτικών καναλιών δεν το αποφάσισαν τα αφεντικά τους, αλλά τα αφεντικά της ΕΡΤ.

Οι δημοσιογράφοι των ιδιωτικών καναλιών δεν έκλαψαν όταν έκλεισε η ΕΡΤ

Η κυβερνητική τηλεόραση είναι ένας τεράστιος οργανισμός που βασικό σκοπό της λειτουργίας του (πριν ακόμα κι από τη διάδοση της κυβερνητικής προπαγάνδας) έχει την καταπολέμηση της ανεργίας στους δημοσιογράφους και τους τεχνικούς της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου. Ιδιαίτερα αυτών που έχουν μια συμπάθεια σε ένα ή (αν είναι του πλουραλισμού) περισσότερα κόμματα. Γι’ αυτό ακριβώς χρειάζεται και πολλά κανάλια. Πολύ ευχάριστο αν είσαι τεχνικός ή δημοσιογράφος −άρα πολύ ευχάριστο και για μένα− αλλά όχι και τόσο αν είσαι το κορόιδο που πληρώνει το λογαριασμό. Κατά συνέπεια το κλάμα των δημοσιογράφων ήταν δεδομένο, ήταν γοερό και εντελώς αναντίστοιχο του αριθμού των ανθρώπων που παρακολουθούν τα προγραμμάτα της ΕΡΤ1, της ΕΡΤ2 και του τμήματος προσλήψεων Θεσσαλονίκης, γνωστό και ως ΕΡΤ3. Συνοδεύτηκε δε από πολυήμερες απεργίες στον τύπο καθώς, σύμφωνα με το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ, ο καλύτερος τρόπος να διαμαρτυρηθείς για μια κυβερνητική απόφαση είναι να σταματήσεις τις δημοσιογραφικές εκπομπές των ιδιωτικών καναλιών.

Τα ιδιωτικά κανάλια ήταν παράνομα 

Αν τα ιδιωτικά κανάλια ήταν παράνομα, δεν θα χρειαζόταν ο Νίκος ο Παππακός να φτιάξει νόμο. Θα μπορούσε να εφαρμόσει αυτόν τον οποίο τα κανάλια παραβίαζαν (φαντάζομαι πως, ακόμα και στη συριζαϊκή διάλεκτο, «παράνομο» είναι ακόμα κάτι που παραβαίνει έναν υπάρχοντα νόμο και όχι κάτι που απλώς δυσαρεστεί την κυβέρνηση και τους ψηφοφόρους της). Θα έπρεπε να τα τιμωρήσει σύμφωνα με τις προβλέψεις του νόμου και στη συνέχεια να επιδιώξει την εφαρμογή του. Καταλαβαίνω πως για έναν ασυμβίβαστο επαναστάτη η εφαρμογή νόμου άλλων κυβερνήσεων είναι ένα απεχθές εργαλείο καταπίεσης, αλλά ίσως να μπορούσε στην περίπτωση αυτή να γίνει μια εξαίρεση. Όχι τίποτε άλλο αλλά, αν η κυβέρνηση άφησε επί ενάμιση χρόνο τα κανάλια να παρανομούν εν γνώσει της και, σα να μην έφτανε αυτό, τα στελέχη της λάμπρυναν με την παρουσία τους τα στούντιο των παρανόμων, μπορεί κάποιος να την πει και συνεργό.

Η κυβέρνηση εξασφάλισε 246 εκ. από τις άδειες 

Στην πραγματικότητα το μόνο που εξασφάλισε η κυβέρνηση είναι μια υπόσχεση ότι θα πάρει 246 εκατομμύρια στα επόμενα χρόνια. Από αυτά θα πρέπει να αφαιρέσουμε τα ποσά που θα μπορούσε να πάρει αν έδινε σε όλα τα κανάλια άδεια με μικρότερο τίμημα, τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές 10 ετών των καναλιών που τελικά θα κλείσουν, τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές 10 ετών των εργαζόμενων που θα μείνουν άνεργοι, τα λεφτά που θα δοθούν στους άνεργους είτε ως επίδομα ανεργίας είτε ως επιδότηση που υποσχέθηκε ο Κατρούγκαλος υπουργός, καθώς και τα χρήματα που θα χαθούν από τις συνεργαζόμενες με τα κανάλια εταιρίες.

Δεν πρέπει να μένουν πολλά από τα 246, αλλά όσα και να είναι ελπίζω ο Αλέξης ο Φούιτ να τα βάλει σε καλή μεριά. Γιατί ο καιρός περνάει και ο αριθμός των ανθρώπων που πιστεύει στα παραμύθια του γίνεται όλο και πιο μικρός. Δεν ξέρω αν μικραίνει και ο αριθμός των ανθρώπων που πιστεύει στα παραμύθια γενικά. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία και μπράβο της.

Σαν σημερα

Συγκροτημα Λαμπρακη, για Παναγουλη...

ATTACHMENT:


O κυρ-Σταυρος φωτογραφιζεται με αποστολη της Χουντας, στην Κινα (1973)

(LOL!)

"Κομανεντσιές"....

Κι αυτο:
https://www.youtube.com/watch?v=2poDa5KeSao

"Η δημοσιογραφια οπως επρεπε να ειναι"...

Ας δουμε τωρα και τον ηγετη (εκλογες Ιανουαριου του '15), απο πρωτο χερι:

Και τους παρατρεχαμενους...

Για να τελειωνουμε την (ασκοπη, κανιβαλιστικη) "διαβουλευση" περι συμφωνων συμβιωσης, υιοθεσιων απ' τους gay κλπ...

Βεβαια, KKE (μαζι με τη λεσβια "συνεργαζομενη"!)  και Χ.Α. εχουν αντιθετη γνωμη απ' του CK:
https://www.youtube.com/watch?v=J77YhHv1y0E
https://www.youtube.com/watch?v=BbCsKzhDCac

Περαστικα τους...



+ ATTACHMENT

Εξαιρετη παρεμβαση Αμυρα (σε υφος counter - populism που, ενιοτε, ειναι ο,τι πρεπει):
https://www.youtube.com/watch?v=o1s7Lo7bQbs

ΥΓ: 
Ουδεμια περαιτερω σχεση θελω να 'χω με το συγκεκριμενο βουλευτη Ποταμιου...

+ ATTACHMENT

Η εξισωση ενος failed state:

(Συριζας ΕΚΜ, με κρεμαλες)  +  (γεροντα - η - ευχη!)  +  (Χάιλ)

Αθροιστικα, κοντα στο ημισυ του εκλογικου σωματος...

Eνδιαφερον κειμενο που πετυχα τυχαια...

ΠΟΛΕΜΗΣΤΕ ΤΟΝ ΡΕΑΛΙΣΜΟ 

Ο Πατησιώτης νεαρός με το ψευδώνυμο Μπράϊαν Ομπλίβιον συλλήφθηκε στο ολιγόλεπτο διάλειμμα της ταινίας "Ανεξέλεγκτες Καταστάσεις" του Κεν Ρασελ στις τουαλέτες του σινε Aστυ. Στα όνειρα του, ο πατέρας του ηταν επαγγελματίας κασκαντέρ με ενσωματωμένα μέταλλα στον θώρακα και ηλεκτρικό τρυπάνι στη θέση του πέους και η μητέρα του κομπάρσος κώλος στις γυμνές σκηνές όλων των ηλιοκαμμένων σταρ του Χόλυγουντ μετρώντας πάνω απο χίλιες πλαστικές επεμβάσεις στην επιφάνεια των γλουτών.

Τα πρωινά του Σαββάτου συνήθιζε να μαζεύει τους συμμαθητές του απ'την Γκράβα στο σπιτι ,να δείχνει το βίντεοκλιπ των Whitesnake , "Is this love" και να περηφανέυεται οτι είναι το γαμήλιο βίντεο των γονιών του. Ο Μπράϊαν μεγάλωσε μέσα σε κινηματογραφικά γυρίσματα, έπαιζε κρυφτό στις μουβιόλες και μονόζυγο στα σηκωμένα πεη των πορνοσταρ στις κολασμένες βίλες της Σαντα Μόνικα, έκανε δώρο βραχιόλια απο αρνητικό φιλμ στην μεταλλαγμένη Αρουντέλ που ζούσε στην υπόγεια διάβαση της Λένορμαν και ήδη απο τα εξι του χρόνια μπορούσε να απαριθμήσει τις οκτώ ταινίες που κέρδισε Οσκαρ η Ηντιθ Χεντ.

Η σκοτεινή αίθουσα ήταν η δική του εκκλησία μιας και ποτέ δεν πίστεψε σε Θεό και η αιματηρή του φαντασία ήταν η δική του ιδεολογία μιας και ποτέ δεν πίστεψε σε κάποιο πολιτικό Δόγμα. Οταν σκοτωσαν τον Θεό ο πατέρας του, γιος κληρικών, έπεσε σε κατάθλιψη μην μπορώντας να πάρει το βλέμμα του απο το νεον εικονοστάσι με τις ξεθωριασμένες οικογενειακές φωτογραφίες και το καντήλι που βρώμαγε καμφορά.

Οταν διελύσαν την Σοβιετική Ενωση η μητέρα του, κόρη κομμουνιστών, έπεσε σε κατάθλιψη ακούγοντας σε επανάληψη μέρα νύχτα τους πολύωρους λόγους του Φιντέλ Κάστρο που είχε σε αριθμημένες κασέτες απο το 1 μέχρι το 100 και φύλαγε στην ατσαλένια κάψουλα με τα παράσημα του Χρουτσόφ απο την εποχή της αποσταλινοποίησης και τους κάλυκες που έβγαλαν απο το κουφάρι του πατέρα της πάνω στο Γράμμο. Τωρα πια στην ενηλικίωση, ο Μπράϊαν Ομπλίβιον, περήφανος που μπορεί να απαριθμήσει με χρονολογική σειρά όλη την φιλμογραφία του Γούντι Αλεν ένιωσε την δική του κατάθλιψη όταν συνηδειτοποίησε τα ψέματα που του είχε πει για την ζωη ο κινηματογράφος . 

"Σημασία δεν έχει κάτι να είναι ρεαλιστικό. Σημασία έχει να ειναι ενδιαφέρον" , είχε πει ο Στάνλευ Κιούμπρικ και ο Μπράϊαν που πια κοιτούσε μόνο μέσα απο οθόνες για να έχει ορθογώνιο πλαίσιο η αγάπη του και να προστατεύεται απο τις κομμένες σκηνές της ζωής η τρυφερή του ψυχή , έγραψε το τσιτάτο στον μελλοντικό του επιτύμβιο και αποφάσισε να πολεμήσει στο πλευρό του σινεμά του φανταστικού με αρχιστράτηγο τον Καπετάν Μελιές ,στην τιμημένη μεραρχία των Τούγκο Τούγκο, ενάντια στον ρεαλισμό που το μόνο που κάνει είναι να λέει ψέματα και να δηλητηριάζει τις συνειδήσεις. Ο πόλεμος αυτος θα κρατήσει για πάντα, σκέφτηκε και άρχισε να φτιάχνει χιλιάδες κολατσιά με γραβιέρα και σαλάμι αέρος για να μην πεινάσει ποτέ στα χαρακώματα.

Οι μισοί άνθρωποι πάντα θα ψάχνουν να βρουν την αλήθεια με τα μάτια τους και οι άλλοι μισοί με την καρδιά τους ,σκέφτηκε και χωρίς δεύτερη κουβέντα έφερε το πυρωμένο σίδερο στα μάτια του για να σιγουρευτεί οτι θα είναι πάντα με τους δεύτερους. Όλοι οι ήχοι έσβησαν απότομα μια Τρίτη πρωι. Οι θάλασσες είχαν εξαφανιστεί απο το προηγούμενο βράδυ, λες και κάποιος τις έκλεψε και τις πήρε μαζί του σε κάποια καλύβα μέσα στο δάσος.

Υπήρχαν κουνελότρυπες στην άσφαλτο επι της Πανεπιστημίου που οδηγούσαν σε μυαλά λογοτεχνών των περασμένων αιώνων .Ο ήλιος είχε κολλήσει στο ίδιο σημέιο εδώ και μέρες προκαλώντας αυχενικά στους τουρίστες . Ο Μπράϊαν σήκωσε το κρεατένιο πιστόλι και το έστρεψε προς τον κρόταφο του ανώνυμου τουρίστα επαναλαμβάνοντας "ζήτω η νέα σάρκα, ζήτω η νέα σάρκα ". 

The Boy

Οταν η Φυγοκεντρος παραθετει Αδωνι...

...κατι δεν παει ΚΑΘΟΛΟΥ καλα!

Ωστοσο, το βιντεο που παιζει στο 26' (δυστυχως, η τεχνολογια δεν μου επιτρεπει να επισημανω χρονο, στο κατωθι embedded) θα περασει στην αιωνιοτητα:

Αναλγητοι (του παλιου), κοινοι κλοουν (της ελπιδας), σουρεαλ μισανθρωποι (του ψεκασμου), μαχιμοι θιασωτες της βιομηχανικης (ή/και manual, με στιλετα) γενοκτονιας...

Ο σοφος ΜΑΣ (κατα διατυπωση παπαδων και ΣΥΡΙΖαιων...) λαος ενισχυσε περαιτερω τους μαχαιροβγαλτες, ενεταξε γραφικους ριπτες καρκινων στο Κοινοβουλιο, διεσωσε + κατεστησε συγκυβερνητες, τους αλλοπροσαλλους ψεκασμενους μισανθρωπους, απετρεψε (μετα βδελυγμιας!) ενα σχημα τεχνοκρατων, διατρανωσε την πιστη του στον φαιδροτερο, παθολογικα μυθομανη και πιο ΑΣΧΕΤΟ Ελληνα πρωθυπουργο ολων των εποχων.

Οσο για τα μιντια, τους "εγγυητες" της Δημοκρατιας, και "4η εξουσια", επισυναπτεται σχετικο tweet  (υπενθ: λιγες μονο ωρες μετα απ' την ληψη πολιτικης ευθυνης για ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ).

Περαστκά!

-Και του χώνω μια με το μαχαίρι και φρακάρει στη σπλήνα του και το τραβάω και δεν βγαίνει -Χαχαχα απίστευτη φάση Ηλία pic.twitter.com/a8vgjnXR2X

— Ντίμαργκ (@dimmarg) September 21, 2015

Σε αναζητηση "κυβερνωσας"

Ερώτηση:

Είναι σε θέση να κυβερνήσει (όχι πελαγοδρομήσει, κατέχοντας την εξουσία - ως ότου ανατραπεί) η Αριστερά; Κι αν ναι, είναι σε θέση να το πράξει δίχως να εκφυλιστεί σε μπάτσο (Κίνα, ΕΣΣΔ και δορυφόροι αυτής, Μ. Ανατολή – B. Αφρική), ή απλό τσιλιαδόρο μικροσυμφερόντων (Ελλάδα, Λ. Αμερική), ή… neoliberal Δεξιά (μετά-Schröder SPD, Labour Party του 3^ου δρόμου και της σταυροφορίας στο Ιράκ);

Και οι τρεις άνωθεν εκδοχές -δυσφήμισης της-  Αριστεράς έχουν κοινό παρανομαστή τον αυτοπροσδιορισμό «Σοσιαλ-».

Σεβαστό.

Ας δούμε τι μάθαμε - από πρώτο χέρι - προσφάτως:

Ο πυκνός πολιτικός χρόνος μεταβολίζει «προσαρμογές» (κυβιστήσεις), ωριμάνσεις, συνειδητοποιήσεις - Όχι τόσο για την κοινωνία, όσο για τους μνηστήρες, ή ασκούντες, την Εξουσία και, άρα, την -πεπερασμένη της- λογιστική. Εξ ου και όλα τα στάδια ενός (όχι ακριβώς ευρωπαϊκού - περισσότερο λάτιν, μαζί με «Κοινοτικά Πλαίσια Στήριξης») Σοσιαλιστικού Κόμματος, απ’ το ’74 ως τώρα, συμπυκνώθηκαν στα 3, μόλις, χρόνια ανάβασης της ανανεωτικής - νεοκομμουνιστικής Αριστεράς στην εξουσία:

 * Η «Επανάσταση», που ’γινε «Αλλαγή», που ’γινε «Μεταρρύθμιση», ή «Προγράμματα Σταθεροποίησης/Προσαρμογής (sic)».

  * Το, πάγιο, υπερκομματικό (αν και εμβληματικότερα εκφρασμένο εν έτει ’09) «Λεφτά υπάρχουν!», σε: «Εάν υπάρχει εναλλακτική (σσ  ως προς το Μνημόνιο), να διώξουμε τους τροϊκανούς!», σε: «Εάν πηγαίναμε στη δραχμή, θα υπέφεραν οι ασθενέστεροι…», και, συνεπώς: «ΔΕΝ - Υπάρχει - Εναλλακτική!»

   * Το «έξω οι βάσεις» (καθότι «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ, το ίδιο συνδικάτο» κλπ…), που κατέληξε σε «Μεσογειακά Ολοκληρωμένα» (ή «πακέτο Γιούνκερ», αντίστοιχα), με «ευχαριστούμε την κυβέρνηση των Ηνωμένων Πολιτειών», για κλου!

Ένα κόμμα που δεν αναγνώριζε το Χρέος και θα το κούρευε μονομερώς, που απέρριπτε τον ισοσκελισμένο προϋπολογισμό (χωρίς, περιέργως ν’ αναφέρεται, σε έξοδο από το Ευρώ – πράγματα ασυμβίβαστα, για το ‘12…), που απέρριπτε, κάπου-κάπου, το αστικό Δίκαιο σαλπίζοντας «Ντου» (νωπές οι μνήμες από Δεκέμβρη, Κερατέα, Χαλκιδική), ενηλικιώθηκε. Έγινε, και αυτό… κυριλέ!

Βέβαια, ακόμη και τώρα, η πλειονότητα της Κ.Ε, και μια μασίφ κοινοβουλευτική «φράξια», επιζητούν τη ρήξη:  Έξοδο απ’ το πλαίσιο κανόνων της Ε.Ε., της Ευρωζώνης και, εν πολλοίς, της ελεύθερης οικονομίας (σσ: δεν νοείται τέτοια δίχως τράπεζες, μ' έλεγχο συναλλάγματος, «επιτροπές εισαγωγών», αποκοπή απ’ τον ομολογιακό δανεισμό, δελτία τροφίμων για μεγάλο τμήμα του πληθυσμού… έστω προσωρινά, μέχρι ν’ αντιπαρέλθουμε το υποτιμητικό «U», για να παγιωθεί μία κάποια ισοτιμία). Επιπλέον, αμφισβήτηση της γεωστρατηγικής μας (απ’ την εξόντωση του ΔΣΕ κι εντεύθεν) «ροπής» - ή, για να είμαστε ακριβολόγοι… υποτέλειας.

Ένα Grexit δεν θα ’ταν πανάκεια, ίσως, δε, να συνεπαγόταν και βραχυπρόθεσμο όλεθρο, αλλά, εν πάση περιπτώσει, θα ήταν «αριστερό»!/ Έστω ως αντίσταση σ’ ένα (βάναυσο κι ανορθολογικό) σύστημα μονεταρισμού, προτεσταντικής ηθικής, τιμωρητισμού, που ’χει αγκαλιάσει την Ευρωζώνη - υπονομεύοντας κάθε «σύγκλιση».

Απ’ την άλλη, θα ευνοούσε τη μαύρη αγορά, από συμπολίτες μας μ’ εκπατρισμένα, ή καταχωνιασμένα σε θυρίδες – κήπους – πατάρια…  ευρώ, εις βάρος των αδυνάτων [ Κάπου εδώ, καταλαβαίνω και σέβομαι τη στάση του ΚΚΕ – την οποία χωλαίνει χαρακτηριστικά να «πουλήσει» (να επικοινωνήσει, δηλαδή, στον κόσμο ότι: Grexit δίχως κρατικομονοπωλιακό έλεγχο, θα συνεπαγόταν (και) πλιάτσικο…), με αποτέλεσμα ν’ ακούγεται αντιφατικό. Και να λοιδορείται/ Απ’ την άλλη, μια δραχμική οικονομία θα δίψαγε για το, άφθονο, συνάλλαγμα που ’χει ρεύσει, εν μέσω κρίσης, από ELΑ και Ευρωσύστημα - Άρα γιατί να εξοριζόταν σε τράπεζες του εξωτερικού, μ’ έναν αντίλογο… ηθικό; Μιλάμε για πάμπολλα δισ. που θα ‘χαμε, ανεπιστρεπτί, αρπάξει απ’ τους (θου Κύριε) «κουτόφραγκους», με το που σήμαινε το κανόνι και φούνταραν οι τράπεζές μας… Άρα, τι θα επέτασσε μια «αριστερή διακυβέρνηση», ως προς αυτά;

Το ερώτημα ΔΕΝ είναι ρητορικό. Απευθύνεται σ’ όλους μας.]

Όπως και να ‘χει, η, πάντοτε συντηρητική, κυρίαρχη μάζα, παρά το ενστικτώδες ΟΧΙ της, ξόρκιζε κάθε υπόνοια περί Δραχμής -  δείχνοντας 80% - 85% προτίμηση στο τωρινό status quo (βέβαια στα ίδια γκάλοπ, το ΝΑΙ προηγείτο οριακά – ας μην το ξεχνάμε κι αυτό).  Η ίδια μάζα, που στραβώνει με ρητορικές «αλληλεγγύης», «ανοιχτών συνόρων», «δημοσίων αγαθών», «αγώνων του Λαού ΜΑΣ (σσ έλεος)», ή «κινημάτων»… και, μπολιασμένη απ’ τα media και την ιδεολογική ηγεμονία (όχι, βέβαια, της Αριστεράς - όπως φαιδρά αναμασάται στα πάνελ - αλλά του κέρδους, του ατομικισμού, του ανταγωνισμού) γυρεύει κάτι σαν «τίμιο ΠΑΣΟΚ» γι’ αποκούμπι της:

Ένα σχήμα ακομπλεξάριστο προς το «επιχειρείν», με minimum αλλά υπαρκτό κράτος πρόνοιας, μετριοπαθές κοινωνικά (συντεχνίες, εκκλησία, δήμοι, άμυνα, μεταναστευτική - μειονοτική πολιτική… όλα στο περίπου, ή στο «βλέπουμε», ή στις καλένδες), προσκολλημένο στην Ευρωζώνη, ημι-αστικό («καταγγελτικό», αλλά με τη ρέγουλα του «μεσαίου χώρου» , θεσμικό και, ει δυνατόν, σε κάποια απόσταση απ’ τα τζάκια), που θα ελέγχει με χρηστό τρόπο τον κορβανά. Που δεν θα υποθάλπει, ξεδιάντροπα, τα κρούσματα διαφθοράς…

Αν ορίζαμε το προαναφερθέν κολλάζ ως «Κυβερνώσα Αριστερά», δεν θ’ απαιτούσαμε παρά μια μέση («τυπική») ευρωπαϊκή διακυβέρνηση! Ακόμη κι αν μεγεθύναμε τις πολιτικές πρόνοιας, εις βάρος του πλουτισμού (άρα, μεγαλύτεροι, κλιμακούμενοι φόροι), δεν θα θίγαμε, καν, την Ευρώπη του ’60, ή τη Σκανδιναβία του σήμερα. Άσε που εκεί προπορεύονται σ’ επίπεδο κοινωνικό άρα - εάν υποτεθεί πως εκχωρούμε τον «κοινωνικό φιλελευθερισμό» και τα δικαιώματα στην (ευρύτερη) Αριστερά - οι τύποι κατατάσσονται… αριστερότερα!

Εν τέλει, τι πάει - και τι μπορεί - να πει «Κυβερνώσα Αριστερά»;

Ολοκληρωτικά, γραφειοκρατικά γρανάζια, που απομονώθηκαν (ποιος ξεχνά το χαφιεδιλίκι του Ceausescu, τα μπούνκερ της Αλβανίας, τις μονομερείς εθνικοποιήσεις της Κούβας, τη… δακρύβρεχτα σουρεαλιστική κηδεία του Kim Jong-il), αντί να ελιχθούν; Που έχασαν το τρένο της οικονομικής, πολιτιστικής, επιστημονικής προόδου;  

Ή μήπως οι φιλότιμες, βραχύβιες φούσκες, τύπου Blum ('36), Azaña ('36), Allende ('70);  

[Μπορείς να ’σαι  χρήσιμος, δίχως ένστικτο αυτοσυντήρησης κι εσωτερική συνοχή; Φιλολαϊκός, με την (ιδιωτική, ή και κρατική) οικονομία σου να παραπαίει;]

Ή μήπως αλχημιστικές νομισματικές πολιτικές, υπερπληθωρισμός, ανορθολογική διαχείριση πόρων - προσωπικού, εν ονόματι της πολιτικής (βλ. PDVSA); Ο Chavez, σ’ αντίθεση με τους προαναφερθέντες, επιβίωσε πολιτικά, ΑΠΟΤΥΓΧΑΝΟΝΤΑΣ οικονομικά.

Ή μήπως, για να ’ρθουμε και στα καθ’ ημάς:

Ανορθόδοξα - ατεκμηρίωτα προεκλογικά «πλάνα», με χάιδεμα των ελίτ (βλ. γιατροί - φαρμακοποιοί – βιομήχανοι του φαρμάκου); Κατάλυση ανεξάρτητων αρχών, αξιοκρατίας (όχι πως προϋπήρχε, για φίλους και συγγενείς…), αξιολόγησης (είχε, εκφυλισμένα, αλλά και χασάπικα, επιχειρηθεί από 3^ης γενιάς πολιτευτές) – με τον ερχομό στο γκουβέρνο;  Ή μήπως ερημωμένα παραθαλάσσια φιλέτα και τόνους σκουπιδιών, που – φευ! - δεν βρέθηκαν στα νύχια της «Αγοράς», και μαραζώνουν μ’ αξιοπρέπεια; Ή μήπως ανέξοδο (κι επιζήμιο) εθνικισμό, υπό την ταμπέλα «αδικία»;  Μαζί με μια κυνική, ανιστόρητη, καιροσκοπική, συνύπαρξη με τον απόπατο της Δεξιάς;

Ίσως όλα τα παραπάνω.

Ίσως και τίποτα (Εξουσία = Επιβολή, ιεραρχία/ Αριστερά = Ελευθερία, ισότητα, ισοπολιτεία… Άρα, πράγματα ασύμβατα. Τι καθόμαστε και σκαλίζουμε τώρα;)

Παρεμπιπτόντως, ο νεοφώτιστος βουλευτής -και, νυν, μνημονιακός- Κυρίτσης, ομολόγησε, με γνήσια συντριβή, ότι: «άνθρωποι που αντέχουν στο ξύλο και τα χημικά, που δίνουν τα πάντα για το κίνημα και είναι αλληλέγγυοι, απλώς ΔΕΝ μπορούν να κυβερνάνε.»

ΥΓ:  Ο Λένιν πάντως, εξάσκησε επαναστατική, προοδευτική  (αν και, όχι φιλελεύθερη ή δημοκρατική – έννοιες που, κατά τη γνώμη μου, δεν είναι, σώνει και καλά, ταυτόσημες) εξουσία, κατά τρόπο βιώσιμο (όχι απλώς δεν τον «έφαγαν», αλλά διαφήμισε το σοσιαλισμό, διεθνώς), αποτελεσματικό (βιομηχανική εκτίναξη που δεν ήρθε επί Τσάρου, και, παρά τις φθορές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, απέδωσε Sputnik, Vostoc 1, Tsar Bomb… σε περίοδο 4 δεκαετιών!), εν πολλοίς αποδοτικό («τεχνοκρατικό»). Ίσως ν’ αποτελεί μεταίχμιο μεταξύ επανάστασης – γραφειοκρατικού ολοκληρωτισμού, μιας και δεν πρόφτασε (;) να εκφυλιστεί όσο ο Λένιν ήταν ζωντανός.